In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik (meestal voor kost en inwoning).

Media

Update in De Vlaardinger

Voor mensen die geen tijd (of zin) hebben om mijn wederwaardigheden dagelijks op deze site te volgen, publiceerde De Vlaardinger vandaag een update.

Je vindt ‘m hier: [klik].

Met uiteraard wederom dank aan Peter Joore.

Verder zwerven

Rijtuigie – The Movie

Het leek me een goed idee om, behalve veel detailfoto’s te maken, ook een keer met de videocamera om mijn charrette heen te lopen. En toen was het een kleine moeite om de video ook even te uploaden naar Vimeo en hier te embedden.

Verder zwerven

In een rijtuigie

De mensen waar ik Frimousse vandaan heb, hadden in de tuin nog een oude ezelkar liggen. Het was een opknappertje, maar als ik ‘m hebben wilde, mocht ik ‘m meenemen. De vorige keer dat ik daar was, hadden ze me dat al gezegd, dus toen ik vanmiddag bij Frimousse ging kijken, nam ik een aanhanger mee.

Bovenstaande foto’s heb ik gevonden op Le Bon Coin (de Franse Marktplaats), en zo zou de kar er uit kunnen zien.
Dit is wat ik vanmiddag mee naar huis heb genomen:

Eigenlijk zag-ie er geloofwaardiger uit toen hij nog op de aanhanger stond:

Het karretje is overigens rond de 100 jaar oud (nee, niet de aanhanger).

Het idee is dat ik de onderdelen herstel die ik kan gebruiken — er zitten bijvoorbeeld prachtige bladveren en een schitterende rem op — en die als basis neem voor een zelfbouwkar. Tenzij ik iets vind waar ik minder werk aan heb, natuurlijk.

Algemeen

Elisabeth

Elisabeth is een dame van de leeftijd waarop je niet meer naar haar leeftijd vraagt. Eigenlijk zou ze in juli 2014 samen met een vriendin vanuit Nederland richting Santiago de Compostela gaan wandelen, maar wegens de gezondheid moest dat een paar maanden uitgesteld worden. Tijdens de voorbereiding van haar tocht zocht Elisabeth, zoals elke moderne pelgrim doet, op internet naar verhalen van mensen die naar Compostela lopen, liepen, of gelopen hadden. En zo kon het gebeuren dat ze op 28 maart 2014 voor het eerst op dit weblog terechtkwam, waarna ze zich ontpopte als één van mijn trouwste volgers. Ook na mijn tocht hebben we, via e-mail, contact gehouden.

En nu is het dan zover: morgen vertrekt Elisabeth, samen met vriendin Aafke, vanuit Maastricht richting Santiago de Compostela. En is het mijn beurt om jaloers mee te lezen…
Als alles gaat zoals gepland, loop ik van de zomer een stukje met Elisabeth op; het zou leuk zijn om elkaar nu eens echt te ontmoeten.

Als je wilt — en natuurlijk wil je dat — kun je Elisabeths tocht volgen op liesbethbenders.reislogger.nl. (Hé, is dat geen tikfout? Nee, dat is geen tikfout; jullie mogen Liesbeth zeggen, maar voor mij is het Elisabeth. ;-) )
En als je de komende tijd, ergens tussen Maastricht en Santiago de Compostela, 2 dames met grote rug- en buikzakken ziet lopen: hun namen zijn Elisabeth en Aafke, en ze vinden het heel leuk als je even naar ze toetert en/of zwaait, of ze een kop koffie aanbiedt, of ze gewoon even de groeten doet van Rob.

Uiteraard wilde ik graag iets bijdragen aan Elisabeths pelgrimage. En omdat ik momenteel nogal bezig ben met hout, moest dat iets van hout worden.
De slogan van Elisabeths website is ‘Daar gaat ze voetje voor voetje‘. En zoals je vast is opgevallen, is het logo van mijn website een schelp met een paar klompen. En dus leek het me leuk om voor Elisabeth een paar klompjes te maken om aan haar rugzak te hangen. Helaas zijn de klompjes ietsje groter geworden dan mijn bedoeling was, dus Elisabeth beslist pas op het allerlaatste moment of ze ook echt meegaan. (Dat klinkt voor sommigen misschien raar, maar wie weleens grote afstanden gelopen heeft, weet dat 140 gram best een behoorlijk gewicht is in een rugzak, zeker als het extra is.)

IMAG1857-rotated

(Klik op de foto voor meer foto’s.)

Elisabeth en Aafke:
Ultreia, Buen camino, en dat deze tocht alles mag worden wat jullie wensen!

Nou, goed dan, nog 1 keer het adres: liesbethbenders.reislogger.nl

Frimousse

Frimousse

Om een in wezen kort verhaal onnodig lang te maken, begin ik in Spanje.

Toen ik in oktober vorig jaar, na 3.000 kilometer lopen, Fisterra bereikte, wilde ik nog niet terug naar Nederland; het idee van verder zwerven sprak me wel aan. Ik zag het alleen niet heel erg zitten om nog langer elke dag de hele dag met een rugzak van een kilo of 20 te moeten rondsjouwen.

Liften van Fisterra naar San Vicente de la Barquera ging goed. Maar ja, Noord-Spanje is pelgrimsgebied, dus daar zijn ze gewend aan mensen met rugzakken en wandelstokken. Het liften van San Vicente naar Dégagnac was al een stuk lastiger, en nam heel wat meer irritatie en onzekerheid met zich mee.

Al vanaf San Vicente denk ik na over alternatieven. Ik heb overwogen op zoek te gaan naar een fiets; misschien kon ik iemand vinden die zijn fiets met tassen, of eventueel met een karretje of zelfs een bakfiets, zou willen ruilen tegen mijn rugzak. Maar ja, fietsen is eigenlijk niet echt mijn ding.
Over een brommertje heb ik ook gedacht, maar dat maakt zo’n herrie.
Een bestelbus of camper zou natuurlijk mooi zijn. Maar ja, hoe zet je een auto op je naam als je geen vaste woon- of verblijfplaats hebt? Er zijn wel grenzen aan de vragen waarmee je vrienden kunt lastigvallen.

Voorlopig blijf ik nog even in Bouillac — als alles gaat zoals gepland loop ik van de zomer een stuk op met een pelgrima die a.s. maandag vanuit Nederland vertrekt, waarover later meer, maar verder heb ik nog geen plannen om (voorgoed) te vertrekken. Maar er komt een moment dat ik hier weer vertrek; Gilles is een aardige vent, maar niet degene met wie ik oud zou willen worden. ;-)
En naarmate ik hier langer ben, zie ik er meer tegenop om die rugzak weer om te hangen. Niet alleen omdat hij met z’n kilo of 20 al best zwaar is, maar ook omdat-ie steeds zwaarder wordt. Er zijn immers inmiddels al weer wat dingen bijgekomen; zo heb ik wat werkkleding aangeschaft die ik op een volgende klus (eten moet ik toch) ook vast weer wil gebruiken, en de set beitels en aanverwante zaken die ik kado heb gekregen, wil ik ook wel graag meenemen.

En dus begon in mijn achterhoofd de puzzel weer: hoe ga ik mezelf en mijn spullen straks vervoeren, op het vervolg van mijn zwerftocht?

Weer overwoog ik een bestelbus of camper, vooral toen Gilles me aanbood dat ik zijn adres als postadres kon gebruiken, het enige dat je nodig hebt om in Frankrijk een auto op je naam te zetten (dat zeg ik: een aardige vent). Maar ja, dan ga je verder denken…
Een auto moet verzekerd zijn. En eens in de zoveel tijd gekeurd worden. En er moet brandstof in.
En als ik heel eerlijk ben, gaat een auto me ook te snel. Als mijn volgende klus in midden-Spanje is, heb ik helemaal geen zin om vanmiddag in de auto te stappen en morgenochtend aan te komen. Ik heb afgelopen jaar geleerd hoe heerlijk het is om je tijd te nemen. Om in weken te rekenen, in plaats van in uren. Om om me heen te kijken, in plaats van vooruit. Om de reis belangrijker te laten zijn dan de bestemming.

Een paard-en-wagen, dat zou eigenlijk ideaal zijn. Maar ja, een paard is zo veeleisend in z’n verzorging…
En dus wil ik je graag, zonder verdere omhaal, voorstellen aan

Frimousse is een ezel van 4 jaar oud. Misschien lijkt dat oud, maar ezels kunnen 30-40 jaar oud worden. En vanaf nu mag ik Frimousse ‘mijn ezel’ noemen.

Toen ik eenmaal besloten had dat een ezel voor mij de perfecte oplossing zou zijn, heeft Gilles hier en daar een balletje opgegooid, en zo kwamen we via-via-via terecht bij mensen die een tweede huis in Costa Rica gekocht hebben (sommige mensen hebben het echt niet makkelijk) en daarom niet meer goed voor hun ezels hier kunnen zorgen. Ze zochten daarom een goed tehuis, liefst voor alledrie tegelijk, maar 1 was ook al goed. Er hoefde niet voor betaald te worden, als ik er maar goed voor zou zorgen, en er geen worst van zou maken.

Gisteren ben ik voor het eerst wezen kijken, gisteravond heb ik de knoop doorgehakt, en vanmiddag ben ik weer langsgegaan om foto’s te maken.

We gaan Frimousse zo snel mogelijk halen — eerst nog even een hek en een stalletje neerzetten — nu ik nog geen idee heb wanneer ik vertrek, zodat Frimousse en ik rustig aan elkaar kunnen wennen, en af en toe samen korte (en later langere) stukjes kunnen gaan wandelen.

Frimousse is een Pyrenese ezel; die zijn gefokt als werk- en lastdier, dus ik denk dat hij best wat voor me wil dragen.
Ik denk trouwens dat ik die naam maar gewoon afkort tot Free, want Frimousse vind ik raar klinken (maar ja, hij is geboren in het jaar van de ‘F’).

Ik heb al bouwtekeningen gevonden voor een pakzadel (een zadel waarmee je bagage op de ezel kunt laden), maar liefst wil ik proberen om een wagen op de kop te tikken. In een ideale wereld kan ik in die kar niet alleen mijn spullen vervoeren, maar ook slapen.
Gilles heeft een tijdje geleden de voortent van zijn caravan weggegooid vanwege schimmel, maar was er gelukkig nog niet aan toe gekomen om ook de stokken weg te gooien; die ga ik, samen met een bouwzeil, gebruiken om een draagbare stal te bouwen (ezels kunnen niet heel goed tegen vocht).

En zo kan het gebeuren dat de langharige zwerver straks verder trekt samen met de langorige zwerver.

Wat ik je maar wil meegeven, lieve lezer, is dat je jezelf soms even aan het lachen moet maken. Dat je soms even jezelf moet aankijken, en jezelf moet vragen ‘Ik heb … wàt… gedaan..?!‘. Natuurlijk is die carrière belangrijk, en die hypotheek, en dat gezin. Maar er komt een moment dat dat alles voorbij is, en dat je terug gaat kijken. En ik hoop van harte voor je dat er dan in jouw rijtje ook een ezel staat, of in ieder geval jouw equivalent daarvan.
Blijf lachen.

Grapjes als reactie op dit bericht zijn uiteraard toegestaan. Maar dan wel graag grapjes die ik niet al een kilometer van te voren aan zie komen…

Een paar weken geleden vroeg Gilles of ik niet vond dat er bij mijn zwervende bestaan eigenlijk ook een hond hoort. Ik antwoordde toen dat dat met liften wat lastig is, maar dat ik best een hond zou willen als ik bijvoorbeeld een camper zou hebben. Een ezel-met-wagen lijkt volgens mij heel erg op een camper, dus wellicht is dit verhaal nog niet klaar…

Algemeen

1999

Eigenlijk is dit meer een bericht voor op Twitter, maar daar is de tekst te lang voor.

Elke keer dat ik een Frans getal hoor, denk ik ‘Stel dat Prince een Fransman was geweest, dan had hij een liedje moeten zingen over mille-neuf-cents-quattre-vingts-dix-neuf.’.

Tja, ik kan verder ook niet zoveel met die informatie…
;-)

Bouillac

Lente-achtige wandeling

Had ik 2 weken geleden nog een druilerige wandeling, vandaag leek het wel lente…

Algemeen

Prachtige dag

Kijk, daar komt de lente:

Kost en inwoning

Bijbaantje

Ik heb een bijbaantje gevonden.
Nou ja, niet overdrijven…

Servaes deed af en toe in het weekend wat klusjes op de boerderij van een buurvrouw (‘buurvrouw’ is hier 2-3 kilometer verderop), maar heeft wat meer tijd nodig voor z’n school en voor z’n andere bijbaantje. En dus heeft Gilles aan de buurvrouw gevraagd of het goed is als ik die klusjes voortaan doe. En dat vind de buurvrouw prima.

Goed, het is maar af en toe een paar uurtjes en voor maar een paar euro per uur, maar als het meezit, hoef ik nu Gilles niet meer lastig te vallen voor tandpasta, sokken, een zak chips of een doosje van die lekkere mentholsnoepjes, enzovoort. En ik kom er wat vaker uit, ontmoet wat meer mensen, kan een beetje mijn Frans oefenen…
En op een gegeven moment wil ik natuurlijk ook weer op pad, en dan is het ook wel prettig als ik een paar euro op zak heb.