In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik (meestal voor kost en inwoning).

Werk

Winter op losse schroeven

Tja, je hebt gekozen voor een onzeker bestaan, dus dan zal je het krijgen ook. :-)

Ik heb nu 2 keer de eigenaar van de keten ontmoet. En laat ik het zo zeggen: de kans is vrij klein dat er tussen ons een hechte vriendschap zal ontstaan. In die 2 keer dat ik ‘m ontmoet heb, heb ik ook 2 keer een grote bek van ‘m gehad. Waarvan 2 keer ten onrechte. En 2 keer ook liet de manager me vallen als een baksteen, terwijl hij wist dat ik gelijk had.
En dus begin ik me een beetje af te vragen of ik hier van de winter wel 5 maanden wil doorbrengen.

Ik heb nog niets afgeblazen, want het is wel 5 maanden werk. En 5 maanden skiën.
Maar ik ben wel bezig mijn CV bij te werken, en sites af te struinen. En als ik iets aantrekkelijks tegenkom, dan ben ik niet getrouwd met ‘hier’.

En dus stel ik ook op m’n blog de vraag nog een keer: mocht je iemand kennen, ergens in Europa, die een paar maandjes werk heeft voor een vriendelijke, meertalige, handige, hardwerkende zwerver, dan hoor ik het graag. (Maar, voor de volledigheid: de tijd van kost en inwoning ligt achter me; ik denk nu weer aan de toekomst.)

Chalet Skadi

Ski’s bestellen

De manager heeft me zojuist gevraagd of ik van de winter terug wil komen. Ik moet nog even op internet zoeken wat een salaris zou zijn dat een beetje beter past bij mijn verantwoordelijkheid, zelfstandigheid, leeftijd, enzovoort, maar ik denk dat we er wel uit zullen komen.

En toevallig had ik gisteravond al een paar websites gevonden voor tweedehands ski’s. Dus, ja…

En dan te bedenken dat ik er 4 en een half jaar geleden ook voor had kunnen kiezen om nòg 15 jaar achter de computer door te brengen.

:ski:

Chalet Skadi

Appartement 110

Nou, laten we zo’n appartement eens van dichtbij bekijken.
Laat ik het zo zeggen: ik ken mensen die bescheidener wonen…

Chalet Skadi - Appartement 110

(Flickr beperkt het afspelen van video’s tot de eerste 3 minuten. Als je de laatste 41 seconden ook wilt zien, ga je naar de Flickr-pagina, en download je de video.)

En mocht je het je afvragen: nee, dit is niet het grootste appartement. Het grootste appartement is #310, met 2 verdiepingen, en nog meer van hetzelfde. Maar dat appartement is lastiger filmen, en ik vond deze, met die lange gang, wel heel cool.

In de week van oud-en-nieuw mag je in dit appartement slapen voor ruim 8000 euro per week. En dat is uiteindelijk slechts 1000 euro per persoon, als je alle bedden vult.

Val d'Isère

En weer een keer de bergen in

Mijn weekend valt op maandagmiddag, dinsdag, en woensdagochtend. En die woensdagochtend duurt tot 15h, dus ik had vandaag nog volop de tijd voor een wandeling, voor het werk. Dit keer nam ik de andere lift, die een van de andere bergen bestijgt. Waar de eerste berg erg rotsachtig was, was deze berg juist heel groen.

Laat ik maar weer met een panorama-plaatje beginnen.

En dit zijn de leukste van de andere plaatjes die ik geschoten heb:

Op de eerste foto kun je goed de afdaling zien die ik vorige week maakte. Als je heel goed kijkt, zie je links van de linkertop een gebouw staan; dat is het eindpunt van de lift, mijn startpunt. Iets rechts van het midden van de foto zie je dan, in het dal, het dorp liggen, mijn eindpunt.
Heel in de verte, achter het dorp, zie je een stuwmeer; dat is het meer waar dat beeld van die dame met me mee keek, in een vorige post.

Op de laatste foto zie je dan nog een keer die vorige afdaling. Daar zie je alleen het eindpunt van de lift niet, omdat ik deze foto van een iets lager punt maak; het gebouw staat net achter die rotsrand.

:boot: :backpack: :hat: :camera:

Algemeen

Het internet staat er vol mee…

Ja, natuurlijk weet ik best dat dat enorm flauw is.
Maar steeds als ik heen en weer ga naar mijn caravan, en daarvoor al toen ik heen en weer ging tussen Rodez en Val Tho’ om te solliciteren, kom ik langs deze 2 plaatsjes. En vandaag kon ik me niet langer beheersen.

Overigens ligt de eerste in het departement Ain, en de tweede in Savoie; er zit zo’n 100 kilometer tussen.

Chalet Skadi, Val d'Isère

2 Weken Chalet Skadi

Je hebt gelijk: het is wel weer tijd voor een update.
Het wordt een lange, maar gelukkig met veel plaatjes…

Om in de stemming te komen, begin ik met een foto die ik heb gemaakt vlak voordat ik voor de eerste keer Val d’Isère in reed.

(Even een linkje naar Pete R. als dank voor de panorama viewer.)

Best mooi toch? Het zal wel komen doordat we ze in Nederland niet hebben, maar op mij maken bergen altijd een enorme indruk.

En toen ik die foto maakte, stond deze dame over mijn schouder mee te kijken:

Nee, niet je aandacht af laten leiden door die mooie auto.
Wacht, ik maak het je makkelijker:

Nee, nu zit je naar haar billen te kijken. Ophouden, nou.

Goed, en toen kwam ik dus in Val d’Isère aan. De dag van mijn aankomst hoefde ik nog niet gelijk te werken. Ik had dus volop tijd om een rondje te maken, wat ik ook gedaan heb, maar ik heb niet veel foto’s gemaakt.

En toen mocht ik aan het werk. Het overgrote deel gaat me vrij makkelijk af (scharnieren en deurkrukken vastzetten, lampen vervangen, kleine reparaties), maar gelukkig valt er ook nog heel wat te leren (onderhoud zwembad en sauna, brandalarmsysteem).

In de gîtes waar ik gewerkt heb, hadden we een boiler van 200 of 300 liter. Maar omdat je tegen 37 appartementen met 5-sterren gasten niet kunt zeggen ‘Ja, dan moet je maar even wachten.‘, hebben we hier 4 boilers van ieder 3.000 liter.

De manager is nogal een controlfreak, maar hij laat mij mijn eigen gang gaan. En dat is goed om 2 redenen: A. hij beseft dat ik weet wat ik doe (en op basis daarvan gaat hij beslissen dat ik van de winter ga skiën); en B. ik ben niet zo heel erg onder de indruk van zijn (technische) capaciteiten, dus ik heb liever dat hij zich niet teveel met mijn werk bemoeit.
Met de rest van het team (we zijn met 7) kan ik het op zich niet slecht vinden, maar ik merk wel heel erg het leeftijdsverschil: op 1 na zijn ze allemaal van de leeftijd ‘student’.

Mijn eerste weekend ben ik heen en weer gereden naar mijn caravan, om wat spullen te halen. Maar het tweede weekend kon ik dan eindelijk de bergen in. Moet je kijken:

Ja, ik weet het: Mijn vlakke land enzo. Ook mooi, maar GVD, wat zijn die bergen indrukwekkend…

Als eerbetoon aan de berg, en misschien ook een heel klein beetje omdat ik soms ietsje eigenwijs ben, en ook niet zo heel goed met gebaande paden, besloot ik niet achter de rugzakjes aan de bordjes te volgen, maar de berg af te gaan zoals ik dat op ski’s zou doen. En dus ging ik te voet de zwarte piste af. Wat niet per definitie een goed idee is. Ik heb er 3 uur over gedaan, en ik ben 4 of 5 keer bijna het dal in gedonderd. Maar WHOAA, wat was het mooi, en wat zou ik het zo weer doen.

(Nee, die foto’s staan niet helemaal op afdalingsvolgorde.)

Nou, en dat waren dan mijn eerste 2 weken. Nou ja, niet helemaal natuurlijk. Ik zou ook nog kunnen vertellen dat ik 1 keertje tussen de middag op een terrasje ben gaan eten, maar dat ik daar na een cheeseburger van 14 euro snel van afgekickt was. Of dat mijn kamer ongeveer net zo groot is als mijn kamer bij Emmaüs, maar dat hier de helft in beslag genomen wordt door een douchecel met toilet en wastafel.
Maar laten we het dit keer maar gewoon bij de foto’s houden.

Voordat ik naar Savoie vertrok, ben ik trouwens ook nog even een dagje heen en weer geweest naar de Gers, om mijn gîte-meiden weer eens te zien. Ik ben toen ook even bij Frimousse langsgegaan.

O, en dat filmpje van 1 van de appartementen, dat ik beloofd had…? Nergens meer te vinden (ben blijkbaar nog niet helemaal thuis op de iPhone). Ik zal van de week een nieuwe maken.

Chalet Skadi, Werk

Val d’Isère

Yes! Aanstaande vrijdag begin ik als Agent Technique (Technisch Beheerder) in Val d’Isère.
En aangezien een link meer zegt dan 1000 woorden: Chalet Skadi, heet de ‘tent’.

Het is een 5-sterren residentie met 37 appartementen, en het technisch onderhoud wordt gedaan door een team van 1 (mijzelf). En dat gaat dan niet alleen om de vaatwassers en koffiezetapparaten in de appartementen, maar ook om het zwembad, de sauna, de hamam, enzovoort. Ik kan hierbij overigens, indien nodig, wel rekenen op ondersteuning van het team in Val Thorens, waar de groep 7 hotels heeft.

Aangezien het een 5-sterren residentie is, en de hotelbranche nogal conservatief, leek mijn lange haar een probleem te worden, maar blijkbaar zijn mijn persoonlijkheid, cv en referenties toch goed genoeg om genoegen te nemen met een staartje. Ik heb de afgelopen paar jaar al een paar keer overwogen eens voor een ander kapsel te gaan, maar het was er nog niet van gekomen. En dit leek me een goeie reden om het nog even uit te stellen: de lange lokken mogen er op zich best af, maar om dat te doen om een bepaalde baan te krijgen, zou toch een beetje voelen als prostitutie. En het voelt wel goed de Village Montana groep een stukje op weg te helpen naar de 21e eeuw. Overigens had ik voor het sollicitatiegesprek mijn oorbellen wel al uit gedaan; het leven is geven en nemen.

Het is wel werk in loondienst en niet als freelancer, en dan ook nog eens tegen het minimumloon (+ een kamer, en een gedeelde keuken en douche). Maar onderhoud van een 5-sterren residentie is een mooie toevoeging aan mijn cv. En de kans om van de winter terug te komen, en eindelijk te leren snowboarden, spreekt me ook wel aan. En ik heb weinig vaste lasten, dus zelfs met het minimumloon kan ik nog wat sparen.

Het zomerseizoen duurt hier trouwens 2 maanden, en het winterseizoen 5. Dus voorlopig ben ik tot september onder de pannen, dan 3 maandjes om de Camino Portuguès te lopen, en misschien wat in de wijnoogst te werken, en dan hopelijk van december tot en met april weer terug.

La vie est belle!

Werk

We bellen je morgen

“Of uiterlijk overmorgen.”

Dus ja… Overmacht…

Ik geen nieuws, jij geen nieuws. Kom morgen nog maar eens terug, dan hoop/verwacht ik meer nieuws te hebben; ik weet dat m’n referenties al gebeld zijn.

Verder zwerven

Op reis

Dinsdag heb ik een afspraak. Om 14h00. En met een uur of 7 rijden voor de boeg, betekende dat dat ik uiterlijk om 7 uur ‘s morgens zou moeten vertrekken. Om verrot aan te komen.

Maar laat Claude nou een dochter hebben die op ‘slechts’ 3 uur rijden daarvandaan woont. De dochter van wie mijn caravan is geweest. En waar dus best een plekje in de tuin is voor mijn caravan.

Kortom, ik maak mijn eerste reisje met mijn caravan. Ik doe het in 2 dagen; zo heb ik een weekendje vakantie. En zo kan ik rustig de tolwegen vermijden, die van de week een behoorlijke rib uit mijn lijf waren (80€ voor een dagje heen en weer; daar denken de tegenstanders van de wegenbelasting en het kwartje van Kok nooit over na).
Goed, de camping is met 17€ natuurlijk ook veel te duur voor het vieze sanitair dat je ervoor krijgt, maar netto spaar ik toch nog wat uit. En ik heb eindelijk een keer mijn barbec’ gebruikt.

Werk

600 Kilometer, 10 minuten, 600 kilometer

Gisteren op sollicitatiegesprek geweest. Op 600 kilometer van waar de caravan momenteel staat (in de tuin van de vrijwilliger van wie ik ‘m gekregen heb). Da’s een beetje alsof je in Den Helder woont, en dan even heen en weer rijdt naar Parijs voor een sollicitatiegesprek.
Ik vertrok om 10 uur ‘s ochtends; om half 2 ‘s avonds was ik terug.

Het valt niet mee om ‘freelance’-werk te vinden op een camping voor de zomer: de campings hebben hun teams al compleet. Ik ben nou eenmaal wat laat begonnen; ik had een gevecht te leveren voor ik van start kon (lening, auto, ambtenaren, leiding van Emmaüs).

En omdat ik niet zoveel zin had om na 2 maandjes alweer bij Emmaüs aan te kloppen voor een kamer, besloot ik dan ook maar te solliciteren op seizoenswerk in loondienst. Waarbij ik er even niet bij stilstond dat mensen, ook als het om werk voor slechts 2 of 3 maandjes gaat, je soms willen ontmoeten voor ze je in dienst nemen.
En in dit geval bleek het ook niet meer dan even ontmoeten: na 10 minuten zei de man “J’ai envie de te faire confiance.” (letterlijk vertaald “Ik heb zin om vertrouwen in je te hebben.“). Die man was het hoofd Technische Dienst.  Dinsdag wil de directrice me nog even zien, maar voor zover ik het kan inschatten, is dat slechts een formaliteit. Dus dinsdag ga ik weer heen en weer. Of alleen heen, want als de directrice akkoord is, kan ik, als het meezit, direct beginnen.

En inderdaad: ik draai er een beetje omheen. Ik heb nog geen zin om in details te treden.
Dinsdagavond meld ik of ik de baan gekregen heb. En als ik ‘m gekregen heb, vertel ik ook wat en waar. Maar ik kan wel alvast zeggen dat, als ik de baan krijg, een applausje wel op zijn plaats is.

Tot dinsdag!

Micro-entrepreneur

Meer vrijheid dan me lief is

Nou, nu ben ik dan volledig vrij: ingeschreven als ondernemer, auto onder m’n kont, caravan om in te wonen. Wat wil een mens nog meer? Nou, werk dus, bijvoorbeeld.

Gelukkig had ik wat gespaard voordat ik bij Emmaüs vertrok. Maar dat gaat nu wel heel hard. Met de kosten die ik heb, kan ik er misschien nog een maandje mee verder, maar dan is het op.
Trouwens, even een zijstraatje, over kosten gesproken: de telefoon moet natuurlijk betaald worden, en de nodige verzekeringen, maar voor de auto heb ik een erg goeie deal gehad: de helft heb ik kado gekregen van Emmaüs, en de andere helft betaal ik met 100 euro per maand af, zonder rente. Ja, da’s wel heel mooi, ja.
Maar goed, met de kilometers die ik maak om werk te vinden, heeft de auto ook wel regelmatig dorst; ik heb er inmiddels al een paar duizend kilometer op zitten.

Ik ben begonnen met alle campings met Nederlandstalige eigenaren. De reacties waren over het algemeen positief of zelfs enthousiast, maar dat wil nog niet gelijk zeggen dat men ook werk voor me had. Dus heb ik daarna ook nog een paar rondjes gedaan voor campings met Franse eigenaren en gemeentelijke campings. Ik denk dat ik nu zo’n 40-50 campings gehad heb (wat nog helemaal niet zo heel veel is op de bijna 200 die er zijn in de Aveyron, de bijna 800 in de Midi-Pyrénées, de ruim 1600 in Occitanië, of de ruim 3000 in Le Grand Sud-Ouest). De visitekaartjes gaan als warme broodjes, en de diesel ook. Maar er komt nog niet echt heel veel voor terug.
Maar goed, dat zou zomaar ieder moment kunnen veranderen. Ook Fransen kunnen ziek worden. En met de hoeveelheid visitekaartjes die ik heb rondgestrooid, kan het dan zomaar zijn dat er iemand denkt “Hé, maar wacht ‘s even… Was hier niet laatst die zwerver die werk zocht?“. Nou ja, dat denken Fransen natuurlijk helemaal niet, want Fransen hebben de gewoonte in het Frans te denken, maar je snapt wat ik wil zeggen.

En ik doe niet helemaal niks. Ik heb de afgelopen weken steeds een aantal uur per week ergens in de tuin kunnen werken.
Weer een zijstraatje. Vroeger, lang geleden, had ik Filmnet. En daar had je dan op zaterdagavond laat vaak films over rijke weduwen en hun tuinmannen; films die toenmalig vriendinnetje en ik best inspirerend vonden. Maar zo blijkt het in het echt dus helemaal niet te zijn. Maar goed, de dames waar ik tot nu toe in de tuin heb gewerkt, waren 63 en 84 jaar, dus ik kan nog wel even wachten.
Oké, in de tuin werken dus. Waarmee ik ongeveer de vaste lasten kan dekken. En dus ook het einde van het spaargeld een beetje kan uitstellen. Ook nog wat rondjes maken naar campings. En dan zijn er ook nog hotels. En chambres d’hôtes.

Maar mocht je nou een favoriete camping of bed&breakfast hebben, doe dan even een goed woordje voor me, alsjeblieft. Wel op maximaal 2 dagen rijden van waar ik nu zit, dus laten we zeggen Frankrijk, Spanje, Portugal, Italië, België, Nederland, Zuid-Duitsland of Zwitserland. Mijn CV en overige gegevens staan op www.roblalau.net.

En verder geniet ik wel enorm van mijn caravannetje, dat al echt als thuis begint te voelen, en van zelf koken (dat was ook al ruim anderhalf jaar geleden), en van zelf stappen zetten om verder te komen. Dus het leven is wel goed. Ondanks èn dankzij alles.

Verder zwerven

C’est parti!

Het wachten is eindelijk voorbij. Vanavond slaap ik voor het eerst in mijn caravan.

Het is nog een beetje een bouwput, maar ik probeer er nu zoveel mogelijk tijd door te brengen, zodat ik zoveel mogelijk werk kan verzetten. Uiterlijk woensdag moet ik mijn kamer bij Emmaüs ontruimen – donderdag arriveert de compagnon die mijn kamer krijgt – dus de tijd dringt een beetje.

Gelukkig kon ik donderdagmiddag eindelijk mijn auto halen, zodat ik nu de nodige tochtjes naar de bouwmarkten kan maken.

Donderdagmiddag en vrijdag heb ik besteed aan het zoeken naar werk. Ik had een lijst gemaakt met alle campings in dit departement (Aveyron) met Nederlandstalige (dus ook Vlaamse) eigenaren. Dat zijn er een stuk of twintig, en ze liggen soms behoorlijk uit elkaar, dus ik zal nog minstens 1 toer moeten doen.

En zo ben je weer een beetje op de hoogte. Komend weekend hopelijk meer nieuws over werk, en foto’s van een caravan die zomerklaar is.

Verder zwerven

En we wachten nog een weekje…

En dit keer heeft het eens niet te maken met het Franse gebrek aan werklust.
Per 1 juni veranderen de regels voor de Côntrole Technique (APK); er komen zo’n 100 controlepunten bij. En dus laat heel Frankrijk zijn oude autootjes nog even snel keuren, zodat ze in ieder geval nog 2 jaar mee kunnen.
En aangezien een auto niet verkocht mag worden zonder CT, staat mijn auto nu ook in die rij. Men heeft mij beloofd dat ik ‘m uiterlijk dinsdag of woensdag kan ophalen. Maar een goed verstaander heeft natuurlijk al gezien dat dat 2 dagen zijn, dus het is op zich niet heel lastig om daar ook nog donderdag en vrijdag achter te plakken…
Van de andere kant: als ik dan toch moet wachten, mag dat van mij best tot vrijdag zijn; dat is na 1 juni, dus dan moet-ie ook op die 100 nieuwe punten gecontroleerd worden.

Eigenlijk zou ik uiterlijk komende woensdag mijn kamer ontruimen, maar ik mag nog een week langer blijven; degene die mij komt vervangen, moet een weekje op de bank in de tv-kamer.

Tout ça commence à me gonfler un peu…

Micro-entrepreneur, Ook aangeschaft

Pinautomaat

Nou ja, eigenlijk mag ik van Wikipedia niet ‘pinautomaat’ zeggen, maar moet het ‘betaalautomaat’ zijn. Want voor contactloos betalen hoef je geen pincode in te voeren, en dat kan-ie ook.

Maar goed, hij komt in ieder geval precies op tijd binnen, want morgen wil mijn eerste klant de eerste factuur betalen.

Ook zo wat: ik had bedacht dat ik, om klanten te overtuigen van het nut van pinbetalingen, een korting van 5% zou geven als klanten direct afrekenen, in plaats van na een dag of 30 een overboeking te doen. Blijkt mijn eerste klant al helemaal enthousiast ‘dat dat tegenwoordig toch allemaal maar mogelijk is‘, zelfs zonder dat ik haar van die korting verteld heb. Boor ik mezelf gewoon 5% door mijn neus; da’s wel mooi een euro per uur…

Goed, verder wel leuk speelgoed natuurlijk: TPE (Terminal de Paiement Électronique) verbindt zich via Bluetooth met de telefoon, en op de telefoon draait een app die het contact met de server regelt (en die het betaalbewijs kan versturen via SMS of e-mail). Ik blijf een gadget-freak.
En het boekhoudprogramma dat ik gebruik, draait online, en kan ik ook prima met de smartphone bedienen, dus morgen aan het eind van de dag kan ik, bij de klant aan tafel, onder het genot van een bakkie koffie, de factuur en de betaling rondmaken, en zo de administratie voor de eerste week werk op orde hebben voordat ik thuis ben.

Micro-entrepreneur

Aan het werk!

Op de terugweg van het gesprek dat ik vanmorgen had bij een potentiële klant, had ik een heel verhaal verzonnen voor mijn blog. Maar waar het uiteindelijk gewoon op neerkomt, is dat ik morgen begin.
B-)

Het is geen camping, maar een boerderij. Ik ga me voornamelijk bezighouden met de tuin, en daarbij een beetje klussen. Mevrouw had mijn visitekaartje gevonden bij Emmaüs (uiteraard heb ik een stapeltje bij de kassa neergelegd), en belde me van de week.
Eigenlijk was ik natuurlijk op zoek naar campings, maar ik geloof niet dat ik al in een positie ben dat ik een klus voor een uur of 20 per week, gedurende een maand of 2, kan afwimpelen.

Zolang ik mijn eigen auto nog niet heb, komt mevrouw me halen, en brengt ze me ook weer terug.

Ik moet nu alleen wel even kijken hoe ik het ga doen met het opknappen van de caravan, maar ook daar pas ik op de een of andere manier vast een mouw aan.