In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien.
Ik bevind me momenteel in Frankrijk.

Camino de Santiago

Samen gelopen

 Arcy-sur-Cur Saint-Moré Voutenay-sur-Cure Asquins Vézelay 

Vandaag was het dan eindelijk zover: ik kon een stukje oplopen met een andere pelgrim.

De route vanuit Arcy-sur-Cure begon met een stevige klim, gevolgd door een stuk bos. Daarna had ik dus wel even een pauze verdiend. En terwijl ik die pauze zat te vieren, kwam er nog een andere pelgrim uit het bos kruipen. Ze bleek Siets te heten, en ook van Nederland naar Santiago te lopen. Ze is bovenin Friesland gestart, en loopt vandaag voor de 44e dag; ze gaat dus een stuk harder dan ik. Maar omdat ze vandaag Vézelay als eindpunt heeft geprikt, net als ik, besluiten we een dag samen te lopen. Eindelijk eens een dag kunnen praten onder het lopen (behalve tegen mezelf), en we hebben dan ook zo’n beetje alle onderwerpen gehad: van pelgrimeren (uiteraard) tot werk, en van levenshouding tot religie (mooie uitspraak: Jezus was ook geen christen).

Siets heeft een onduidelijk kopietje van een kaart uit een boekje, en ik heb de GPS. Die 2 blijken elkaar tegen te spreken, dus we besluiten de GPS te volgen. Helaas let ik niet helemaal goed op, waardoor we steeds dieper het bos in dwalen, en uiteindelijk geen andere keuze hebben dan te proberen dwars door akkers de bewoonde wereld weer te bereiken. Maar och, anders waren we toch maar veel te vroeg in Vézelay aangekomen…

Omdat we allebei morgen een rustdag gepland hebben in Vézelay – voor haar de wekelijkse rustdag, en ik hoop een winkel te vinden voor T-shirts – besluiten we automatisch ook samen op zoek te gaan naar opvang voor pelgrims. Helaas is het Centre Sainte Madeleine vol, waardoor we veroordeeld zijn tot de jeugdherberg, wat een soort omgebouwd sanitairgebouw op de camping blijkt te zijn.

‘s Avonds eindelijk weer eens wat fatsoenlijks gegeten: ik heb even wat geïnvesteerd in een Boeuf Bourguigon bij een restaurant. Het was heerlijk.

(Ik heb trouwens afgelopen nacht geen noodweer gezien, en heerlijk geslapen.)

Camino de Santiago

Noodweer op komst

 Saint-Cyr-les-Colons Cravant Accolay Bessy-sur-Cure Arcy-sur-Cure 

Afgelopen nacht heeft het behoorlijk geregend; blij dus dat ik nog een nacht in de gîte ben gebleven. Toen ik wakker werd miezerde het nog een beetje, maar tegen de tijd dat ik vertrok, was het droog. En zo bleef het vrijwel de hele dag: droog maar bewolkt, prima wandelweer dus. De twee keer dat het even regende liep ik toevallig net langs een bankje onder een overkapping, dus dat waren mooie momenten voor een pauze. Nadeeltje met dit weer zijn wel de wegen: de paden die tussen de akkers en wijnvelden lopen, zijn van stof, gruis en keien; als dat nat wordt, wordt het een soort klei-achtige modder met keien. Op een gegeven moment liep ik met aan elke voet 2 kilo klei en steentjes. Je had vroeger (toen ik nog tv had, zo lang geleden) een tv-serie Boys In The Hall, een regelmatig terugkerende persoon daarin was Monsieur Pied-Lourd (Meneer Zwaarvoet); zo voelde ik me een beetje. Ruim daarvoor had Monthy Python trouwens al het Ministerie Van Rare Loopjes; zo zag het er ongeveer uit als ik onder het lopen de modder van mijn schoenen probeerde te schoppen.

In eerste instantie richtte ik me op de camping die ik eergisteren niet gehaald werd, maar het ging allemaal zo vlot, dat ik al snel begreep dat de dag dan wel heel snel zou eindigen. En dus besloot ik in Accolay te lunchen in plaats van te kamperen, en door te lopen naar de volgende camping municipal op de kaart.

De camping municipal in Arcy-sur-Cure in een klein simpel campinkje, en zo zie ik het graag. Het is alleen jammer dat er Nederlanders staan en Nederland vanavond voetbalt; er is dus veel oranje, en er zijn Nederlandse vlaggen, en er is zelfs een toeter…

Er schijnt noodweer op komst te zijn (hoewel ik daar momenteel nog niets van zie), en daarom laten ze vannacht de deur van de recreatiezaal hier voor me open. Als het heel erg wordt, kan ik daar gaan liggen met mijn slaapzak. Voorlopig heb ik stevig gegeten bij ‘het restaurant’ (de snackbar), en ga ik nu lekker mijn bed in. Morgen denk ik in Vézelay aan te komen, de volgende mijlpaal van mijn tocht.

Rust

Rustdag verschoven

Ik zit hier zo lekker, dat ik mijn rustdag een dag naar voren geschoven heb: ik blijf hier nog een nacht. Even lekker een dag om niks te doen, m’n hoofd weer een beetje leeg te maken, en vanavond nog een keer lekker te koken (Ik doe niks en ik doe niks, ik hang alleen wat rond. Ik kijk’s door de de ramen, en ik krab wat aan mijn kont…). Ik denk dat ik gewoon heel de dag op bed ga liggen en naar het plafond staren, met af en toe een blik op het computertje om te zien hoever die is met het backuppen van foto’s, video’s en andere zaken. En morgen loop ik naar een camping municipal, dus als ik mijn boodschappen vandaag een beetje handig doe, hoef ik me er morgen niet druk om te maken dat op zondag alles dicht is.

Toen ik net tegen Jacquotte, de beheerster van de gîte, zei dat ik nog een nacht langer wilde blijven, was dat voor haar gelijk een reden om te gaan ratelen over hoe iedereen altijd zei dat-ie zich hier zo thuis voelde (iemand had het zelfs le palais de Jacquotte genoemd), en dat ze zo haar best had gedaan om het leuk in te richten, en had ik dit al gezien, en dat? En ik moest nog een keer bevestigen wat een geweldige internet-expert haar zoon is (hij werkt als systeembeheerder op de mairie, en had de wifi-router herstart omdat ik geen verbinding kreeg). Kortom, het was geen probleem dat ik nog even wilde blijven. Ze vertelde me trouwens ook dat er vandaag nog 3 pelgrims komen; die hebben van tevoren gereserveerd.

En nu hoef ik vandaag alleen nog maar te zorgen dat ik voor 12:30 bij de winkel ben, en verder niks.

Algemeen, Media, Nieuwsbrief

Oud nieuws

Zo, ik heb eindelijk wat tijd, wifi en elektriciteit over, dus tijd om even wat zaken te behandelen die bleven liggen.

Op 5 juni heb ik mijn 3e nieuwbrief verstuurd; ik neem aan dat degenen die geïnteresseerd zijn hem ontvangen hebben; abonneren kan via de contactpagina.
Deze nieuwsbrief is ook integraal gepubliceerd op De Vlaardinger, waarvoor dank aan Peter Joore.
Naar aanleiding van de nieuwsbrief heeft ook VELO Nieuws weer wat aandacht besteed aan mijn tocht (pagina 9), waarvoor dank aan Geraldine Mars.

In Groot Vlaardingen is ook een stuk verschenen over mij en mijn wandeling, waarvoor dank aan Frans Assenberg.

Verder is dit ook wel een mooi moment om mijn sponsors (nogmaals) te bedanken. Dank gaat uit naar de anonieme sponsors, de bedrijven Dannik, ChannelIsles.net en BROKX Electronics, en de particulieren Danny & Nikki, Leny & Gert, Arnoud & Nia, Jeroen & Leoni, Peter, André, Stef & Veerle, Hanny & Henk, de ouders van Arnoud, Elisabeth en Nico & Ellen. Allemaal enorm veel dank, dankzij jullie loop ik nog steeds!

En tot slot heb ik zojuist nog wat videos geüpload naar de berichten van de 23e, 24e en 25e juni, en heb ik dankzij de wifi-verbindinding in de gîte van Saint-Cyr-les-Colons ook eindelijk wat foto’s kunnen uploaden naar mijn Flickr-account (waaronder ook foto’s die ik niet op dit blog geplaatst heb).

Camino de Santiago

Kort maar heftig

 Chablis Courgis Préhy Saint-Cyr-les-Colons 

Geen goeie dag, geen slechte dag; gewoon zo’n dag die alle kanten op gaat. Zoals wij ADD’ers het graag hebben, zeg maar… ;-)

Afgelopen nacht slecht geslapen; zulke nachten heb ik weleens. Daarna goed ontbeten — stokbrood met hazelnootpasta en een liter drinkyoghurt — maar desondanks toch maar eens een centimeter of 15 van mijn riem afgeknipt; ik ben inmiddels behoorlijk afgevallen. Daarna, bij het afbreken van de tent, ontdekt dat de tent stuk is; dat lijkt me best slecht nieuws. Het is een tent met van die aluminium stokken die je in een boog moet spannen, en een van de sockets of hoesjes waarin je zo’n stok vastzet, is gescheurd. Op de eerstvolgende camping maar eens kijken of je met duct tape inderdaad alles kunt repareren. Daarna nog een uurtje zitten wachten totdat mijn was droog was, want dat had afgelopen nacht niet zo lekker gedroogd als ik gehoopt had.

Toen ik uiteindelijk vertrok, had ik inmiddels besloten van de route af te wijken, en een door de GPS berekende kortere route te nemen. Ik was laat, het beloofde weer een warme dag te worden, en met iets meer dan 20 kilometer was die route altijd nog een kilometer of 5 korter dan de route die RP51 had uitgestippeld naar mijn geplande slaapplaats voor vanavond. Buiten Chablis gekomen echter, werd duidelijk dat de GPS een route had gevonden die langs 70-km-wegen leidde. De GPS kon er niets aan doen: in Frankrijk zijn niet heel veel voorzieningen voor voetgangers, want Fransen lopen alleen van en naar hun auto, en dus zijn voetgangers vrijwel overal toegestaan. Maar ik had er weinig zin in om een hele dag bij elke aanstormende auto in de berm te moeten springen, en besloot dus alsnog de oorspronkelijke route op te zoeken. Wat die toch al langere route natuurlijk alleen nog maar langer maakte…

Die oorspronkelijke route was er een waar je van moet houden, laat ik het zo zeggen. Heel veel klimmen en dalen tussen wijnvelden, over weggetjes die bestaan uit puin, gruis en keien. Een aanslag op enkels, knieën en heupen, en alle spieren daartussen en -omheen. Met de slechte nacht en het late vertrek was het me al vrij snel duidelijk dat ik Accolay vandaag niet zou gaan halen.

Ik had al ergens opgevangen dat er in Saint-Cyr een gîte was, en omdat Cravant (het volgende dorp) toch weer 10 kilometer verder lag, beloofde ik mezelf dat ik bij de gîte in Saint-Cyr mocht overnachten als die gratis was. Dat was-ie niet. Maar hij zag er zo geweldig uit, dat ik die 14 euro graag betaalde.

Behalve bedden zijn er een toilet, een douche, een keuken, een wasmachine, elektriciteit en wifi. Maar het belangrijkste is misschien wel dat het hier echt ingericht is. Deze plek geeft je echt het gevoel dat je een huis hebt gevonden, en vanavond, vannacht en morgenochtend kan ik zeggen dat het mijn huis is. Ik mag dan misschien een zwerver zijn, maar na 2 maanden vind ik het heerlijk om weer eens te slapen op een plaats die niet als een noodoplossing voelt. En dus ga ik zo lekker koken. Er zit in het dorp 1 heel klein winkeltje (althans, volgens de eigenaresse van de winkel; bij nader inzien misschien niet de meest betrouwbare bron), dus ik heb een rare combinatie van kalkoenfilet, macédoine de légumes, spek, stokbrood en kruidenboter, maar dat maakt allemaal niet uit: ik zal zorgen dat deze ruimte straks gevuld is met de geur van eten. En met dat flesje wijn erbij, lukt het me best om dat weg te spoelen.

Het ziet er trouwens naar uit dat ik deze gîte (14 slaapplaatsen) ook weer helemaal voor mezelf heb; dat wordt wel een beetje een standaardverhaal in mijn pelgrimage. Maar dit keer vind ik het niet heel erg: er is een wasmachine, dus als er over een uur nog steeds niemand anders is, ga ik hier in mijn blote kont zitten, en gaat alles in de was. (Toekomstige pelgrims die dit lezen en in Saint-Cyr-les-Colons overnachten, kunnen dat nu niet meer doen zonder het beeld op hun netvlies van een naakte langharige zwerver achter een netbook. ;-) )

Ik ga koken, en wens iedereen net zo’n goeie nacht als ik ga hebben.

Eindpunt (overnachting)
Naam Gîte communal
Plaats Saint-Cyr-les-Colons
Prijs per nacht €14,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten Kookgelegenheid aanwezig; 1 kleine winkel in het dorp.
Camino de Santiago

Stad?

 Vézannes Collan Chablis 

Een ontbijt van madeleines, stokbrood en water. Bij mijn eerste pauze de rest van het stokbrood aan de vogels gevoerd, en mijn appel aangebroken. Verder een prachtige wandeling, want we naderen Chablis, en dus weer veel wijnvelden. Zoals gezegd was de wandeling vandaag kort – nog geen 15 kilometer -, dus om 1 uur was de tent opgezet, en kon ik op zoek naar een belwinkel.

Ik dacht dat Chablis een stad was, zo leek het althans op de GPS. Het blijkt slechts het grootste dorp in de omgeving. Veel wijnhuizen en andere zaken die toeristen willen zien, maar naar een supermarkt moest ik goed zoeken, en een belwinkel kon ik vergeten. Wel lekker even op een terras wat warms gegeten, want nu ik geen kookspullen meer heb, kom ik daar niet zoveel meer toe.

Dat Chablis geen stad is, maar een dorp, heeft wel als voordeel dat de camping heerlijk rustig is. En dat het een municipal is (eigendom van de gemeente), betekent dat hier de receptioniste ‘s avonds rondgaat met een fles Chablis om alle campinggasten een glaasje aan te bieden; een erg leuk gebaar. En ik mocht van de receptioniste haar campingtafel en een stoel lenen, zodat ik weer eens aan een tafel kan eten. En dat ga ik nu doen, dus tot later.

Eindpunt (overnachting)
Naam Camping municipal
Plaats Chablis
Prijs per nacht €6,00
Douche Bij de prijs inbegrepen (€10,00 borg voor de sleutel).
Wifi €2,00 per verblijf.
Eten Verschillende restaurants in het dorp, en een supermarkt aan de andere kant van het dorp.
Camino de Santiago

Eind goed, al goed

 Ervy-le-Châtel Flogny-la-Chapelle Roffey Bernouil Vézannes 

Op zich was vandaag een goeie dag om te lopen. De dag begon wel met wat bos, maar al vrij gauw mocht ik weer verhard lopen. De zon scheen wel heel de dag, maar door de krijtachtige grond is de lucht hier veel droger, wat de warmte een stuk beter uit te houden maakt. Daarbij waait het lekker, wat ook voor de nodige verkoeling zorgt.

Ik had mijn pijlen vandaag gericht op Roffey. Aangekomen in Roffey bleek daar echter alles dicht: de kerk, de mairie, de school, en winkels waren er niet. De rest van het dorp was ook uitgestorven: bij huizen waar ik aanbelde of -klopte werd niet opengedaan, en de enige 2 automobilisten die ik tegenkwam, kwamen niet uit Roffey, dus wisten ook niet waar ik terecht kon. Ik besloot dus maar om door te sloffen naar het volgende dorp. Maar dat zou me hoe dan ook niet lukken op het laatste bodempje water in mijn fles…

Het een na laatste huis voor het verlaten van het dorp bleek gelukkig een bedrijf, en er werd nog gewerkt ook. 2 Mannen van een jaar of 60 waren bezig onduidelijke dingen te doen met een heftruck en grote zakken met iets. Ze vonden het geen enkel probleem om even van hun werk gehaald te worden door een heuse pelgrim. Voor water werd ik meegetroond naar een kelder onder het huis waar een paar metalen ketels stonden; het was er heerlijk koel, en daarom bewaarde de man daar ook zijn flessen bronwater. Toen hij mijn fles gevuld had, vroeg hij of ik misschien ook direct wat wilde drinken. Uiteraard wilde ik dat, want dat scheelde weer een paar slokken uit mijn fles. En wilde ik dan bronwater, of wilde ik misschien een glaasje van zijn zelfgemaakte Chablis proberen? Uiteraard wilde ik de man niet beledigen… De mannen maakten van de gelegenheid gebruik om zelf ook maar even pauze te houden.
Voor een pelgrimsopvang of een camping of iets dergelijks moest ik niet in Roffey zijn, dat wisten de heren zeker, maar in het volgende dorp was wel een pelgrimsopvang, ze dachten zelfs 2.

En dus liep ik alsnog het dorp uit om mijn route te vervolgen. Afgelopen nacht had ik niet heel geweldig geslapen, dus dat ene glaasje wijn had me in een paar minuten aan het geeuwen, maar daar maakten de zon en de helling weer snel een einde aan.

Bernouil was zo mogelijk nog meer uitgestorven dan Roffey. Ook hier werd niet gereageerd op mijn bellen en kloppen, en de boeren die ik op trekkers tegenkwam leken me niet te willen zien. De ene vrouw die wel naar de deur kwam toen ik aanbelde, reageerde met een vastbesloten non op mijn vraag of ik mijn tent een nachtje in haar tuin mocht zetten. Het kerkje van het dorp bleek Jacobus de Meerdere als beschermheilige gekozen te hebben…

Ik zag dus geen andere mogelijkheid dan verder te lopen naar weer een volgend dorp, weer een paar kilometer verderop. Ruim na half zeven kwam ik aan in Vézannes, maar de mairie bleek nog open. Kan natuurlijk ook niet anders: als in de rest van Frankrijk alle gemeentehuizen altijd dicht zijn, zal er bij die ene die wel open is regelmatig overgewerkt moeten worden…

Ik liep naar binnen en vroeg de overwerkende dames waar een arme pelgrim terecht zou kunnen. Er was een chambre d’hôte, maar toen ik aangaf dat dat te duur zou zijn, konden ze me alleen maar aanraden door te lopen naar het volgende dorp. Ik zei dat ik dat niet meer zag zitten en dat ik dan mensen zou gaan vragen of ik mijn tent in hun tuin mocht zetten, en verliet het gemeentehuis. Maar voordat ik langs de deuren ging, wilde ik even zitten op een bankje in de schaduw naast de mairie. En vanaf dat bankje zag ik dat er achter de mairie een heel klein tuintje was. En dus toog ik weer naar binnen. De dames durfden mij geen toestemming geven, maar gingen gelijk de burgemeester bellen. Ik krijg inmiddels het idee dat téléphoner monsieur le maire altijd goed nieuws betekent.
Monsieur le maire kwam er direct aan om even kennis te maken, en vond het geen enkel probleem als ik mijn tentje daar opzette. Er was een buitentoilet op het terrein van de mairie (stel je er niets bij voor), en een kraan aan de overkant van de straat; die werd normaal gesproken door gemeentewerken gebruikt om de planten water te geven.

Ik ben vandaag weer geen enkele winkel tegengekomen, dus ik zal het vanavond moeten doen met mijn koekjes, een stokbrood dat de burgemeester kwam brengen, en vooral veel water. De appel bewaar ik voor morgenochtend.

En die lange wandeling van vandaag heeft 1 voordeel: de wandeling van morgen wordt een korte, want dan wil ik op de camping van Chablis staan, om te kijken of Chablis een belwinkel heeft.

Eindpunt (overnachting)
Naam Le court de la mairie
Plaats Vézannes
Prijs per nacht -
Douche -
Wifi -
Eten -
Camino de Santiago

Eten…

 Sommeval Eaux-Puiseaux Evry-le-Châtel 

Het ontbijt vanmorgen was een kopie van het diner van gisteren: 4 pains au chocolat en een beker oploskoffie. Dat er in Sommeval geen winkel was, had ik gisteren al ontdekt. Ik zette dus direct koers richting Eaux-Puiseaux, in de hoop dat ik daar wat fatsoenlijks kon eten. Het mocht niet zo zijn. En op de GPS kon ik zien dat ik geen ander dorp tegen zou komen tot aan het doel dat ik gesteld had: Evry-le-Châtel. Dat werd dus een hele dag lopen op de appel die ik van de week bij een boerderij gekocht had, en de biscuitjes die inmiddels tot de standaarduitrusting behoren. Tegenvaller, maar niet onoverkomelijk.

De wandeling was wel heel mooi vandaag. Weinig dorpen, en dus veel uitzichten. Veel zon ook. En ik heb vanmorgen een heel jong wild zwijntje gezien; qua grootte zat het ergens tussen een kat en een klein hondje. Het was een van de eerste ‘echte’ dieren die ik gezien heb, na 2 vosjes net buiten Chapton, een adder vlak voor Savières, en een paar enorme roofvogels. Ze wilden geen van alle op de foto… Verder natuurlijk wel veel konijnen, hazen, eekhoorns, vogels en insecten gezien, maar die tellen niet mee (hoewel ik me erover verbaas hoeveel prachtige insecten er zijn).

Aangekomen in Evry bleek daar gelukkig niet alleen een camping, maar ook een supermarkt te zijn, zodat ik niet alleen ‘s avonds kon eten, maar ook mijn biscuitjes- en appelvoorraad weer kon aanvullen.

Eindpunt (overnachting)
Naam Camping municipal
Plaats Evry-le-Châtel
Prijs per nacht €6,50
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Een supermarkt ong. een kilometer de ene kant op, 1 of 2 restaurantjes ong. een kilometer de andere kant op.
Camino de Santiago

En weer de rimboe in

 Troyes Sainte-Savine La Rivière-de-Corps Saint-André-les-Vergers Laines-aux-Bois Sommeval 

Vanochtend was ik redelijk bijtijds mijn bed uit, ondanks dat ik een beetje katerig was. Gisteravond gezellig zitten praten met een Nederlandse vrouw die op de camping in Troyes werkt, en daarbij een paar pastis gedronken; daarna nog even gebruik gemaakt van de wifi op de camping om wat foto’s te backuppen, en dus veel te laat naar bed gegaan.

Vanmorgen eerst naar een telefoonwinkel in Troyes geweest voor een prepaid 3G-kaart. Ik had de kaart al op internet gevonden, dus ik wist wat ik moest hebben, maar het meisje bleef maar proberen me iets anders aan te smeren; waarschijnlijk moest ze een quotum halen, of anders had ze gewoon opdracht om toeristen niet met iets goedkoops weg te laten gaan. Ik probeer het in de volgende stad weer.

De hele ochtend ging het door voorsteden en -dorpen van Troyes. Rond een uur of 1 ging de weg het bos in, en daar kwam ik pas aan het eind van de middag weer uit. Bos loopt niet fijn: de weggetjes zijn slecht, zeker als er, zoals hier, veel gecrosst wordt, en aan de GPS heb je onder de bomen niet heel veel; bovendien barst het van de insecten (bos → lange broek). En met veel insecten en geen bankjes is het ook niet fijn rusten, en dat is iets wat ik toch eigenlijk wel elk uur even wil. Het was niet erg warm vandaag, maar door de bewolking wel vrij benauwd; vanmiddag heeft het ook nog geregend, maar dat heb ik alleen gehoord en niet gevoeld, want toen liep ik onder de bomen.

Als je bij Sommeval het bos uitkomt, staat daar een picknicktafel heel uitnodigend naar je te knipogen, dus daar ben ik even lekker gaan zitten. En terwijl ik daar zat, zag ik verscholen tussen de bosjes een bord waarop stond dat er op 300 meter een wc was, en water. ‘Mooi’, dacht ik, ‘daar kan ik gelijk mijn fles vullen en vragen of ik ergens mijn tent op mag zetten.’. Dat bleek niet nodig: onderaan de heuvel staat een loods van de gemeente Sommeval (gereedschap, trekker, etc.), en in die loods is ook een ruimte gemaakt waar pelgrims mogen overnachten. De deur van de salle hors sac is open, en je wordt vriendelijk verzocht de boel weer netjes achter te laten. Het is spartaans, maar compleet genoeg: houten banken, betonnen tafel, 2 wc’s, warm en koud stromend water, en een elektrisch kookpitje. Ik zou wel gek zijn als ik ergens mijn tent zou gaan opzetten; vanavond slaap ik onder een dak. Winkels zijn er niet in Sommeval, maar gelukkig heb ik in Saint-André-les-Vergers een zak chocoladebroodjes gekocht, en heb ik in mijn rugzak nog een paar sticks oploskoffie, dus ik heb geen klagen.

Eindpunt (overnachting)
Naam Salle hors sac
Plaats Sommeval
Prijs per nacht -
Douche Nee.
Wifi Nee.
Eten Nee.
Rust

Drukdrukdruk

Zo, het blog is weer helemaal bijgewerkt. Voor wie niet meer precies weet waar-ie gebleven was: waarschijnlijk is Reims het laatste bericht dat je gelezen hebt.

Verder vanmorgen even gebruik gemaakt van de rust op de wifi om de ontbrekende GPS-kaarten van Frankrijk te downloaden (en ook gelijk maar Portugal en Italië, want je weet maar nooit). In de loop van vandaag hoop ik verder nog een backup te kunnen versturen van mijn foto’s en video’s, en wat foto’s op mijn Flickr-account te zetten. En dan heb ik wel weer even genoeg computer gezien. Wel wil ik vanmiddag nog even kijken of ik in Troyes een telefoonwinkel kan vinden voor een prepaid-simkaart, zodat ik iets regelmatiger mijn blog kan bijwerken.

Nu eerst op zoek naar ontbijt. Tot later.

Camino de Santiago

Eindelijk weer een stad

 Savières Payns Saint-Lyé Barberey-Saint-Sulpice La Chapelle-Saint-Luc Troyes 

De dag begon een beetje raar vandaag. De trainer had gisteravond de deur van het toilet niet op slot gedaan, zodat ik daarvan gebruik kon maken als ik wilde; hij zou dan vanmorgen op weg naar zijn werk langsrijden om die deur op slot te doen. Toen ik vanmorgen opstond, kon ik zien dat er iemand langsgeweest was: het hek van het terrein stond open. Maar ook de deur van de wc was nog open, en bovendien gutste er een klein riviertje over het terrein (gelukkig niet in de buurt van mijn tent). Er bleek in het clubhuis een waterleiding gesprongen te zijn; die deur was ook niet meer op slot, maar er was niemand. Ik heb geprobeerd de hoofdkraan te vinden, maar daar lag een blok beton op dat ik in m’n eentje niet weg kreeg. Het water bleef dus stromen, en tussen de tijd dat ik opstond (uur of 7) en de tijd dat ik vertrok (uur of 9) heb ik niemand gezien. Ik ben maar gewoon gaan lopen.

De wandeling was heerlijk: niet te lang, want het doel was Troyes, en de rugzak voelde zo licht dat ik me onderweg een paar keer heb afgevraagd of ik niet iets vergeten was; het was een goed idee om van de week wat spullen naar huis te sturen.

Onderweg ving ik ergens op dat het vandaag zaterdag is, en dus besloot ik dat morgen weer een rustdag is. Ik vind het een goed idee om elke week een rustdag in te lassen, en omdat Frankrijk op zondag uitgestorven is, is de zondag daar een goeie dag voor. Bovendien gaf de GPS aan dat de camping municipal in Troyes wifi heeft, dus dat zou een mooie gelegenheid zijn om mijn blog bij te werken, en misschien zelfs eens te proberen een backup te maken van mijn foto’s en video’s, en wat ongepubliceerde foto’s op Flickr te zetten.

De camping in Troyes blijkt een Hollanders-paradijs. Volgens mij wordt het gerund door Nederlanders, en de gasten zijn van het soort ‘jij gebruikt met je kleine tentje toch die hele plaats niet, dus ik kan best via jouw tuin naar mijn camper lopen’. Gelukkig weet ik uit ervaring dat er ook veel fatsoenlijke Nederlanders zijn; het is alleen jammer dat je die in het buitenland niet veel tegenkomt. Misschien een beetje de houding van ‘zolang de buren het niet zien, maakt het niet uit’?

Maar ik maak me er niet te druk om. Morgen een dag om m’n blog bij te werken en wijn te drinken (en misschien is er nog wat pastis over), en dan loop ik weer verder. Net zo lang tot ik alleen nog maar fatsoenlijke mensen tegenkom.

Eindpunt (overnachting)
Naam Camping Municipal
Plaats Troyes
Prijs per nacht €9,30
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen; in de recreatiezaal.
Eten Verschillende restaurants en supermarkten in de buurt.
Rust

Lang geleden

Nounou, da’s lang geleden, dat ik internet had…

Jullie dachten natuurlijk dat ik in een ravijn gedonderd was, en daardoor het wachtwoord van mijn blog niet meer wist… Nou, mooi niet. Ik heb me net geïnstalleerd op de Camping Municipal in Troyes; morgen heb ik een rustdag, dus dan ga ik de verhaaltjes en foto’s van de afgelopen anderhalve week publiceren, en reageren op reacties en e-mails.

Camino de Santiago

Lekker opgeschoten

 Anglure Bagneux Clesles Saint-Oulph Méry-sur-Seine Droupt-Sainte-Marie Vallant-Saint-Georges Saint-Mesmin Savières 

Gisteren vergeten om vooraf te vragen wat een overnachting kost; laat ik het er maar op houden dat ik er nog te ziek voor was. Ik heb lekker gegeten, en het was fijn om me even fatsoenlijk te kunnen scheren en douchen, en prettig dat de kleren in de wasmachine mochten, maar 40 euro is echt veel geld, te veel.
Ik zie sowieso nog niet heel veel van die hulpvaardigheid voor pelgrims waar de Fransen zo om geroemd worden. Ik heb tot nu toe het idee dat ze in 2 groepen verdeeld kunnen worden: zij die de pelgrims zien als veredelde landlopers, en zij die de pelgrims zien als toeristen waar geld uit geperst kan worden. Als ik bijvoorbeeld zie hoe vaak ik in België op straat ben aangesproken met de vraag of ik iets nodig heb, en hoe dat in Frankrijk nog nooit is gebeurd, denk ik voorlopig dat de Fransen iets teveel krediet krijgen. En misschien is het inmiddels ook wel te toeristisch geworden. En wellicht speelt de crisis ook nog een beetjse mee. En ik heb begrepen dat RP51 ook nogal aan het ronselen is geweest voor slaapplaatsen bij de bevolking langs de routes.
Hoe dan ook, ik had al een klein budget, maar als dit zo doorgaat, gaat het er naar uitzien dat ik de reis halverwege zal moeten afbreken; verder naar het zuiden zal het alleen nog maar toeristischer zijn…

Goed, tot zover wat ik vanmorgen in mijn verontwaardiging in mijn telefoon tikte. Daarna heb ik het naast me neergelegd (niets meer aan te doen), en ben ik overgegaan tot de orde van de dag: lopen. En dat lopen ging erg lekker vandaag. Misschien had mijn verontwaardiging er iets mee te maken, maar het weer werkte ook mee, en de weg was voor het overgrote deel lekker makkelijk. De rugzak is trouwens ook duidelijk een stuk lichter nu ik wat spul heb gedumpt.

In Savières vond ik het tijd om mijn kamp op te maken. Na het debakel van afgelopen nacht was ik vastbesloten mijn tent bij iemand in de tuin te zetten (met toestemming natuurlijk). Maar de huizen aan de rand van het dorp waren omgeven door wildernis waar geen tent tussen zou passen, en zo stond ik ineens in het centrum van het dorp. Waar de mairie zowaar nog open was. En dus vroeg ik aan de receptioniste of er in het dorp wellicht pelgrimsopvang was. Ze wist zich geen raad met de vraag, en dus werd monsieur le maire erbij gehaald. Die probeerde me eerst door te sturen naar de lokale gîte, maar ik gaf aan dat dat waarschijnlijk te duur voor me zou zijn (ja, ik heb geleerd). Waarop hij aangaf dat hij dan niet veel voor me kon doen; hij zou me graag in de lokale feestzaal stallen, maar dat mocht niet meer van de verzekering. En dus vroeg ik of er dan ergens een plek was waar ik mijn tent neer kon zetten. En daarmee kon hij me wel helpen: ik kon kiezen tussen een plek achter de feestzaal, in het centrum van het dorp, of op het voetbalveld, aan de rand van het dorp. Ik koos voor het voetbalveld. En ik tref het, want vanavond wordt hier getraind, en de trainer heeft gezegd dat ik, als de jongens naar huis zijn om le match te kijken (Frankrijk tegen weet-ik-veel), mag douchen in de kleedkamer terwijl hij opruimt.

Eindpunt (overnachting)
Naam La stade
Plaats Savières
Prijs per nacht -
Douche Mazzeltje
Wifi -
Eten Klein winkeltje in het dorp.
Camino de Santiago

Ziek

 Sézanne Vindey Saudoy Villeneuve-Saint-Vistre-et-Villevotte Saint-Quentin-le-Verger Allemanche-Launay-et-Soyer Anglure 

Vanmorgen was ik ziek. Ik besefte dat pas echt toen ik een minuut of 10 onderweg was, en mijn darmen me lieten weten dat ik NU het bos in moest of anders een groot probleem zou hebben. Ik heb daar een minuut of 3 weerstand aan weten te bieden. Ik zal niet in details treden, maar als het een mop was, begon hij met ‘Het is dun en groen, en vliegen gaan er met een enorme boog omheen.’.
Een beetje koorts had ik ook, dus met knikkende knieën en een niet al te heldere blik heb ik me min of meer voortgesleept; ik heb niet heel veel herinneringen aan de dag, behalve dat het lang en saai was, de zon meedogenloos, en dat er veel insecten waren (kleren beschermen hier alleen tegen de zon; de steekvliegen prikken er dwars doorheen). Ik denk dat ik een zware aanval heb gehad van water-uit-een-tuinslang.

Eén ding herinner ik me wel, vooral omdat ik zou denken dat ik aan het hallucineren was geweest van de koorts als ik er geen foto’s van had. Een leuke tip voor toekomstige lopers: als je goed bezweet bent, en je komt op een plek waar veel vlinders zitten, doe dan je rugzak af, pak je camera, en schrik niet van ze. Vlinders blijken dol te zijn op de geur en smaak van zweet; er hing een zwerm van minstens 10 vlinders om me heen, en op een gegeven moment zaten er 3 tegelijk (en misschien nog meer op mijn rug, maar dat kon ik niet zien) met die lange roltongen hun best te doen om zo veel mogelijk zout van mijn T-shirt te likken. Ik weet natuurlijk niet of dat geldt voor alle vlinders, maar deze waren letterlijk niet weg te slaan; ik heb echt mijn best moeten doen om er niet een paar te pletten toen ik mijn rugzak weer omhing.

Aangekomen in Anglure (toch nog ruim 20 kilometer gelopen) kwam ik langs een huis met een Jacobsschelp aan de muur, dus ik besloot aan te bellen om hulp te vragen bij mijn zoektocht naar een slaapplaats. Ik kon direct binnenkomen, er werd een bed opgemaakt, en mevrouw verdween de keuken in om een omelet en salade te maken. Deze mensen maken er zo’n beetje hun levenswerk van om pelgrims op te vangen; op mijn vraag of ze zelf ook niet eens naar Compostela zouden willen lopen, was het antwoord ‘Maar dan is hier niemand meer om de pelgrims op te vangen die hier langskomen.’.

Morgen moet ik na een kilometer of 12 een dorpje tegenkomen met een camping en veel winkels, en na 24 kilometer een dame die pelgrims opvangt zoals ze doen waar ik nu zit. Als het morgen net zo warm wordt als vandaag, wordt het waarschijnlijk 12 kilometer.

Eindpunt (overnachting)
Naam ?
Plaats Anglure
Prijs per nacht €40,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Bij de prijs inbegrepen.
Camino de Santiago

Bommen en granaten

 Chapton Lachy Sézanne 

Wifi en elektriciteit zijn schaars momenteel…

Toen ik vanmorgen tussen Lachy en Sézanne liep, vond ik een oude handgranaat. Nou ja, ‘vond’… Ik stapte erop; de weg was verhard met puin, en het ding lag tussen dat puin. Uiteraard is er op zo’n moment niemand in de buurt die zo’n ding kan ruimen, dus ik deed wat mij het beste leek: ik maakte er een foto van, sloeg de coördinaten op in de GPS, markeerde de plek met een stapeltje stenen in de berm, en besloot om in Sézanne een politiebureau op te zoeken om de vondst te melden; daar moesten ze dan maar beslissen wat ermee moest gebeuren.

Dus in Sézanne week ik van de route af, en ging op zoek naar het politiebureau. Het spreekt voor zich dat ik daarvoor de hele stad door moest. Om kwart over 12 kwam ik bij het politiebureau aan; het hek was dicht. Dit is zo’n beetje een letterlijke weergave van het gesprek dat ik had met de intercom bij het hek:

  • pieppieppiep
  • Bonjour. La gendarmerie est fermé entre 12 et 14 heures.
  • Bonjour. Je voudrais entrer quand-meme.
  • C’est pour quoi?
  • J’ai trouvé une grenade de la guerre, et je voudrais ce marquer a une carte pour vous.
  • La gendarmerie est fermé entre 12 et 14 heures.

  • Pas de problème. Au revoir.

Ik heb besloten geen uur en 3 kwartier te gaan zitten wachten tot die Gitanes-rokende stokbrood-vreter uit z’n siesta zou rollen met een halve fles wijn achter z’n kiezen… Ik vind het erg spijtig voor de boer die daar misschien binnenkort aan flarden geblazen wordt, maar ik vind dat ik m’n best heb gedaan. En in een land waar te pas en te onpas monumenten uit de grond worden gestampt voor hen die vielen voor het vaderland, is het misschien op de een of andere manier zelfs wel een eer om te sterven in het kader van het behoud van de lunchpauze van je beschermheren…

Tegen de tijd dat ik le chemin weer teruggevonden had, had ik er weer best wat kilometers op zitten, en zouden 1 of 2 uurtjes meer me alleen maar weer in de rimboe brengen. Ik besloot daarom neer te strijken op de camping, en me te wijden aan een knoop die ik in de afgelopen dagen heb doorgehakt: het naar huis sturen van wat spullen. Ik heb besloten me te ontdoen van mijn kookspullen; ik kom zo weinig winkels tegen, dat ik de ruimte in mijn tas (en het gewicht) beter kan gebruiken voor lang houdbare zaken. Zonder kookspullen kan bovendien de spiritusfles ruimte maken voor een extra waterfles; die heb ik nu al nodig, dus in juli en augustus wordt die zeker onontbeerlijk.
Uiteraard moest ik al vrij snel concluderen dat ik net iets te enthousiast ben geweest met spullen versturen, maar op dit moment ben ik liever te veel kwijt dan te weinig.

Eindpunt (overnachting)
Naam Camping Municipal
Plaats Sézanne
Prijs per nacht €6,58
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Winkels en restaurants in het centrum van Sézanne.