In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien.
Ik bevind me momenteel in Frankrijk.

Hospitalero

Avondje vrij?

Het is nu 20:18, en er zijn nog geen pelgrims binnen.

Pelgrims die gepland hadden tot San Vicente te lopen, hadden nu al binnen moeten zijn.

De albergue in Comillas is gesloten voor desinfectie; dat betekent normaal gesproken bedwants, maar het kunnen ook vlooien zijn. Comillas ligt zo’n 12 kilometer voor San Vicente de la Barquera, oftewel een uur of 3 lopen. Ik houd de deur tot 21:00 open; ik ga er van uit dat wie na 18:00 in Comillas voor een dichte deur staat en besluit verder te lopen, eerst even belt, om zeker te weten dat El Galeón wel open is.

Voor de zekerheid heb ik een flesje rum in huis gehaald. Het ziet ernaar uit dat ik morgen kan uitslapen. :yahoo:

Update, even na 21:00:
Proost!

Update, zaterdag, begin van de middag:
Voor het eerst in een half jaar heb ik weer een echte zaterdagochtend gehad: uitslapen, veel koffie, en gebakken eieren. Maar nu begin ik me te vervelen, dus laat de pelgrims maar weer komen.

Media

Laatste keer in het nieuws

Van de week zijn de laatste stukken over mijn tocht in de lokale media verschenen.

VELO Nieuws: [klik] (pagina 10)
De Vlaardinger: [klik]

Ik ben veel dank verschuldigd aan Peter Joore (De Vlaardinger), Geraldine Mars (VELO Nieuws), Frans Assenberg (Groot Vlaardingen) en Hildo Göbel (WOS Radio) voor de aandacht die ze in de afgelopen maanden aan mijn reis besteed hebben!

San Vicente de la Barquera

Een wandeling kado

Vandaag was ik jarig. Of eigenlijk ben ik dat nog steeds, want er is nog een uur over in vandaag.
Ik doe al jaren niet echt meer iets aan mijn verjaardag, maar vandaag was het beter weer dan ik ooit gehad heb op deze dag (een graad of 27), en daarom vond ik dat ik daar iets mee moest doen. En dus — eens een pelgrim, altijd een pelgrim — gaf ik mezelf een wandeling kado.

Elke ochtend bij het ontbijt vertel ik de pelgrims, in 1, 2, 3, 4 of 5 talen, dat er 2 manieren zijn om San Vicente te verlaten: de ‘officiële’ route en een alternatieve route, die een kilometer of 5 korter is (bijna 18 km vs. ongeveer 12 km naar Unquera, waar de 2 routes weer samenkomen). Ik adviseer de pelgrims dan altijd om de kortere route te nemen, omdat ik gehoord heb dat de ‘officiële’ route ook niet geweldig mooi is, en bovendien vrijwel de hele weg over asfalt gaat, net als de kortere route.
Toen ik hier als pelgrim was, hoorde ik dat verhaal ook, en koos ik voor de kortere route. Vandaag besloot ik de ‘officiële’ route naar Unquera te lopen, daar een pelgrimsmenu te eten, en dan de alternatieve route in omgekeerde richting terug te lopen.

De kortere route gaat langs een autoweg, de N-634, en is mega-saai. De ‘officiële’ route blijkt, hoewel niet geweldig mooi, absoluut meer acceptabel te zijn: je hebt wat natuur om je heen, je doorkruist wat dorpjes, en waar geen dorpjes zijn, zie je hier en daar wel een boerderij. Mijn advies bij het ontbijt zal ik dus moeten aanpassen: wie 25 kilometer naar de volgende albergue aankan, doet zichzelf zeker een plezier als hij de autoweg vermijdt.
Onderweg ontmoette ik nog 1 van ‘mijn’ pelgrims van afgelopen nacht; hij was eerst nog even naar het strand gegaan in San Vicente, omdat hij in de komende dagen geen zee meer zal zien, en liep dus laat. Omdat hij het aanbood, heb ik me ongegeneerd tegoed gedaan aan zijn chocola.

Aangekomen in Unquera, op het punt waar de 2 routes samenkomen, was het eerste dat ik zag de grote supermarkt waar ik als pelgrim mijn lunch gekocht had. En dus nam de pelgrim in mij het weer over, verwees ik het idee van een pelgrimsmenu naar de prullenbak, en kocht ik een salade en een fles drinkyoghurt, om vervolgens een picknicktafel in een parkje te zoeken om te lunchen.
Zittende aan die picknicktafel werd ik aangesproken door 2 Italiaanse pelgrims die de alternatieve route gevolgd hadden, met de vraag of ik wist waar ze de ‘officiële’ route weer konden vinden. Pelgrims herkennen pelgrims…

Zoals gezegd was de terugweg saai, maar ik ben toch blij dat ik niet de bus genomen heb. Ik heb nu gezien dat ik 30 kilometer nog steeds fluitend doe (hoewel ik wel blij was dat ik mijn knieband in mijn zak had gestoken). Maar ik moet natuurlijk wel toegeven dat ik vandaag zonder rugzak gelopen heb (wat een luxe…).

Terug in San Vicente besloot ik mezelf alsnog te trakteren op een pelgrimsmenu, maar dan bij het restaurant waarover ik verschillende pelgrims al positief gehoord had (en dat toevallig ook nog eens het restaurant is dat het dichtst bij de albergue is). En ze hadden gelijk: ik heb prima gegeten, ben niet bescheiden geweest met de fles wijn die erbij hoorde (op), en heb erg genoten van het glaasje orujo de hierbas dat er niet bij hoorde, maar waar ik toch erg veel trek in had. Nog een goed advies voor mijn pelgrims, dus.

Bij terugkomst in de albergue hebben Sofia, Marilo en de 2 pelgrims van vannacht nog voor me gezongen; eerst ‘Happy birthday’, omdat ik dat kon verstaan, en toen nog een Spaans liedje, waarbij ze 44 keer aan mijn oren moesten trekken; het zal wel iets met cultuur te maken hebben, dus je laat het gebeuren…

Al met al een beste verjaardag.

Gastenboek

Acceuil chaleureux et souriant

Un grand merci pour ton acceuil chaleureux et souriant ….. et en français.
Bernard

Veel dank voor je warme ontvangst met een glimlach ….. en in het Frans.
Bernard

Ook hier weer niet mijn naam, maar ook Bernard heeft geen andere hospitalero gezien.

Algemeen

Weer foto’s

De laatste foto’s van mijn pelgrimage, en de eerste foto’s van San Vicente de la Barquera staan op Flickr.

Gastenboek

Liebe Gastfreundschaft

Danke für die liebe Gastfreundschaft! Gutes Frühstück!
Viel glück!
Martina, Leonie, Claudia

Bedankt voor de lieve gastvrijheid! Goed ontbijt!
Veel geluk!
Martina, Leonie, Claudia

Goed, mijn naam wordt dan wel niet genoemd, maar ik was de enige hospitalero, dus dit moet voor mij zijn.

Algemeen

Vragenlijstje

Ik kreeg per e-mail een vragenlijstje opgestuurd (‘Nu je wat meer tijd hebt om te tikken misschien leuk om te beantwoorden.‘). Ik vond het geen gek idee om dat dan maar op mijn blog te doen.

De versleten schoenen in totaal, vier paar of meer?

Vlak voor vertrek heb ik schoenen gekocht, en onderweg nog 2 keer. Dat brengt het totaal dus op 3 paar. Op het derde paar loop ik nu nog, maar die moeten eigenlijk wel vervangen worden.

25 Kilo minder; blijft dit je streefgewicht of …….?

Ik moet zeggen dat ik me hier erg prettig bij voel. Ik zal nooit iemand worden die dagelijks op de weegschaal gaat staan, maar ik hoop toch dat die buik niet terugkomt.

Mis je de dagelijkse routine al een beetje?  Je weet wel, opstaan, slaapzakje oprollen etc.etc.

Ja, enorm. Ik had het daar toevallig vanmorgen ook met een pelgrim over, toen we stonden te kijken naar een al eerder vertrokken pelgrim in de verte. Het is heerlijk om even een plek te hebben waar ik kan uitrusten, maar tegelijkertijd mis ik de vrijheid, het avontuur en de natuur enorm.

Hoe bevalt het zo’n zes maanden zonder bekenden?

Van de ene kant kan ik heel goed op mezelf zijn. Van de andere kant maakt internet de wereld heel klein.
Van de ene kant heb ik met enige regelmaat contact met een aantal vrienden en bekenden. Van de andere kant lijkt het me wel leuk weer eens met ze te kunnen proosten.
Het woord ‘missen’ zit niet in mijn systeem; ik weet oprecht niet wat het is om iemand te missen. Maar het lijkt me erg leuk om weer eens te praten en te drinken met mensen die ik al wat langer ken.

De tijd van vrijwilliger, hoe lang kan een mens zonder geld?

Ik weet het niet. Het leven zonder geld bevalt me momenteel heel goed. Ik heb wat geld toegestopt gekregen om dingen als scheermesjes te kopen, en om wat kleding te vervangen. En verder hoef ik me nergens druk om te maken: eten en onderdak krijg ik in ruil voor het werk dat ik doe. En als ik hier klaar ben, ga ik op zoek naar een ander baantje in ruil voor eten en onderdak. Misschien is het niet heel makkelijk, maar zaken als huur, gas, water en licht vind ik ook niet makkelijk…

Hoeveel mensen “werken” er in de refugio zoals jij?

Het woord ‘werken’ hoeft wat mij betreft niet tussen aanhalingstekens; het is echt wel werk.
Het echtpaar dat de albergue heeft opgezet en hun dochter werken hier ook. In drukke tijden zijn er vaak wel (ex-)pelgrims te vinden die een paar weekjes willen komen helpen.

Wat betreft het beduveld zijn e.d. onderweg, wat moeten we ons daar bij voorstellen?

De keer dat ik 40 euro kwijt was voor een omelet en een slecht bed, bijvoorbeeld. Of de keer dat ik een pelgrimsmenu bestelde, en iets kreeg dat nog het meest weg had van keukenafval. En zo waren er nog een paar keren dat ik me belazerd voelde, maar die willen me nu niet te binnen schieten.

Het blessureleed (heup, knieën) zoals in het begin beschreven ben je daar nog een beetje “ongeschonden” uitgekomen of is het na het niet dagelijks meer lopen minder hardnekkig aanwezig?

Mijn knieën doen nog pijn, maar dat wordt wel minder nu ik niet meer elke dag veel en zwaarbepakt loop. Leuk is het natuurlijk niet, maar ik ben me er zeer wel van bewust dat ik hier zelf om gevraagd heb door veel te zwaar en ongetraind op pad te gaan.
De pijn in mijn heupen is overgegaan toen ik een knieband ben gaan dragen.
Van mijn rug heb ik nog wel last, maar dat heb ik al 25 jaar, dus ik weet niet beter.
Van mijn voeten kreeg ik gek genoeg last toen ik stopte met lopen, maar dat ging na een week ook weer over.

Als er meer vragen zijn, hoor ik het wel. :-)

Hospitalero

Aan het wennen

Ik begin langzaam te wennen aan mijn nieuwe plek en werk. Het ritme is raar: van 6 tot een uur of 11 ontbijt en schoonmaken, dan een paar uur niks, en tot slot een paar uur nieuwe pelgrims opvangen. Maar over het algemeen vind ik het leuk om te doen: ik ben lekker bezig, en ik heb het idee dat de meeste pelgrims waarderen wat ik doe.

Luis heeft me van de week meegenomen naar de bibliotheek om daar te melden dat ik op zijn kosten boeken mag lenen. Ik denk dat dat zijn manier is om te zeggen dat-ie waardeert wat ik doe; hij is communicatief niet zo heel sterk.
Ik ben nu dus bezig in een Spaans kinderboek, om de taal onder de knie te krijgen. Ik vorder maar langzaam, want ik heb bij vrijwel elke zin minstens 1 keer mijn woordenboek nodig (ik weet nu in ieder geval waarom ik mijn Spaanse woordenboek 3.000 kilometer heb meegesleept).

Van de week hebben we het vrijwilligerscontract getekend, wat betekent dat ik nog even mag blijven. Hoe lang dat gaat duren, weet ik nog niet; dit vanwege de afnemende drukte door de winter. Ik krijg het in ieder geval bijtijds te horen als ik niet meer nodig ben, zodat ik wat anders kan zoeken. Voor dat ‘wat anders zoeken’ ben ik al door 2 langskomende pelgrims gewezen op de site HelpX, waar je klussen kunt vinden zoals de klus die ik nu heb: werken in ruil voor onderdak en eten.

En omdat ik langer kan blijven, heb ik vandaag het formulier ingevuld om een NIE aan te vragen (Número de Identidad de Extranjero; een Spaans fiscaal nummer voor in Spanje wonende buitenlanders). Met dit formulier moet ik dan van de week een keer heel vroeg naar Santander om daar bij het politiebureau in een lange rij te gaan staan, in de hoop dat ik een pasje krijg waarmee ik me kan identificeren als ik een bankrekening wil openen, als ik aangehouden word, of als ik een huis wil kopen of huren. Zo’n NIE is verplicht als je langer dan 3 maanden in Spanje verblijft — ik ben op 24 augustus Spanje binnen gelopen.

Ik heb inmiddels 138 pelgrims zien passeren in de albergue. De groep van vannacht bestaat uit 2 Italiaanse wandelaars en 1 Spaanse fietser. De Italianen kwamen vanmiddag vroeg aan, gingen toen op bed liggen, kwamen er even uit om te gaan eten, en gingen weer naar bed; ik denk dat ze morgen erg vroeg op pad zijn. De lastigste groep had ik gisternacht; slechts 7 mannen (niet samen onderweg), maar het voelde alsof ik 30 man over de vloer had gehad: er moest gediscussieerd worden over de sluitingstijden (nadat ik ze al een half uur extra gegeven had), er waren 2 extreem zware snurkers, 1 man was de snurkers op een gegeven moment zo zat dat hij middenin de nacht met veel herrie op zoek ging naar een andere plek om te slapen, een uur later wilde een ander naar de wc maar belandde in mijn kamer, en ‘s morgens om 5 uur begon er een met veel kabaal zijn rugzak in te pakken omdat hij zich vergist had met de wintertijd en dacht dat het 7 uur was. Uiteindelijk hebben 6 van de 7 me bij vertrek heel vriendelijk bedankt voor alle goeie zorgen, maar ik was toch blij dat ze weg waren. ‘s Middags moest ik echt even op bed gaan liggen om slaap in te halen.
En zo is iedere dag weer anders. Vanmorgen ging iedereen Take Five van Dave Brubeck neuriënd de deur uit. En vanavond lag iedereen om half 9 op bed.

San Vicente de la Barquera

Aarden

Ik heb wat tijd nodig om te aarden in San Vicente en de albergue, waardoor ik er maar weinig aan toe kom om achter de computer te gaan zitten. Voorlopig weer wat foto’s; vanavond hoop ik even de rust te vinden voor een verhaaltje en het doorsturen van de laatste nieuwsbrieven.

25 oktober, naar het strand:

27 oktober, naar de golfbreker:

San Vicente de la Barquera

13 Graden

13 Graden bij jullie, lees ik net op knmi.nl, en regen.
Maar troost je: hier komt het ook nauwelijks boven de 25 graden…

Hospitalero

Niks uitslapen

Om kwart over 5 vanmiddag verheugde ik me erop dat ik morgen zou kunnen uitslapen: er was nog niet 1 pelgrim binnen, en kwart over 5 is best aan de late kant om nog onderdak te gaan zoeken.

Om half 6 kwam er een groep van 4 Nederlanders binnen. Zij werden op de voet gevolgd door een groep van 6 Duitsers. Terwijl ik die zat in te schrijven en te stempelen, kwamen er nog 2 Duitsers. Toen ik die net de slaapzaal gewezen had, struikelde er nog een Duitser binnen. Vlak na hem stond er een groepje van 2 Duitsers en een Nederlander op de stoep. En die werden gevolgd door een Spanjaard.

Nee, uitslapen zit er niet in morgen. En het ontbijt wordt druk, want meer dan de helft is rond de 20 (eet en praat veel), en de groep van 6 heeft morgen hun eerste wandeldag, dus die hebben veel vragen en onzekerheden.
En met 17 pelgrims moeten de badkamers en de slaapzaal grondig schoongemaakt worden.

En dus is het nu bedtijd.

(Het is trouwens wel een leuke club: bijna iedereen kan met elkaar praten — zolang het niet om voetbal gaat, gaan Duitsers en Nederlanders best goed samen —, en voor de meesten is het bovendien een enorm avontuur, dus is er ook een hoop om over te praten.)

(En Luis komt me morgen helpen met het ontbijt, maar die heeft inmiddels prima begrepen dat mijn muziek meer gewaardeerd wordt dan zijn tv.)

Gastenboek

Wonderful tea

21 October 2014.
Gracias Rob por la benvido, una albergue limpia y muy tranquilo!
Thank you for making wonderful tea too!
Marné

21 oktober 2014.
Dankjewel Rob voor het welkom, een schone en erg rustige albergue!
Ook bedankt voor het maken van geweldige thee!
Marné

Wat hieraan vooraf ging, bij het ontbijt:

– “Do you have boiling water?”
– “There is hot water in that pot.”
– “No, that is warm water. Hot water makes tea, warm water just makes wee.”
Dus ik kook water en giet het over hun theezakjes.
– “Do you have any milk?”
– “One minute please, I am just warming it up.”
– “No, cold milk please. It’s for tea.”

Gelukkig sloten ze hun ontbijt af met de zin “You can be adopted as a real Irishman now.“, en hadden ze eerder al gezegd hoe verbazingwekkend schoon ze deze albergue vonden. :-)

Hospitalero

Een schaar en een mes

Een enerverend dagje in de albergue…

‘s Morgens, als ik alleen ben, komt er een dakloze binnenvallen. Ik heb hem al eerder gezien; hij dacht toen dat ik een pelgrim was, en dat hij dus gewoon door alle spullen kon snuffelen als er geen hospitalero keek. Ik heb geprobeerd de andere hospitaleros voor hem te waarschuwen, maar ze lijken een beetje bang voor hem te zijn. Ik heb toen besloten dat ik hem niet mag: hij steelt van pelgrims, en maakt daarbij gebruik van de hulpeloosheid van 2 oude mensen; op die manier is het lastig om bevriend te raken met mij.
Ik stuur hem dus weg. Ik moet daarvoor mijn politiepet opzetten (ik accepteer geen nee), maar dan druipt hij af om een stuk verderop in de straat op ‘zijn vriend’ Luis te gaan zitten wachten.

De eerste pelgrim komt binnen om een uur of 3; het is een Duitser van ruim in de zestig. Hij is de afgelopen week een keer behoorlijk heftig gevallen, en heeft daaraan een paar gekneusde ribben en wat hechtingen boven zijn oog overgehouden. Op zich niet heel erg mijn probleem, behalve dat hij de hechtingen er zelf uit moet knippen, maar de laatste hechting te strak is gezet, en hij die dus zelf niet weggeknipt krijgt. Hospitalero als ik ben, bied ik aan hem te helpen als dat nodig is. Hij moet daar heel even over nadenken, maar komt dan bij me terug om te vragen of ik een poging wil wagen.
En dus zoeken we een plek met goed licht, gaat hij liggen in een ligstoel — met 2 pakjes zakdoekjes op schoot goed voorbereid op een bloedbad —, zet ik mijn leesbril op en neem een schaartje ter hand, en voor één van ons door heeft wat er gebeurd is, heb ik de hechting er al uit, zonder een druppel bloed.
Jürgen is me enorm dankbaar.

Als ‘s middags Sofia en Marilo binnenkomen, komt de zwerver ook weer terug. Het is duidelijk dat Sofia hem liever niet binnen heeft, maar dat ze niks durft te zeggen. De zwerver is vastbesloten om zich niets aan te trekken van de voorzichtige protestjes van Sofia en Marilo, en banjert naar binnen. Ik zet mijn politiepet dus maar weer op, en daarbij ook mijn haantjes-houding (er is er hier maar 1 de baas), en werk de smeerlap met zachte drang naar buiten. Hij maakt een hoop herrie, maar pakt wel zijn tas om 10 meter verder in de straat te gaan staan. Daar haalt hij een mes uit zijn tas, zwaait ermee, en roept dat hij me gaat vermoorden — hij beseft blijkbaar dat hij een makkelijke prooi aan het verliezen is.
Eén van de pelgrims die voor de deur van het weer zat te genieten, John, een Ierse boer, vraagt ‘Rob, what is going on here?‘. Omdat ik extreem cool ben — dat hoort bij de jas die ik nu aangetrokken heb — en rustig uitleg wat er gebeurt, grinniken de pelgrims eens naar elkaar, en schrijven verder in hun dagboeken; ze hebben vandaag — net als ik — in ieder geval een goed verhaal.

Als Jürgen ‘s avonds terugkomt uit de stad, heeft hij een pizza voor me bij zich, als dank voor de chirurgische ingreep die ik bij hem verricht heb. We eten hem samen op, met een wijntje uit de 3-liter-doos die hier voor mij staat.

Na de pizza bespreek ik het vervolg van de Camino del Norte met Ieva, en de Camino Primitivo met John en Fiona.

Ik heb vandaag 5 pelgrims: Jürgen uit Duitsland, Ieva uit Letland, John en Fiona uit Ierland, en fietser Alex uit Spanje; allemaal leuke, open mensen. Ik reken op een ontspannen en gezellig ontbijt morgen.

Algemeen

Gastenboek

Ik heb een nieuwe rubriek toegevoegd aan mijn blog: Gastenboek.
In deze rubriek plaats ik foto’s van alle berichten in het gastenboek van de albergue, waarin ik met name genoemd word. Gewoon om mezelf te kietelen… ;-)
(Mensen die weten dat deze rubriek bestaat, zijn natuurlijk uitgesloten van deelname; het moet wel spontaan blijven.)

Gastenboek

Calm demeanour

18-10-14
Thanks Rob for such a calm demeanour amidst the difficulties of being a sub-hospitalero. Lovely stay. Give Luis & Sofia our love.
Sara & Peter Suffolk U.K.

18-10-14
Bedankt Rob voor die kalme houding te midden van de moeilijkheden die je tegenkomt als sub-hospitalero. Prachtig verblijf. Doe Luis & Sofia onze lieve groeten.
Sara & Peter Suffolk U.K.