In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik (meestal voor kost en inwoning).

Gastenboek

Talked your ear off

gb-20160330gb-20160330-2Marinette,
I had such a wonderful time here. I’m so glad I chose to stop in Lanne-Soubiran. You have such a beautiful energy. You brightened my stay & I am grateful. :-)

Rob,
I talked your ear off! Thank you for listening to me & sharing your stories. I hope your adventure continues well & with great joy!

Merci à vous deux! Tant d’amour, folles aventures et de nombreuses bénédictions à vous! (présenté par Google translate :-) )

XOXO
     Lisa

Marinette,
Ik heb hier zo’n heerlijke tijd gehad. Ik ben zo blij dat ik ervoor gekozen heb in Lanne-Soubiran te stoppen. Je hebt zo’n mooie energie. Je hebt mijn verblijf opgefleurd & ik ben dankbaar. :-)

Rob,
Ik heb je oor eraf gepraat! Dankjewel dat je naar me geluisterd hebt & je verhalen met me gedeeld hebt. Ik hoop dat je avontuur goed & met veel plezier verdergaat!

Bedankt aan jullie allebei! Veel liefde, gekke avonturen en vele zegeningen voor jullie! (gepresenteerd door Google translate :-) )

XOXO
     Lisa

Goed, je zou kunnen zeggen dat sommigen het misschien wat overdrijven met de persoonllijke boodschappen (dat dingetje in de rechterbovenhoek van de eerste ‘bladzijde’ is een echt zegeltje van was), maar eigenlijk is dit natuurlijk wel waar we het voor doen.

Lanne-Soubiran

Prijsvraag

Nou ja, prijsvraag… Ik heb niks weg te geven, dus er valt niet echt iets te winnen, behalve de eer.

Ik heb tijdens een wandeling een schedel gevonden, en we komen er hier niet uit wat voor beest het zou kunnen zijn. Wie helpt me verder?

Let vooral op de enorme voortand, en op de manier waarop de kiezen een heel eind achter de voortand staan, en bovendien naar buiten wijzen.

Van voor tot achter meet het ding zo’n 12½ centimeter; op het breedste punt is hij zo’n 8 centimeter breed; de neus is zo’n 2½ centimeter breed; en de lengte van de (afgebroken) voortand is een centimeter of 3.

Mocht iemand enig idee hebben, dan hoor ik het graag.
Als je een foto nodig hebt uit een andere hoek, of ik moet iets opmeten, meld het me dan.

P.s.:
Gisteravond ben ik verhuisd van Arblade-le-Bas naar Lanne-Soubiran, waar ik voorlopig even wat klusjes ga opknappen in gîte Le Presbytère.

Algemeen

Geen boek

Voor wie er nog op zat te wachten: ik geloof niet dat mijn boek er nog gaat komen.

Ik heb me eens een beetje verdiept in uitgevers, en ben erachter gekomen dat je als schrijver al heel blij mag zijn als je 8% van de opbrengst van je boek krijgt. Voor wie niet zo snel rekent: dat betekent dat als ik mijn boek verkoop voor een tientje, ik daar zelf 80 cent van ontvang.
Ik had sowieso al niet het idee dat ik rijk zou worden van het verhaal van mijn reis, maar deze verhouding vind ik zo debiel, dat ik maar helemaal van het idee afzie; ik heb weinig zin om mijn creativiteit in te zetten om mee te betalen aan de veel te dure auto van iemand die zelf eigenlijk niets doet/kan.

Wie graag nog eens over mijn reis wil lezen, verwijs ik graag naar mijn blog.
Gratis.
Het verhaal begint hier.

:hat:

Frimousse

Een nieuwe baan voor Frimousse

Het was duidelijk — voor mij, maar waarschijnlijk ook wel voor de trouwe volger — dat mijn ezeltje niet heel gelukkig werd van het lopen van een lange tocht. Lopen doet-ie graag, en hoewel hij het soms eng vindt, vindt hij het ook wel leuk om nieuwe dingen te leren en uitgedaagd te worden, maar hij heeft ook behoefte aan een ‘thuis’, waar hij de weg kent, en waar hij niet meer van elk geluid hoeft te schrikken; kortom, waar hij zich veilig kan voelen.
En met het werken voor kost en inwoning dat ik de afgelopen 2 jaar gedaan heb, heb ik nog niet genoeg kunnen sparen om ergens een stukje land voor ons te kopen.

En dus heb ik, na wikken en wegen, vandaag afscheid genomen van Frimousse.

Er zit hier in het dorp een organisatie, Les Ateliers de l’Espoir, die probeert jongeren te resocializeren die een moeilijke start hebben gehad, met behulp van dieren. En dat leek me nou echt iets voor Frimousse.
Van de week ben ik wezen kijken; er zijn paarden, geiten, kippen, struisvogels, een lama en, buiten Frimousse, 10 ezels. En vanmorgen heb ik hem gebracht.

Uiteraard is het geen definitief afscheid: ik kan hem bezoeken wanneer ik wil. Maar als ik op een gegeven moment weer verder trek, blijft hij hier. Om goed werk te verrichten.

Kost en inwoning

Eerste week Arblade-le-Bas

En nu de berichtjes over de tocht hiernaartoe allemaal overgetikt zijn uit mijn schriftje, kan ik eindelijk een stukje schrijven over de week dat ik hier inmiddels ben.

De eerste dag dat ik hier was, was ik in ieder geval al erg blij dat we de vorige dag wat extra kilometers gemaakt hebben, en niet in Lanne-Soubiran overnacht hebben: het goot de hele dag van de regen.

Véronique blijkt bovendien erg sympathiek, en ook met Martín, een Spanjaard die hier ook tijdelijk verblijft, en met wie ik een kamer deel, kan ik het goed vinden.
Wat betreft het werk valt het allemaal nogal mee: er is een lijstje met klusjes die ik kan opknappen, maar niets waarvan ik in paniek raak. De afgelopen week heb ik bordjes gemaakt met informatie over de gîte, die we langs de chemin gaan plaatsen, ik heb deuren in de beits gezet, en vandaag ben ik bezig geweest de caravan d’aplomb (waterpas) te zetten; en zo zijn er nog wat van dergelijke klusjes.

Dus het kabbelt een beetje. En dat is erg lekker om mijn wandeling een beetje in te laten dalen.

Algemeen

Update 8 maart 2016

En met de laatst geplaatste 2 berichtjes, Aangekomen en Conclusie, ben je weer helemaal bij.

:-)

Algemeen

Update 6 maart 2016

Het is vandaag zondag, dus ik had de tijd om veel te doen.
Vandaag geplaatst:

Algemeen

Update middag 5 maart 2016

Ja, ik weet het: ik had een update beloofd voor gisteren. Maar toen won een fles rum het van het blog (en uiteindelijk ook van mij).

Vanmiddag geplaatst:

Sorry dat die video van de 14e er zo lelijk in staat; Vimeo heeft zich inmiddels helemaal opgehangen aan Google, en is dus wat mij betreft onbruikbaar geworden, en Flickr heb ik nog niet helemaal getackeld.

Misschien doe ik vanavond nog een paar verhaaltjes.

Algemeen

Update 3 maart 2016

Verhaaltjes vandaag geplaatst:

Tot morgen!

Algemeen

Update 2 maart 2016

Ik heb zojuist de verhaaltjes geplaatst van 5 februari, 6 februari en 7 februari.

Stukjes camino

Back online

En ik ben weer online.

Ik zal geen spoilers weggeven. De komende dagen (weken?) zal ik mijn best doen chocola te maken van wat ik de afgelopen weken in mijn schriftje geschreven heb, om die vervolgens warm te serveren.

Frimousse, Stukjes camino

Conclusie

Het was zonder twijfel een chemin zoals een chemin moet zijn: zwaar, mooi, emotioneel, koud, maar met een hoop warmte.

Ik ben blij dat ik deze reis met Frimousse gemaakt heb. En ik ben ook blij dat we de reis samen afgemaakt hebben, en ik Frimousse niet ergens onderweg achtergelaten heb. Maar ik ben ook blij dat het erop zit.
Hoe dan ook: hoe interessant het ook was, ik betwijfel ten zeerste of we samen die wandeling naar Portugal of Italië nog zullen gaan maken, die ik van plan was samen te gaan maken; ik geloof niet dat Frimousse erg gelukkig wordt van zo’n lange tocht, en ik ben er ook niet heel zeker van dat ik heel geschikt ben als ezeldrijver.

Het was trouwens een briljant idee om een lang stuk touw mee te nemen om ’s nachts een afzetting voor het ezeltje te kunnen maken. Het was minstens zo’n briljant idee om dat stuk van ongeveer 150 meter de eerste avond in 10 stukken van ongeveer 15 meter te snijden, en het op die manier wat hanteerbaarder te maken.

Verder heb ik onderweg uitgevogeld dat je mensen op verschillende manieren in 2 soorten kunt verdelen. Eén van die manieren is te zeggen dat de ene soort mensen elke dag in de file gaat staan, of elke dag op een tochtig perron met een bak gore automatenkoffie aan de rookpaal gaat staan snuffelen, om iedere dag de hele dag met dezelfde collega’s dezelfde gesprekken te hebben, terwijl de andere soort 4 weken de tijd neemt om met z’n ezeltje naar zijn nieuwe werk te lopen.
Ik ben ontzettend blij dat ik geleerd heb tot die tweede soort te behoren.

M’n Frans is trouwens ook behoorlijk vooruit gegaan. In plaats van ‘Vous êtes de quelle nationalité?‘ (‘Welke nationaliteit heeft u?’) hoor ik steeds vaker ‘Vous êtes de quelle région?‘ (‘Uit welke regio komt u?’; Frankrijk is verdeeld in regio’s).

En ik heb bedacht dat het misschien tijd is om mijn haar eens af te knippen. Heeft op zich niet zoveel met mijn wandeling te maken, maar ik heb het wel onderweg bedacht.
Het is meer dan 20 jaar geleden dat het geknipt is, dus alleen al in het kader van ‘af en toe eens iets durven veranderen’ zou het geen gek idee zijn. En misschien heb ik inmiddels geen lang haar meer nodig om te bewijzen hoe vrij ik ben…

En nu aan het werk!

Frimousse, Stukjes camino

Aangekomen

Gisteravond heb ik bedacht dat ik vanavond niet heel veel zin heb om buiten te slapen (de gîte in Lanne-Soubiran is dicht, en er is niemand aanwezig om me bij uitzondering binnen te laten). Ik heb daarom besloten dat ik, als ik vroeg in Lanne-Soubiran, door te lopen naar eindpunt Arblade-le-Bas.

Ondanks dat Frimousse vannacht zo’n 500m² gras tot zijn beschikking had, begint hij pas te eten zodra ik om kwart over acht mijn rugzak omknoop. Onderweg moet hij weer elke grasspriet hebben, en vooral die, die net buiten het bereik van zijn touw staan. Daarbij is vandaag alles weer eng: honden, auto’s, mijn rugzak, enzovoort. Na een uur lopen heeft hij er dan ook mijn hele voorraad geduld voor vandaag doorheen gejast.
Ik geloof dat het voor ons allebei tijd is dat we aankomen. Ik besluit dan ook dat we vandaag hoe dan ook aan zullen komen, al wordt het midden in de nacht.

Dankzij mijn ongeduld zijn we echter al vroeg in de middag in Lanne-Soubiran, en zo kunnen we aan het einde van de middag 10 kilometer verderop Arblade-le-Bas binnen rollen. Waar ik op een uur of wat Von en Ruben gemist heb, die vanmorgen mijn spullen gebracht hebben.