In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik (meestal voor kost en inwoning).

Werk

Gecertificeerd

Pfff…

Dat was een zware week. Heel veel informatie over me heen gekregen; een enorme berg aantekeningen gemaakt. Alles in het Frans, uiteraard. 4 Lange, volle dagen.
Maar goed, dat alles voor een goed doel: ik heb mijn getuigschrift, en mag me nu als ondernemer registreren in Frankrijk.

Ben trouwens ook enorm trots dat ik het helemaal zonder problemen heb kunnen volgen, en dat ik ook makkelijk heb kunnen mee-discussiëren. Geen enkele keer is het voorgekomen dat ik niet, of slechts deels, snapte waar het over ging. Terwijl het toch echt materie was waar ik me in het Frans nog niet heel veel mee bezig had gehouden. Ik geloof dat ik nu echt mag zeggen dat ik vloeiend Frans spreek. En dat was voor die week natuurlijk ook al zo, maar die week heeft het voor mij wel bewezen.

Met de inschrijving als ondernemer/onderneming wacht ik voorlopig nog even.
Er zijn een paar regelingen om werklozen te helpen bij het starten van een onderneming. Maar als compagnon van Emmaüs heb ik een speciale status, en kan ik niet van die regelingen gebruikmaken, hoewel ik slechts 55€ per week verdien, en dus echt begin vanuit niks. Uiteraard leg ik me daar niet zonder slag of stoot bij neer, en dus heb ik van de week afspraken bij een paar instanties om te zien of er oplossingen gevonden kunnen worden. En omdat ik niet op een gegeven moment wil horen “Ja, dat had op zich wel gekund, maar dan had u het moeten aanvragen vóórdat u zich inschreef.“, wacht ik nog heel even met inschrijven.
Ik hoop in ieder geval dat begin maart alles rond is, want half maart beginnen veel campings met de voorbereidingen van het seizoen, en het zou mooi zijn als ik dan kan laten zien wat ik in huis heb.

Werk

De plannen krijgen vorm

Nou, toen was het eindelijk weer eens tijd voor leuk nieuws!

Gisteren was ik bij de Chambre de Métiers — onderdeel van de Chambre de Commerce (Kamer van Koophandel) — om informatie in te winnen over de micro-entreprise. De micro-entreprise of micro-entrepreneur zouden we in het Nederlands een kleine zelfstandige noemen. Het is de simpelste ondernemingsvorm in Frankrijk, met de minste regels, en de minste administratieplicht.
En wat blijkt? Er is voor mij geen enkele belemmering om me te registreren als micro-entrepreneur: het maakt niet uit dat ik niet de Franse nationaliteit heb, en het maakt zelfs niet uit dat ik geen vaste woon- of verblijfplaats heb; een Domiciliation CCAS is voldoende. Alles dat ik moet doen, is een cursus van 4 dagen over regelgeving en administratie volgen.

En dus ben ik vandaag met mijn leidinggevende gaan praten, en die heeft besloten dat Emmaüs de helft van de 200€ voor die cursus betaalt. Waarop ik besloten heb dan maar de andere helft te betalen. En gelukkig was een week vakantie volgende week ook geen probleem, want dan is de eerstvolgende cursus, en ik had niet zoveel zin om te wachten tot de tweede week van maart.

Dus volgende week zit ik 4 dagen op school, en daarna kan ik me inschrijven als zelfstandige; weer een stapje dichterbij volledige integratie in Frankrijk.

Ja leuk, Rob, zelfstandige. Maar wat wil je dan precies gaan doen, als zelfstandige?

Nou, ik had zo gedacht dat ik me zou kunnen aanbieden aan campings, gîtes en chambres d’hôtes voor alle voorkomende werkzaamheden (reparaties, schoonmaken, groen, receptie, enz.). Ik ben behoorlijk handig en behoorlijk sociaal, en ik spreek 5 talen, dus ik denk dat ik in die wereld wel een centje moet kunnen verdienen. En het voordeel van dat te doen als zelfstandige, is dat ik klusjes kan aannemen van 1 of een paar dagen; geen geklooi met arbeidscontracten, maar gewoon werken en factureren. Maar mocht iemand me voor langere tijd in dienst willen, dan kan dat ook gewoon, want een dienstverband en een micro-entreprise kunnen naast elkaar bestaan.
Op deze manier hoop ik dus een beetje het zwerven en het geld verdienen te kunnen combineren.

Mocht het trouwens niet direct stormlopen, dan heb ik ook alvast het telefoonnummer in mijn zak van een Engelsman die hier in de regio woont en renovaties uitvoert. Hij is altijd op zoek naar hulp, maar zoekt dan wel mensen die kunnen factureren.

En om te zwerven heb ik natuurlijk ook een auto nodig. En daarvan heb ik er een paar op het oog, dus ik verwacht er ergens in de komende 1 of 2 weken een te kopen.

Enige minpuntje is dat ik mijn reisje naar Nederland waarschijnllijk toch weer een paar maandjes zal moeten uitstellen. Met de aanschaf van een auto, en de cursus, en zaken als een telefoonabonnement en visitekaartjes, denk ik dat de bodem van de schatkist teveel in zicht zal komen om er direct een vakantie aan vast te plakken. Misschien moet ik eerst even een maandje of 2 geld verdienen. Maar van de andere kant: als ik een Emmaüs-vestiging in Nederland kan vinden waar ik een paar weken terecht kan, om doordeweeks te eten, te slapen en wat geld te verdienen, en in de weekends iedereen te bezoeken die ik wil bezoeken… We gaan het zien.

Kort en goed: er zit weer beweging in!
:yahoo:

Ook aangeschaft

Dashcam

Van mijn voettocht naar Compostela heb ik een paar duizend foto’s en enige tientallen video’s. En ik vind het heerlijk om af en toe weer een stukje van die reis te kunnen herbeleven als ik er daarvan 1 zie (ik heb in mijn kamer een digitaal fotolijstje staan met een selectie van zo’n 1600 foto’s, dus er komt weleens een herinnering voorbij). En het cameraatje dat ik daarvoor gebruikt heb, laat zich niet zo eenvoudig in een auto monteren, terwijl ik me voorgenomen heb dat het volgende deel van de reis met auto moet gaan.

En aangezien ik een jaar lang alles opzij gezet had dat ik opzij kon zetten, en geen vakantiedag had opgenomen, deed ik mezelf een dashboard camera kado, voor in de nog aan te schaffen auto.
Tja, en als ik zo’n ding dan uit zit te zoeken, dan krijgt toch de gadget-freak in mij de overhand. Dus dan kies ik niet de simpelste, maar dan moet-ie wel Full HD, WiFi, GPS, bewegingsdetectie, impactdetectie, enzovoort hebben.

Merk & type:TOGUARD CE20 (+ GPS module)
Webwinkel:Amazon
Mee op reis:ja

En ja, het viel mij ook net op: op het rechterplaatje ziet-ie er een beetje uit als een eehh… olifant, zal ik maar zeggen…

Ook aangeschaft

Ook aangeschaft

Lang, heel lang geleden, toen ik bezig was met de voorbereidingen van mijn tocht naar Compostela, maakte ik op deze site de rubriek ‘Aangeschaft‘ aan, waarin ik berichtjes plaatste over de spullen die ik voor mijn tocht aanschafte. En omdat ik nu bezig ben met de voorbereidingen voor nieuwe omzwervingen, heb ik maar weer een dergelijke rubriek aangemaakt.
Om toekomstige pelgrims niet in de war te maken, heb ik deze rubriek ‘Ook aangeschaft‘ genoemd; zo kunnen we ze goed uit elkaar houden (dus, aanstaande pelgrims: aan de rubriek ‘Ook aangeschaft’ begin je pas na je pelgrimage).

Het eerste bericht in die rubriek had eigenlijk over een autootje moeten gaan. Ik had gisteravond een afspraak om er eentje te gaan bekijken, maar helaas is dat niets geworden. En het was nog niet eens zozeer de auto, als wel de verkoper die me geen vertrouwen inboezemde.
Maar goed, ik blijf Leboncoin goed in de gaten houden, en ik twijfel er geen moment aan dat het nu niet lang meer zal duren, want in mijn hoofd ben ik alweer onderweg.

En desondanks ga ik zo toch het eerste berichtje voor die nieuwe rubriek schrijven, want er kwam vandaag een kadootje-voor-zelf binnen. Een kadootje waarvan de gadget-freaks zullen gaan grijnzen, terwijl de overige lezers waarschijnlijk bij zichzelf zullen denken ‘Is dat nou wel zo handig, als je maar 55 euro per week verdient, en graag een autootje wilt aanschaffen?‘.
:yahoo:

Algemeen

Even een beetje zat

De 14e, was het. Dat Elisabeth vroeg “Ben benieuwd hoe het met je gaat. Al iets kunnen vinden van vastigheid?“.
Een goed verstaander kan het antwoord al een beetje opmaken uit het feit dat ik bijna 2 weken nodig heb om daarop te antwoorden.

Een sollicitatie of 30 heb ik gedaan in de afgelopen 2-3 maanden. Ik ben niet 1 keer uitgenodigd voor een gesprek. Ik heb 2 afwijzingen ontvangen, en verder zelfs helemaal geen reacties. Je zou toch zeggen dat iemand die 5 talen spreekt best werk moet kunnen vinden in een toeristengebied in het hoogseizoen; ik begin het idee te krijgen dat ‘Emmaüs’ op je CV niet altijd in je voordeel werkt.
En dus ben ik het even een beetje zat.

Ik ben nu echt hard aan het kijken voor een autootje, zodat ik hopelijk in de zeer nabije toekomst (begin januari?) een paar weekjes vakantie in Nederland kan doorbrengen. Net als bij een ‘echte’ werkgever bouwen we hier vakantiedagen op, en met een week voor elke drie maanden werken, en ruim een jaar gewerkt (6 december), heb ik een week of 4 tegoed. Ik heb dan wel geen budget voor 4 weken vakantie, maar een weekje of 2 zou toch al erg lekker zijn.

En daarna natuurlijk weer gauw terug naar Frankrijk, want ondanks de problemen met het vinden van werk, is het voor mij toch wel duidelijk dat dit mijn nieuwe thuisland is. En in februari/maart beginnen de voorbereidingen op de campings alweer, dus dan ga ik maar kijken of ik daar een zomer aan de slag kan. Met een autootje kan ik bovendien persoonlijk gaan solliciteren, in plaats van per e-mail, en dat lijkt me geen gek idee.

Wat betreft dat autootje heb ik de eisen een beetje bijgesteld. Ik zou met mijn budget een bestelbus kunnen kopen, maar dan wel in de categorie pourri (rot). Dus ik richt me nu meer op de kleinere bestelautootjes; daar kun je dan wel geen keuken en douche inbouwen, maar ze zijn in ieder geval groot genoeg om mijn spullen in te vervoeren, en om in te slapen als dat nodig is.
De leidinggevende hier is behoorlijk thuis in auto’s, en hij heeft aangeboden om te gaan kijken als ik een auto vind (ik weet zelf helemaal niets van auto’s; zoals de meeste mensen kom ik niet verder dan tegen de banden schoppen). Extra prettig omdat hij hier uit de regio komt, en dus veel makkelijker kan onderhandelen over de prijs.

Dus nee: ik zit niet bij de pakken neer. En ik zie de toekomst niet somber in. Maar ik ben het wel even een beetje zat.
Ik ben ook maar een mens. Blijkbaar.

Emmaüs

Dan maar wat foto’s

Meer dan een maand geleden is het alweer, mijn laatste bericht. En wat had ik graag gemeld dat ik ander werk had gevonden, en dat ik de komende 4 maanden de ski’s kon onder binden.
Maar helaas: op 1 of 2 afwijzingen na nog geen reacties, ondanks dat ik inmiddels toch een sollicitatie of 30 heb gedaan. En ik heb echt niet gesolliciteerd op gespecialiseerd werk, maar voornamelijk op werk waar ik mijn handigheid kan inzetten (concierge, klusjesman, etc.) of werk waar ik boven het maaiveld uit steek dankzij mijn talenkennis (controleur skilift, (nacht)receptionist, etc.). Ik begin het gevoel te krijgen dat ‘Emmaüs’ op je CV misschien niet echt een lekkere binnenkomer is.
Ik denk erover om binnenkort maar eens langs te gaan bij een paar uitzendburo’s hier in de stad. De Aveyron is absoluut niet een departement waar ik me zou willen vestigen, maar misschien is het wel een goed idee om tijdelijk werk en een tijdelijk appartement te vinden, om de naam ‘Emmaüs’ op mijn CV een beetje naar beneden te drukken.

Dus ja, dan maar wat foto’s, want het is toch wel weer tijd dat ik ‘het thuisfront’ heb laten weten dat ik nog leef. En volgens mij heb ik maanden geleden al foto’s beloofd, maar die nog altijd niet geplaatst…
(En excuus voor de ‘fish-eye’ lens, maar van de andere kant mag je daar inmiddels wel aan gewend zijn, want die heb ik gedurende mijn hele reis gebruikt.)

Mijn kamer, een kleine 15m² maar wel helemaal van mij (of in ieder geval grotendeels, want de leidinggevenden behouden zich het recht voor om ongevraagd en wanneer je er niet bij bent naar binnen te gaan om te controleren of het geen bende is; helaas ben ik in een te afhankelijke positie om daar tegen in opstand te komen):

En ‘Rayon Électro’, mijn winkeltje:

En nu maar hopen dat mijn volgende bericht alsnog meldt dat ik werk heb gevonden voor de winter.

Werk

Pas retenu

Goed, ik doe nog even een update over een sollicitatie. ’t Is voorlopig wel de laatste, want ik kan niet een verhaaltje maken over elke sollicitatie die ik doe. Maar aangezien ik deze expliciet genoemd had, inclusief een datum, moet ik het nu afmaken ook.
Een samenvatting van de 2 mails die ik ontving (de tweede als antwoord op mijn waarom-vraag):

Suite à votre candidature pour le poste de Webmaster / Responsable web au sein de notre Office de Tourisme,
nous sommes malheureusement au regret de vous informer que vous n’avez pas été retenu.

Nous avons choisi une personne que nous connaissons (savoir faire, savoir être...) puisqu'il a déjà travaillé
au sein de notre structure à 2 reprises.

Wat in het kort betekent “We gaan niet met jou verder, want we hebben gekozen voor iemand die al eerder voor ons gewerkt heeft.“.

En dan zou je kunnen zeggen “Jammer…“, maar dat is het eigenlijk helemaal niet.
Sinds ik die sollicitatie gedaan heb, heb ik me (uiteraard) verschillende keren geprobeerd voor te stellen hoe het zou zijn om daar te werken. En dan had ik er steeds een prima beeld van hoe het zou zijn om in de Alpen te wonen, en om in mijn vrije tijd ’s winters te gaan skiën en ’s zomers te gaan wandelen of fietsen. Maar het werk zelf (internet-verantwoordelijke bij het toeristenburo), daar had ik geen enkel beeld van; daar dacht ik maar een beetje omheen, als het ware. M’n hart lag er niet, om het maar op een zweverige manier te zeggen. Een dergelijke baan zou een verstandshuwelijk zijn, en geen gevoelshuwelijk.
Wat overigens helemaal niet per definitie slecht zou zijn. Ik heb me namelijk de afgelopen tijd ook wel heel duidelijk bedacht dat ik in mijn leven tot nu toe 0€ pensioen heb opgebouwd. Een salaris dat me een paar lukratieve investeringen toestaat, zou dus op zich best welkom zijn, en de volgende keer dat een dergelijke baan voorbij komt, met dergelijke randvoorwaarden, is de kans best groot dat ik weer zal proberen een verstandshuwelijk aan te gaan.
Maar tot het zover is, vind ik het ook helemaal geen probleem werk te doen dat ik leuk vind.

Ik zoek rustig verder naar seizoenswerk in de skigebieden.

Algemeen

Des sabots

Nou, wat ik nou toch gisteren in de winkel vond…

Nederlandse klompen (des sabots hollandais)!

En natuurlijk kon ik het niet laten ze even te proberen. En bleken ze precies mijn maat.
Dus ik vroeg of ik ze mocht hebben. En dat mocht, op voorwaarde dat ik ze wel zou dragen. Wat ook precies mijn bedoeling was.

Vandaag dus heel de dag op klompen gelopen. En dat beviel best.
En iedereen vond het eigenlijk heel logisch; ik ben immers Hollandais? Waarmee maar weer eens een cliché-beeld bevestigd is (maar eerlijk is eerlijk: ik heb liever dat ze het over m’n klompen hebben, dan dat ze weer eens over wiet beginnen).

En daarmee is weer een cirkel rond.

Ze kijken trouwens wel een beetje geschrokken, vind je ook niet…?

Werk

Serieus rondkijken

En toen waren er alweer 2 weken voorbij gevlogen.
Ik heb het gevoel dat de tijd heel snel gaat momenteel.

Ik ben inmiddels serieus aan het rondkijken voor werk en een auto.
Wat betreft werk heb ik een aantal sollicitaties gedaan voor seizoenswerk in de skigebieden (manusje-van-alles, chauffeur bestelbus, etc.), en ben ik zelfs bezig een sollicitatie voor een baan voor wat langere duur voor te bereiden. Dat laatste was eigenlijk niet direct mijn bedoeling, maar de baan ligt in het verlengde van dat wat ik jaren gedaan heb, en waar ik goed in ben, en bovendien zei de advertentie “Vous aimez le ski et la montagne et projetez d’y vivre quelques années.” (“U houdt van skiën en de bergen, en ziet zich daar best een paar jaar wonen.“). En ik houd nogal van skiën en de bergen, en als dat een voorwaarde is om een bepaalde baan te krijgen, dan kan dat nooit een hele vervelende baan zijn.
Pauline, die tot voor kort mijn fysiotherapeute was, had al aangeboden om de motivatiebrieven bij mijn sollicitaties te corrigeren voor ik ze verstuurde, en begeleidt me nu ook bij het ‘verfransen’ van mijn CV, zodat deze baan niet aan mijn neus voorbij kan gaan. Het verfransen van een CV valt trouwens nog niet mee; een Frans CV ziet er behoorlijk anders uit dan een Nederlands CV. Wellicht heeft dat ook invloed gehad op mijn sollicitaties van afgelopen jaar. Zo mag een Frans CV bijvoorbeeld nooit meer dan 1 A4-tje beslaan (mijn CV was een aantal pagina’s langer), wordt er van je verwacht dat je veel aandacht besteedt aan vormgeving (kleur en plaatsing van de elementen), moet er een pasfoto op (volgens mij mogen recruteurs in Nederland dat niet eens eisen), en wordt een CV waarop geen hobbies vermeld worden niet serieus genomen in Frankrijk.
Eitje dus eigenlijk: meer informatie, in een fractie van de ruimte, voorzien van een aantrekkelijk design… :mail:   :wacko:
Maar goed, het CV, daar zijn we nu zo’n beetje uit; de volgende stap is de motivatiebrief. Ik heb tot uiterlijk 15 oktober om mijn sollicitatie in te sturen.

En de daaropvolgende stap is dan een auto, want als ik uitgenodigd word voor een gesprek (of moet ik zeggen “wanneer ik uitgenodigd word”?), hebben we het over een reis van ruim 500 kilometer noordoostelijk, en ook mijn andere sollicitaties zijn op honderden kilometers afstand, want hier hebben we niet genoeg bergen om te skiën.
Mijn budget is 1000 euro; dan houd ik nog genoeg over voor registratie kenteken, verzekering en een beetje diesel in de tank. Ik heb er al een paar gevonden op Leboncoin — de Franse Marktplaats — maar wil van de week en komend weekend ook nog even bij een paar garages langs, omdat dat me meer vertrouwen geeft dan particulieren.
De bestelbussen binnen mijn budget zijn trouwens allemaal heel erg afgetrapt, dus ik zoek nu naar een kleiner bestelautootje.

Nou, en dat alles vult mijn tijd wel aardig.
O ja, en van de week ben ik een paar dagen een beetje ziekjes geweest; niet heel erg, maar een beetje koortsig, koppijn, je kent het wel. En dus heb ik even 3 dagen genomen om veel te slapen en weinig te doen. Ik heb het hele jaar nog geen vakantie gehad, dus dat was eigenlijk wel even welkom.

Emmaüs, Werk

Voorbereiding winter

En nog even gauw een verhaaltje om het weekend af te sluiten (mijn weekend is zondag-maandag).

De redenen dat ik ben afgewezen voor de opleiding tot leidinggevende bij Emmaüs, is dat men twijfelt aan mijn capaciteiten op de terreinen ‘organisation complexe‘ en ‘gestion economique‘ (‘complexe organisatie’ en ‘economisch beheer’). Ik had ze er nog op kunnen wijzen dat ‘complexe organisatie’ de definitie is van wat een programmeur of netwerk-/systeembeheerder doet, en dat ik 15 jaar ondernemer ben geweest in de meest commerciële bedrijfstak van dit moment, maar heb besloten dat dat waarschijnlijk zinloos zou zijn als ze dat uit mijn CV nog niet opgemaakt hadden.

En dus ben ik nu weer verder aan het rondkijken wat ik van de winter zou kunnen doen. Net als afgelopen winter richt ik me vooral op seizoenswerk in de skigebieden; voordeel van dergelijke baantjes is dat je er vaak een slaapplaats bij krijgt. Ik ben bezig mijn profiel op de diverse websites bij te werken, en er is al 1 sollicitatie uit: klein technisch onderhoud bij een klein hotel in de Pyreneeën gedurende 4 maanden in het winterseizoen.
Ik hoop dat het solliciteren dit keer wat voorspoediger gaat dan eind vorig jaar, toen ik een sollicitatie of 20 heb gedaan, waarop ik welgeteld 1 reactie kreeg, die bovendien negatief was.

Verder ben ik wat serieuzer aan het rondkijken voor een autootje. Een bestelbus zit er nog niet in, maar hopelijk vind ik een kleiner bestelautootje binnen mijn budget. In het beste geval brengt dat autootje me naar mijn winterwerk in 1 van de skigebieden; als Plan B overweeg ik òf af te reizen naar zuid-Spanje of Portugal (waar het warm genoeg is om in de auto te slapen) om daar werk te zoeken, òf een Emmaüs-vestiging te vinden in Nederland om de winter door te brengen, zodat ik wat bezoekjes kan afleggen, en mijn spullen kan ophalen. Maar Plan B is nog vaag, en voorlopig focus ik op de wintersport (het is alweer een paar jaar geleden dat ik op de ski’s stond, en ik vind het wel weer tijd…  :yes: ).

O, en gisteren heb ik de pagina ‘Zwerven in Frankrijk‘ aan mijn site toegevoegd, met tips voor mensen die dat ook overwegen. (Martijn, ik geloof dat jij geïnteresseerd was;-) )

Emmaüs

En hij ligt er uit in de eerste ronde…

Nou, vanmiddag kreeg ik een mail. In het kort: “Nee, we kunnen je niet gebruiken.“.

Bonjour,

Je vous confirme la bonne réception de votre candidature au poste de responsable de communauté Emmaüs
à l’ACE.

Votre candidature a été étudiée avec attention. Je suis cependant au regret de vous informer que
malgré tout l’intérêt que celle-ci présente, elle n’a pas été retenue.

En effet, votre profil ne correspond pas à celui que nous recherchons.
Soyez cependant assuré que cette décision ne met pas en cause vos qualités personnelles, ni même vos
compétences et vos expériences.
 
Je vous remercie pour l'intérêt que vous portez à notre association et à nos missions, et conserve vos
coordonnées afin de vous recontacter si un poste correspondant davantage à votre profil se présentait.

Je vous souhaite une agréable journée et une pleine réussite dans vos recherches futures.

Bien cordialement,

M****** M*****
Chargée RH Association de Communautés Emmaüs (A.C.E.)

Ik heb een mail teruggestuurd met de vraag op welke criteria ik precies afgewezen ben, maar uiteindelijk zal het antwoord op die vraag aan de beslissing niks veranderen.

En dus moet ik me nu heel hard gaan afvragen hoe ik de winter ga doorbrengen.

 

Emmaüs

Ik heb geen frigo, en ook geen baffles

Geen heel spannend verhaal, maar ik vond het zelf wel erg grappig.

Zaterdag had ik een Nederlands stel in de winkel; althans, zij is Nederlandse, en hij is noord-Afrikaans (‘arab‘, zoals dat hier heet), maar spreekt goed Nederlands. Ik had ze al 2 keer eerder gezien, dus ik wist dat ze op zoek waren naar een kleine koelkast (“hoeft niet heel goed te koelen, een graad of 10-12 is prima, ’t is om kaas te maken”) en luidsprekers voor de computer.
Ik heb inmiddels geleerd dat mensen het over het algemeen fijn vinden om herkend te worden in de winkel, en dus wilde ik, voordat ze de vraag stelden, al antwoorden dat ik nog geen slecht-werkende koelkast of computer-boxen had. Maar ik zie hier verder zelden Nederlanders, en spreek dus altijd met iedereen Frans. Wat ik in hun richting slingerde, was

"Nee, ik heb nog geen ...frigo... ,
en ook geen ...baffles... voor de ...ordinateur... ."

Ze begrepen wat ik bedoelde, en leken het toch wel leuk te vinden dat ik ze herkende, en wist wat ze zochten.

Tot afgelopen zaterdag had ik altijd een mening over mensen die naar het buitenland verhuizen, en dan ineens hun moedertaal niet meer lijken te kennen. :scratch:

Als ik een paar seconden heb om me voor te bereiden, kan ik het overigens nog wel; ik ben degene die er altijd bij geroepen wordt als we Engelse of Duitse (of Nederlandse) toeristen in de winkel hebben.

Emmaüs

Mise à jour

En dat is Frans voor ‘Update‘.

Ik had dus mijn CV opgestuurd naar Emmaüs, vergezeld van een lettre de motivation (‘motivatiebrief‘). En vanmiddag las ik in mijn mailbox

Bonjour,

Je vous accuse bonne réception de votre candidature.
Celle-ci sera étudiée avec toute notre attention début septembre, conformément à notre processus de recrutement,
et nous pourrons vous apporter une réponse avant le 15 septembre.

Je reste à votre disposition et vous souhaite une bonne journée.
Bien cordialement,

M****** M*****
Chargée RH Association de Communautés Emmaüs (A.C.E.)
47, Avenue de la Résistance
93100 MONTREUIL

Dus met een maandje weet ik of ik terug naar school mag.
Ik heb inmiddels begrepen (maar wederom via-via, en niet van een ingewijde) dat de eerste selectieronde begin oktober is, en de tweede en definitieve selectieronde eind oktober; de opleiding zou dan in december starten. En die opleiding begint dan met 2 maanden in de schoolbanken voor een bak theorie, en daarna 3 stages bij verschillende Emmaüs-vestigingen; daarmee is het eerste jaar dan vol, en vervolgens volgen er dan nog 2 jaar van wel echt werken, maar ook nog aanvullende cursussen.
En tegen de tijd dat dat allemaal achter de rug is, ben ik 50, en dat lijkt me wel een mooie leeftijd om aan het begin van een carrière te staan.

Tenzij ik niet aangenomen word voor de opleiding natuurlijk. En dat weet ik op z’n vroegst half september, en dan is het te laat om nog werk te vinden in de druivenoogst.
Dus eigenlijk heb ik geen andere keuze dan aangenomen te worden voor de opleiding…

Emmaüs

Dat is te lang…

Ik geef het toe: een stilte van 2 en een halve maand is te lang, veel te lang.
En het enige excuus dat ik heb, is hetzelfde excuus als ik bij de vorige stiltes ook had: er gebeurt niets. Het staat allemaal een beetje stil; iedere dag lijkt op de vorige.

Maar goed, voor die 1 of 2 volgers die nu misschien/hopelijk nog over zijn (ik heb sinds begin dit jaar al geen statistieken meer op mijn site, dus ik heb geen idee of er nog iemand is die dit leest), even een overzicht van de huidige situatie.

Ik zit nog steeds bij Emmaüs in Rodez, waar ik nog steeds verantwoordelijk ben voor de verkoop van de electro (die ik inmiddels meer dan verdubbeld heb). De werkplaats voor de electro heb ik niet overgenomen; die doe ik nu samen met degene die dat eerst alleen deed. Op die manier lukt het in een rustig tempo toch steeds het winkeltje weer op tijd vol te krijgen.

In mijn vorige bericht schreef ik ook dat ik nu en dan wat zwarte klussen deed, samen met een collega, en dat ik op die manier het geld voor een bestelbus al bij elkaar gespaard had. Nou… Dat liep even anders.
Die collega bleek de klanten (en mij) te belazeren, waarop verschillende hun beklag hebben gedaan bij Emmaüs, en 1 zelfs aangifte gedaan heeft bij de politie. Mijn collega is op staande voet ontslagen, en ik heb een verbod gekregen op het doen van zwarte klussen. De kans bestaat dat de enige reden dat ik niet ontslagen ben, is dat ik, toen ik hier achter kwam, contact heb opgenomen heb met de klanten in kwestie om ze te waarschuwen, en dat ik een aanbetaling van 500€, voor een klus waar we nog niet aan begonnen waren, uit mezelf heb terugbetaald.
Uiteraard sloeg dat wel een gat van 500€ in mijn nieuwe bestelbus, die dus weer even op de iets langere baan is geschoven.

Een klein lichtpuntje is dat het niet zo heel goed gaat met Emmaüs Rodez. Nou ja, op zich is dat natuurlijk niet zo geweldig, maar het zit zo:
De leden van de stichting Emmaüs Rodez (elke Emmaüs vestiging is een op zichzelf staande stichting) zijn er niet in geslaagd een nieuw bestuur te kiezen, wat betekent dat er momenteel geen voorzitter, secretaris en penningmeester zijn. En aangezien dat niet mag van Emmaüs Frankrijk, stuurde ‘Parijs’ een delegatie om orde op zaken te stellen. En omdat die delegatie vrij snel in de gaten had dat er meer aan de hand was dan alleen een gebrek aan bestuur, besloot ze de zaken groot aan te pakken, en een werkgroep in het leven te roepen die ‘alle neuzen’ (compagnons, leidinggevenden, leden van de stichting, en vrijwilligers) weer dezelfde kant op moet krijgen. In die werkgroep zijn alle ‘neuzen’ vertegenwoordigd, plus uiteraard de delegatie namens Parijs.
Ik ben 1 van de 2 compagnons in le comité de pilotage. En namens Parijs is er onder andere Marie-Thérèse, responsable van Emmaüs Aurillac, maar belangrijker: iemand met hele korte lijntjes naar de commissie die verantwoordelijk is voor de opleiding tot responsable (leidinggevende) bij Emmaüs (ze maakte tot voor kort deel uit van die commissie). En zij heeft me beloofd te doen wat mijn eigen responsables nogal nalaten, namelijk zorgen dat mijn CV bij die commissie terechtkomt.
Uiteraard ben ik daarmee niet automatisch geaccepteerd voor de opleiding, daarvan zal ik de commissie zelf moeten overtuigen, maar ik heb nu in ieder geval een ingang.

Voor zover ik begrepen heb, begint de nieuwe opleidingsronde in oktober, dus ik hoop over niet al te lange tijd nieuws te hebben, goed dan wel slecht. En in het geval van slecht nieuws zal ik eens heel goed moeten nadenken wat ik dan ga doen, want ik heb niet zo heel veel zin om als compagnon bij Emmaüs te overwinteren; het is me te uitzichtloos en te eentonig.

Kort nog even wat betreft de rug: goede dagen en slechte dagen, en met werken heb ik over het algemeen de elastieke band nog wel nodig; ik heb nog recht op 2 behandelingen bij de fysio, morgen en donderdag, en dan zal ik het op eigen houtje moeten doen.

Foto’s heb ik niet, want mijn eigen laptop is nog steeds stuk; ik tik dit op een laptop die ik van de verkoop heb gered.
(Dit AZERTY-toetsenbord leert me trouwens dat ik beter blind kon typen dan ik dacht; eventuele tikfouten zijn daaraan te danken.)

Algemeen, Emmaüs

3e Verjaardag

Wie heel goed heeft opgelet, weet dat dit bericht eigenlijk een paar dagen geleden al gepubliceerd had moeten worden: de verjaardag van mijn nieuwe leven valt op 5 mei; op 5 mei 2014 leverde ik mijn sleutel in, en begon ik mijn wandeling naar Santiago de Compostela.
Helaas moest ik, toen ik op de ochtend van 5 mei 2017 probeerde in te loggen, constateren dat mijn trouwe laptopje het uiteindelijk, na duizenden kilometers in een rugzak en vele andere omzwervingen en avonturen, voor gezien hield; het bijltje erbij neergegooid had; de pijp aan Maarten gegeven had; de handdoek in de ring gegooid had; z’n laatste adem uitgeblazen had; de open plek aan het einde van het pad bereikt had; afgereisd was naar de eeuwige jachtvelden; een tuintje op zijn buik ging kweken; definitief gestopt was met roken. Wie tussen de regels door leest, snapt al dat mijn laptop het niet meer doet. Misschien kan ik ‘m ooit nog nieuw leven inblazen, maar ik heb momenteel enorm weinig zin om me erin te verdiepen. En dus moest ik een paar dagen wachten met het afmaken en publiceren van dit bericht, waaraan ik op de avond van 4 mei al begonnen was, totdat er een apparaat gedoneerd zou worden dat ik zou kunnen gebruiken. En dus zit ik me nu kapot te ergeren aan een tablet. Ik snap werkelijk niet hoe die dingen de wereld hebben kunnen veroveren; wat is dit een verzoeking…

Maar goed, je hebt recht op een nieuw bericht, en ik trouwens ook, dus hieronder het bericht dat ik gelukkig voor het grootste deel vorige week al getikt heb.

Mijn leven is momenteel niet zo avontuurlijk als in het jaar voor de eerste verjaardag van mijn nieuwe leven, maar mijn derde verjaardag verdient toch wel een berichtje. Al is het alleen maar om te laten zien dat ik, ondanks dat gebrek aan avontuur, nog steeds leef.

Ik zit nog steeds bij Emmaüs in Rodez, en heb het redelijk naar mijn zin. Ik zeg ‘redelijk’ in plaats van ‘prima’, omdat ik nog contact heb met 2 peregrina’s die ik afgelopen jaar ontmoet heb toen ik in gîtes werkte, en die allebei praten over het lopen van een nieuwe camino, en 1 van de 2 bovendien over het starten van een gîte die ze graag door mij zou laten runnen; nee, dit gaat niet over liefde of verliefdheid, maar over het avontuur dat weer trekt, en dat ik zo mis…
Toen ik mijn eigen camino liep, heb ik verschillende pelgrims ontmoet die hun 2e, 3e, …, 10e camino liepen, en ik begreep dat niet: wat is er zo leuk aan slapen in een zaal met stapelbedden, aan uitgeknepen worden door de enige gîte-eigenaar in de regio, of aan het eten van een bord keukenafval dat verkocht wordt onder de naam ‘Menu Peregrino‘? Maar inmiddels begrijp ik dat het gaat om het avontuur, om de onzekerheid over de slaapplaats, om de ontmoetingen. Om de deur waar je aanklopt voor water in je drinkfles, waar je dan ongevraagd een paar ijsklontjes of een scheut siroop in krijgt. Om de boerderij waar je vraagt of je je tent mag opzetten, en waar je vervolgens wordt gevraagd of je wilt mee-eten, of waar je de logeerkamer aangeboden krijgt (of allebei).

Het is tijd voor een nieuw avontuur. En het mooie is dat een nieuw avontuur zich ook aandient. Ik weet alleen nog niet welk avontuur.

Bij Emmaüs doe ik inmiddels de verkoop van de elektro (radio’s, koelkasten, lampen, etc.). Vanwege het ongelukje met mijn rug was de vrachtwagen even geen optie, en degene die de elektro verkocht was weggestuurd omdat hij teveel geld in eigen zak stak; ik wilde graag wat doen — hoewel de responsable bleef (en blijft) benadrukken dat ik niets moet forceren — en dus was 1 en 1 twee. Ik heb gevraagd of ik ook de elektro-werkplaats kan overnemen; ik denk dat het antwoord ‘ja’ zal zijn. Op die manier heb ik in ieder geval zelf controle over hoelang ik hier blijf.
Ik heb aan de responsable aangegeven dat ik zelf ook responsable wil worden (mijn eigen Emmaüs-vestiging wil runnen); dat is waar het verwachte volgende bericht eigenlijk over moest gaan. Maar ik heb inmiddels door dat hier iets venieuwends gedaan krijgen, een beetje te vergelijken is met tot je navel in de modder staan terwijl je probeert een bal weg te schoppen: het idee is mooi, maar het resultaat laat op zich wachten. Hij heeft beloofd aan wat touwtjes te trekken, maar dat is inmiddels 2 maanden geleden, en sindsdien heb ik er niets meer over gehoord.
Ik spaar dus maar wat ik sparen kan, en doe af en toe een zwart klusje om wat extra te kunnen sparen.

Wat me op het volgende, verheugende nieuws brengt: ik heb inmiddels genoeg centjes op de bank om een bestelbus te kunnen kopen! Ik heb een website gevonden waar je tweedehandsjes kunt kopen van gemeenten en andere overheidsinstellingen, en daar moet ik mijn bonheur (‘geluk’) wel kunnen vinden. De komende 2 weekenden (minstens) ben ik nog bezig met behangen, verven en een keuken plaatsen, om de vooruitbetaalde inkomsten te verantwoorden, maar zodra ik een maandag vrij heb, ga ik langs bij de politie en de prefectuur om te informeren hoe ik een auto op mijn naam zet.
Het eerste dat ik doe als ik een bus heb, is naar Nederland rijden om wat mensen van mijn rommel te verlossen, en, eigenlijk veel belangrijker, bij te bieren met de vrienden die ik al 3 jaar niet gezien heb.

Een derde avontuur dat wellicht gaat plaatshebben (na electro bij Emmaüs en mijn bestelbus) is, zoals ik al liet doorschemeren, een gîte. De regelmatige lezer weet dat ik daar al eerder mee bezig was, maar dat dat niet gelukt is. Momenteel ben ik vrij ver verwijderd van de Chemin de Saint-Jacques (in spirit, want eigenlijk kan ik er in 2 dagen naartoe lopen; op de vrachtwagen heb ik ‘m verschillende keren gekruisd), maar ik heb nog contact met een peregrina die ik heb ontmoet toen ik afgelopen zomer in Uhart-Mixe in een gîte werkte, die op de camino haar nieuwe liefde ontmoet heeft, en nu met die liefde een gîte voor pelgrims wil beginnen; maar ze hebben geen van beide een idee hoe je dat eigenlijk doet, en zij was erg onder de indruk van mijn gastvrijheid. Goed, ik moet afwachten of zij haar scheiding doorzet om verder te gaan met haar nieuwe liefde, en vervolgens of ze samen ook echt een gîte beginnen, maar als dat alles gaat gebeuren, ben ik vrij zeker van een baan. Maar ik denk dat dat op z’n vroegst volgend jaar zal zijn.

En tot slot is er dan nog plan… D?, E?
Nou ja, hoe dan ook. Als ik eenmaal mijn bestelbus heb, en ik mijn Nederland-na-3-jaar-kater uitgeslapen heb, kan ik me heel goed voorstellen dat ik niet terugkeer naar Emmaüs Rodez, maar van seizoenswerk naar seizoenswerk ga trekken. Eventueel kan ik dan weer een Emmaüs-vestiging zoeken om de winter door te komen.

Dat wat betreft de toekomst.

Wat betreft het ‘nu’ zijn er 2 zaken die spelen (4, als je de klus die mijn weekenden opslokt, en de elektro bij Emmaüs, meetelt): ik heb eindelijk een grotere kamer, en mijn rug gaat steeds beter.
De kamer is best gezellig geworden, voor zover dat mogelijk is in 15 vierkante meter. Foto’s volgen zodra ik een echte laptop heb gevonden.
En hoewel ik nog steeds physiotherapie nodig heb voor mijn rug, heb ik ook af en toe het idee dat ik niet de enige ben die er plezier in heeft het een beetje te rekken; de oefeningen en het rekken en strekken zijn medisch helemaal te verantwoorden, maar of die massages nog noodzakelijk zijn…? Hierover wellicht later ook nog nieuws.