In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien.
Ik bevind me momenteel in Frankrijk.

Camino de Santiago

Hun eerste stapjes…

Mijn webstatistieken laten er geen twijfel over bestaan: er zijn weer heel wat mensen het nieuwe jaar begonnen met het goede voornemen — ik mag wel zeggen ‘het GEWELDIGE voornemen’ — om dit jaar een stukje te gaan wandelen, naar Santiago de Compostela bijvoorbeeld.

Ik wens jullie allemaal een prachtige tocht!
Neem er je tijd voor, en geniet.

Ultreia. En buen camino!

:schelp: :backpack:   :boot:

Camino de Santiago, Hospitalero

Op naar San Vicente de la Barquera

Gisteravond heb ik samen met Andreas boodschappen gedaan en in de albergue gegeten. Gewoon wat olijven, zoute pinda’s, brood, schapenkaas, chorizo, bier, wijn en orujo de hierbas; meer heeft een pelgrim niet nodig. We waren het erover eens dat we de reis niet beter afgesloten zouden hebben in een restaurant.

Vandaag heb ik mijn tocht helemaal afgerond door mijn schelp aan de zee terug te geven. Al sinds voor mijn vertrek was ik van plan aan het einde van de reis mijn schelp in zee te gooien, en dat was inderdaad een prima manier om er een punt achter te zetten. Ik ben in mijn eentje naar Cabo Fisterra gelopen; een wandelingetje van zo’n 3 kilometer, en heerlijk zonder rugzak.
Behalve dat je op Cabo Fisterra je schelp in het water kunt slingeren (en je schoenen kunt verbranden, zoals veel mensen doen), kun je er ook je laatste stempel halen, bij de vuurtoren. Dat leek me een leuk idee. Maar ik ben best iemand die graag tolerant wil zijn en begrip wil tonen, maar geld vragen aan een pelgrim voor een stempel, dat gaat me echt te ver. Ik ben er dus maar van uit gegaan dat mevrouw nog wel ergens een lichaamsholte zou hebben waar de zon niet zo heel vaak schijnt, en waar de stempel zonder al teveel excessief geweld eenvoudig ingebracht zou kunnen worden.

En zo liep ik dus weer 3 kilometer terug zonder schelp en zonder stempel. En toen brak heel even de zon door in een verder stormachtige en regenachtige dag. Dus dat was goed.

Het klinkt misschien gek, maar de rugzak voelt anders zonder de schelp. 5 Maanden lang ben ik me ervan bewust geweest dat die schelp daar hing. En dat iedereen kon zien dat ik pelgrim was; ik hoorde dat mensen ook regelmatig tegen elkaar zeggen. Maar nu zit mijn pelgrimage erop, en ben ik dus gewoon iemand die met een rugzak onderweg is.

Het was een uur of 12 tegen de tijd dat ik uit Fisterra kon vertrekken richting San Vicente de la Barquera. Het plan was om eerst vanuit het dorpengebied rond Fisterra in of bij A Coruña te komen, en van daar de snelweg te nemen richting Santander. Ik begon met auto’s met een buitenlands kenteken te zoeken in het dorp; als je als buitenlander in Spanje huiswaarts wilt vertrekken, is de kans erg groot dat je richting de Franse grens gaat, en die kant moet ik ook op. Helaas bleken de paar buitenlandse auto’s die er waren nog wat verder zuidwaarts te trekken. En die ene Nederlandse camper vertelde niet eens wat hij van plan was; die gaf alleen maar wat gas bij toen hij me zag zwaaien. En er was 1 afgetrapte Franse blauwe bestelbus waar ik wel wat van verwachtte, maar hoe vaak ik ook langsliep, de bestuurder vertoonde zich niet.

Uiteindelijk besloot ik dus maar gewoon Fisterra uit te lopen, en mijn duim op te steken naar auto’s. Het riep het een en ander aan herinneringen op: ik heb een paar jaar van en naar de middelbare school gelift. Zoals het hoort met liften, reden de eerste 100 auto’s me straal voorbij; sommigen gebaarden dat ze maar een klein stukje gingen, de meesten deden alsof ze me niet zagen. Totdat er een afgetrapte Franse blauwe bestelbus aan kwam rijden, die direct in de ankers ging toen ik mijn duim opstak. Er zaten 2 jonge vrouwen in; een soort Franse Thelma and Louise, maar dan met stekels en piercings; ze hebben de burgelijkheid achter zich gelaten, toeren nu door Europa met hun busje, en zijn net een maand in Portugal geweest.

De dames konden me niet heel ver meenemen, maar ze zetten me wel precies op de juiste plek neer om opgepikt te worden door 2 jonge jongens die onderweg waren naar Santiago de Compostela. Goed, het was niet A Coruña, maar het was een grote stad, en de jongens waren speciaal omgekeerd om een keer een lifter mee te kunnen nemen.
Ik heb in het verleden weleens tegen mensen gezegd dat ze als een idioot rijden. Ik neem dat nu allemaal terug. Deze bestuurder heeft in no-time bewezen dat Einstein er naast zat, en dat de mens best wel sneller dan het licht kan reizen; ik kwam eerder in Santiago aan dan ik vertrokken was uit Fisterra. Uiteindelijk is het een wonder dat we slechts 1 keer bijna geplet zijn tegen de grille van een tegemoet komende vrachtwagen. Maar ik heb het afgelopen half jaar vrijwel niet in een auto gezeten, en mijn tocht zit er toch op, dus ik vond het allemaal prachtig. Wat hem er alleen maar van overtuigde dat er best nog een beetje gas bij kon, want hij zag in zijn spiegel dat ik niet bang was.

Aangekomen in Santiago was het duidelijk dat ik San Vicente de la Barquera vanavond niet meer zou gaan halen. Op zich had ik daar ook niet op gerekend, maar omdat het regende, betekende dat wel een probleempje. Daarbij is het bedrag in mijn portemonnee geslonken naar €4,50, en voor dat geld kun je in Santiago niet in een albergue terecht. Ik besluit me weer te melden bij de Huiskamer van de Lage Landen; zij zijn ongetwijfeld meer thuis in deze stad, en bovendien kan ik daar mijn eigen taal spreken. Door hun tussenkomst kan ik nog een nachtje slapen in de albergue waar ik afgelopen weekend ook heb geslapen toen ik in Santiago was.

Vanuit Fisterra heb ik vanmorgen naar El Galeón gebeld om te zeggen dat ik verwacht morgen te arriveren. Ik hoop dat ik gelijk krijg.

Ondertussen werpt DreamOrDonate, de site die ik gebruik om donaties te ontvangen, zich op als een erg starre en bureaucratische organisatie: ik heb momenteel een tegoed van €23,25, maar het minimumbedrag dat ik naar mijn bankrekening kan laten overmaken is €25,00. En het maakt niet uit dat ik aangeef dat ik, door mijn ervaring als ontwikkelaar van websites, weet dat dat gel*l is, en dat het een kleine moeite moet zijn om dat te omzeilen; en dat ik geen donaties meer verwacht, omdat mijn doel behaald is; ‘nee’ is ‘nee’.

Camino de Santiago

Fisterra

 Olveiroa Raso Cee Corcubión Sardiñeiro Escaselas Fisterra 

155 Dagen. Zo’n 3.000 kilometer. En nu zit het erop…

Ik ben er: Fisterra; het einde van de wereld.
Om eerlijk te zijn, heb ik het einde van de wereld nog niet gezien. Ik ben nu in het dorp Fisterra, en vanavond of morgenochtend loop ik naar Cabo Fisterra om daar mijn schelp terug te geven aan de zee. En dan zit het er echt op. En haast ik me naar San Vicente de la Barquera voor het volgende hoofdstuk van mijn verhaal.

Met mijn dieet van de afgelopen weken was het niet heel raar dat ik, na de dag regen en wind gisteren, vanmorgen nogal gammel was. Na een paar uurtjes lopen trok dat echter aardig weg, en heb ik toch de volledige 32 kilometer naar Fisterra kunnen lopen. Vandaag was het weer trouwens weer heel de dag huilen, maar gelukkig begon het pas in de middag te regenen. Nou ja, gelukkig… Die regen zorgt er wel voor dat ik nu mijn laatste tientje besteed heb aan een albergue.

Onderweg kwam ik Andreas weer tegen (hij vertrekt altijd eerder dan ik), en de laatste 10 kilometer hebben we samen gelopen. We slapen in dezelfde albergue, en hij heeft beloofd dat hij vanavond op wijn trakteert, dus dat is dan wel weer oké.

Meer verhaaltjes in de komende dagen; nu is het tijd om te douchen, en daarna te gaan beseffen dat de tocht er op zit.

We nemen nog geen afscheid, want ik ben nog niet uit geschreven. Maar vandaag wel.

Camino de Santiago

Regen en toeristen

 Negreira Pesadoira Ponte de Olveira Olveiroa 

Ik word wakker van regen op mijn tent. Tent en was dus weer nat in de rugzak.
Omdat ik vroeg wakker ben, ben ik ook vroeg op pad. En wat ik al die tijd al dacht, is waar: er is geen zak aan om zo vroeg in de ochtend te lopen.

Het blijft heel de ochtend regenen, en aan het einde van de ochtend gaat de regen over in stortregen. Om 1 uur heb ik, door het vechten tegen regen en wind, het gevoel dat ik er al een hele dag op heb zitten. In de middag neemt de regen wat af, maar droog wordt het niet.

In Ponte de Olveiroa, na een kilometer of 30, besluit ik me bij de refugio te melden. Helaas blijkt deze (donativo) refugio reserveringen te accepteren, en is hij helemaal volgeboekt door pussy-pilgrims. De donativo-refugio wordt dus helemaal bezet door toeristen die genoeg geld hebben om hun rugzak door een taxi te laten vervoeren, waardoor de echte pelgrim nog een paar kilometer verder moet naar een duurdere albergue; de wereld op zijn kop.

Onderweg kom ik Andreas tegen, en samen komen we net op tijd aan in Olveiroa om daar de laatste 2 bedden in de gemeentelijke albergue te claimen. De partikuliere albergue in diezelfde plaats is ook al vol; we blijken tussen 3 georganiseerde groepen pussy-pilgrims beland te zijn, en het is mega-druk.

Ik heb nog instant-soep, schapenkaas en chorizo in mijn rugzak; met een stokbrood en een blikje tonijn uit het winkeltje heb ik voor 2 en een halve euro een feestmaal.

Als het me morgen weer lukt om zo’n lange haal te maken (ik betwijfel het een beetje, want alles is nat), dan kom ik morgen aan in Fisterra.

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue de Peregrinos
Plaats Olveira
Prijs per nacht €6,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten 1 Restaurant in het dorp, en die is ook gelijk het winkeltje; geeft een idee van de prijzen.
Camino de Santiago

Op naar het einde van de wereld

 Santiago de Compostela Pineiro Nedreira 

5 Oktober 2014, exact 5 maanden na mijn vertrek uit Wateringen, heb ik mijn stempel gehaald bij het Oficina do Peregrinos in Santiago de Compostela. Gelukkig was ik vroeg, dus de rij voor me was maar zo’n 20 mensen lang. Ik heb besloten geen compostela (certificaat) te nemen; ik heb er niks mee, en ik kan er niks mee. Na de stempel nog een uurtje doorgebracht in de Huiskamer van de Lage Landen, in hetzelfde pand. Vervolgens nog even terug naar het plein voor de kathedraal, voor een paar selfies en een ‘rondje’, en toen kon ik om 11:00 eindelijk richting Fisterra. Half en half hoopte ik in Santiago Maarten nog tegen te komen, maar dat zou natuurlijk wel heel toevallig geweest zijn, (Maarten, als je dit leest: stuur me even een berichtje; ik heb je e-mailadres niet, en ik ben benieuwd hoe het je vergaan is.)

Omdat in Santiago alle winkels gewoon open zijn, dringt het pas buiten de stad tot me door dat het vandaag zondag is, en dat ik het kopen van een brood dus wel kan vergeten. Ik zal dus voor Negreira een kampeerplaats moeten vinden, zodat ik morgen in Negreira weer boodschappen kan doen. Omdat het fruit waar ik met mijn wandelstok tegen tik (appels, peren, vijgen) weigert de bijbehorende boom los te laten, bestaat het dieet vandaag uit chocoladebroodjes en mueslirepen.

‘s Ochtends en aan het begin van de middag is het prachtig weer. Daarna komen er geleidelijk aan wat wolken binnen drijven, en mijn vertrouwen dat het best droog zal blijven, gaat langzaam over in de hoop dat ik in ieder geval voor de regen de tent op kan zetten.
Uiteindelijk vind ik geen geschikte plek, en beland ik toch in Negreira. Ik besluit me dan maar bij de gemeentelijke albergue te melden, want die zal in ieder geval goedkoper zijn dan partikuliere albergues. Onderweg door het stadje word ik door verschillende mensen, andere pelgrims en hospitaleros van partikuliere albergues, gewaarschuwd dat de gemeentelijke albergue vol is. Ik doe of ik gek ben en loop toch door; een partikuliere albergue is sowieso te duur. Aangekomen bij de albergue blijkt die inderdaad vol, en om die reden is de hospitalera even naar huis; een briefje meldt dat ze om 8 uur terug zal zijn. Dat is 2 uur wachten; ik neem het risico.

8 Uur blijkt half zeven te worden, dus dat is mooi. En als ik vraag of ik mijn tent op mag zetten, is dat geen probleem. En voordat ik de kans krijg om te vragen of ik moet betalen, is ze alweer vertrokken; goed, ik heb nu geen stempel, maar spaar wel 6 euro uit voor een overnachting. Omdat ik geld voor een overnachting uitspaar, gun ik mezelf het pelgrimsmenu voor 7 euro waar ik onderweg reclame voor zag.

Vanmorgen in Santiago ben ik nog een paar bekende gezichten tegengekomen, dus ik heb wat afscheid kunnen nemen. Alex, een Griek die heel krampachtig op zoek was naar camino-vrienden, en uiteindelijk opgenomen werd door een groep joviale Spanjaarden; Chebbi (Chevvi? Chibbi? Chivvi?), een Spaanse IT’er die zich niet kon voorstellen dat ik genoeg had van de IT; Dahrma, een Indonesische jongen die sinds een jaar of 10 in Spanje woont; allemaal jonge mensen, en ze gaan allemaal met de bus naar Fisterra.

In de albergue kom ik Gérard tegen; ik kom hem al sinds Oviedo elke dag minstens 1 keer tegen, en vaak overnachten we in dezelfde albergue. Gérard is een Fransman die in etappes loopt. Etappe 1 was van Turijn in Italië naar Le Puy in Frankrijk. Etappe 2, 3 jaar geleden, was van Le Puy naar Irún in Spanje; daarbij heeft hij zijn knieën zo kapot gelopen dat hij een half jaar lang geen trappen heeft kunnen lopen zonder hulp. Daarna heeft hij zo hard getraind, dat hij nu over de Camino del Norte en de Camino Primitivo naar Santiago heeft gelopen. Hij heeft besloten dat laatste stukje naar Fisterra (100 kilometer) er ook nog maar bij te doen. Even voor de volledigheid: Gérard is 70 jaar. En dan niet van het type ‘haantje’; als je hem ziet lopen, is het gewoon een bedeesde oude man die een stukje gaat wandelen, maar dan met een rugzak.
Van Gérard hoor ik dat Andreas waarschijnlijk ook ergens in het dorp logeert; die zal ik dus van de week ook nog wel tegenkomen.

En op de valreep heb ik mijn setje reserve-veters nog nodig, dus die 11 gram heb ik ook niet voor niets meegesleept. :-)

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue de Peregrinos
Plaats Negreira
Prijs per nacht €6,00 voor een bed, niets voor een tent
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Verschillende restaurants en winkels in het stadje op 10 minuten lopen.
Camino de Santiago

Santiago de Compostela

 O Pedrouzo Santiago de Compostela 

Goed, dat iedereen hier lijkt te moeten bellen onderweg, dat is tot daar aan toe. Maar als er een groep Spanjaarden met een radio vlak achter me loopt, besluit ik om kwart voor twaalf tot een vroege lunch. Het brood is 2 dagen oud, maar de 2 blikjes tonijn maken een hoop goed. Omdat het dierendag is, geef ik de kat die op tafel wil springen maar 1 schop.

In een soort polonaise lopen we op Santiago de Compostela aan. Maar dan gebeurt er een klein wondertje: net voor je Santiago inloopt, is er een vakantiepark/bar/souvenirwinkel, en iedereen besluit daar even pauze te houden. En zo kan het gebeuren dat ik helemaal in mijn eentje Santiago inloop; geen anderen voor me en geen anderen achter me.
Eenmaal de eerste bocht om zie ik natuurlijk wel weer anderen, en als ik even pauze houd om dit op te schrijven, word ik ook weer gepasseerd door anderen, maar mijn eerste stappen in Santiago de Compostela heb ik helemaal alleen gezet, en niet in polonaise.
Verder kan ik trouwens melden dat ik verrassend weinig emotie voel als ik Santiago inloop. Ik weet niet of dat komt doordat vanaf het begin Fisterra mijn doel is geweest, of dat ik gewoon een kouwe kikker ben. Of misschien ben ik er gewoon nog niet uit of ik nou blij of verdrietig moet zijn dat het afgelopen is.

Als ik Santiago inloop miezert het, en het ziet er naar uit dat het erger zal worden. Toch al geen weer om te kamperen, en ik verwacht ook niet dat ik mijn stempel zo vlot voor elkaar zal hebben dat ik vanmiddag de stad nog uit kan om een plek in het wild te zoeken. Ik meld me daarom bij de eerste albergue die adverteert met een fatsoenlijke prijs. Tegen de tijd dat ik de was aan het doen ben (waarom moet dat altijd buiten?) regent het echt.
Morgenochtend loop ik langs de kathedraal voor een kaarsje en een stempel, en dan gelijk door de stad uit richting Fisterra.

O, en op de valreep nog even een tip die ik al een paar maanden vergeet te vermelden (hoewel ik misschien een open deur intrap): rekken en strekken. Als je dat niet doet, ontwikkel je wat ik het ‘pelgrimsloopje’ noem; dat is een soort O-benige waggel die er bepaald oncharmant uitziet. Dus in ieder geval ‘s morgens voor vertrek en ‘s middags na aankomst even met gestrekte benen met de handen naar de vloer, en even een huis, tafel of lantaarnpaal ‘wegduwen’ (zoals je hardlopers weleens ziet doen).

En terwijl ik dit zit te tikken, komt de bevestiging binnen dat ik van de week aan de slag kan bij El Galeón. :-)

Ik heb zojuist de berichten geplaatst voor 30 september t/m 4 oktober, en een video toegevoegd aan het bericht van 29 september.

Eindpunt (overnachting)
Naam Fin del Camino
Plaats Santiago de Compostela
Prijs per nacht €8,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten Magnetron aanwezig. Enorme supermarkt en verschillende restaurants in de buurt.
Camino de Santiago

Zo weinig?

 A Casteñada Arzúa Salceda O Pedrouzo 

Als ik vandaag 30 kilometer gelopen zou hebben, zou ik in A Lavacolla terecht gekomen zijn, en veroordeeld zijn tot een albergue. Ik besluit daarom in O Pedrouzo een pak wijn en een zak chips te kopen (ik ben er nog niet uit of ik wat te vieren of wat te verwerken heb, maar vanavond wil ik wat te drinken), en dan een plekje in het bos te zoeken. Dat blijkt niet moeilijk: een prachtig veld ligt op me te wachten net buiten O Pedrouzo. Ik ben trouwens niet de eerste die er zo over denkt: de sporen van een vorige kampeerder liggen er nog (pen, halve fles wijn, resten van een vuurtje).

De wandeling was prima vandaag. Ik werd wakker onder een prachtige sterrenhemel (geprobeerd te fotograferen, maar daarvoor is mijn camera niet goed genoeg), brak mijn tent af terwijl de eerste wandelaars naar me zwaaiden, en heb bijna heel de dag zon gehad. Tijdens een mini-lunch even de mail gecheckt, maar nog geen bevestiging van El Galeón ontvangen.
Dat ik geen 30 kilometer gelopen had, wist ik, maar ik ben toch wat verbaasd dat ik na zo’n heerlijke dag lopen maar 20 kilometer heb afgelegd.

Na verse walnoten gisteren, kreeg ik vandaag verse vijgen kado van Moeder Natuur.

Eindpunt (overnachting)
Naam wildkamperen
Plaats O Pedrouzo
Prijs per nacht -
Douche -
Wifi -
Eten -
Camino de Santiago

Vluggertje

Even een vluggertje vanuit een café waar ik ben neergestreken voor een patatje, een biertje en wifi. Ik ga ervan uit dat ik, wegens wildkamperen, de komende week geen wifi zal hebben. Vandaar dat ik nu alvast laat weten dat ik verwacht morgen (zaterdag) in Santiago de Compostela te arriveren, en dinsdag of woensdag in Fisterra. De ‘officiële’ bevestiging volgt zodra ik een kans zie.

Camino de Santiago

Camino Frances

 Ponte Ferreira Melide Boente A Castañeda 

Ik dacht dat de Camino Primitivo in Arzúa aansluit op de Camino Frances, maar dat blijkt al in Melide te zijn, 20 kilometer eerder.

Melide zou mijn halte zijn voor vandaag. Wegens omstandigheden was ik echter vroeg wakker, en dus ook vroeg in Melide. Ik besloot er daarom nog 5 kilometer bij te doen, en door te lopen naar Boente. Maar omdat ik lekker liep, en omdat het geen weer en geen omgeving was om in een albergue te slapen, en omdat er na de albergue van afgelopen nacht serieus bespaard moest worden, besloot ik ook Boente voorbij te lopen, en een mooi plekje in de natuur te zoeken.

In Melide heb ik ook mijn eerste Frances-pelgrims gezien: met rugzakjes kleiner dan het lunchpakket dat ik vroeger meenam naar mijn werk lopen ze, vrolijk tikkend met hun aluminium wandelstokjes, pelgrimpje te spelen; op de Camino Frances is het allang niet gek meer om je rugzak door een taxi te laten vervoeren. Uiteraard waren er ook wel bij die serieuzer bezig waren, en dat waren de enigen die ik na Melide nog zag; het was half drie geweest, dus de ‘pelgrims’ die alleen de laatste 100 kilometer lopen, waren al ingecheckt in een stapelbed.

Als ik morgen, net als vandaag, een kilometer of 30 doe, heb ik de Camino Frances na 2 dagen alweer achter me; als het goed is, loop ik dan overmorgen rond het middaguur Santiago binnen. Als ik mijn stempel dan vlot voor elkaar heb, kan ik ‘s middags al onderweg zijn naar Fisterra.

Eindpunt (overnachting)
Naam wildkamperen
Plaats A Castañeda
Prijs per nacht -
Douche -
Wifi -
Eten -
Camino de Santiago

Slecht idee

 Lugo San Antonio San Roman de Retorta Ponte Ferreira 

Toen ik gisteren uit verveling de aangeplakte briefjes bij de receptie van de albergue stond te lezen, las ik dat ik, om in aanmerking te komen voor een compostela (certificaat dat je verklaart dat je naar Santiago gelopen hebt), vanaf Lugo 2 stempels per dag moet verzamelen: 1 halverwege de route, en 1 aan het eind. Ik denk nog steeds niet dat ik een compostela wil, maar voor de zekerheid haal ik vanaf nu toch maar 2 stempels per dag; als ik me bedenk, en ik heb ze niet, heb ik een probleem.
Op de Camino Primitivo geldt dat dus vanaf Lugo; op de Frances zal dat dan zo’n beetje vanaf Léon zijn, en op de Del Norte misschien vanaf Gijon. ‘t Is maar dat je ‘t weet.

Mijn gids vermeldt vandaag een albergue op 20 kilometer en één op 50 kilometer. Makkelijke keuze dus.
Als ik net Lugo uit ben, kom ik echter Andreas tegen, de Duitser met wie ik van de week een avondje goedkoop aan de boemel geweest ben. Hij wijst me op een partikuliere albergue op 27 kilometer. Omdat het een partikuliere albergue is, is de kans groter dat ik mijn tent op mag zetten (met korting), en bovendien serveert deze albergue ook eten; de albergue op 20 kilometer is in een dorp zonder winkels of cafés.

Ik besluit mijn plan dus om te gooien en naar Ponte Ferreira door te lopen. En dat is een slecht plan: mijn tent mag ik niet opzetten, korting kan ik dus ook wel vergeten, en het enige gerecht op de kaart is paella met vis, waar bovendien 9 euro voor betaald moet worden; er zijn geen winkels, cafés of restaurants in de buurt. En dan lopen er ook nog eens 3 kinderen schreeuwend rond te rennen. Ik besluit te gaan voor een broodje ei voor €3,50 en een biertje, en deze albergue zo snel mogelijk te vergeten.

Morgen ben ik met een kilometer of 20 in Melide. Ik ga er maar van uit dat een albergue met 130 bedden (…) niet zo heel duur zal zijn. En winkels zijn er ook in Melide, dus ik kan er ook brood kopen voor bij de berg beleg die ik in mijn tas heb.

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue Ponte Ferreira
Plaats Ponte Ferreira
Prijs per nacht €11,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Is er wel, maar zo rampzalig slecht dat ik niet eens probeer mijn blog bij te werken.
Eten Paella.
Camino de Santiago

Eat, sleep, walk, repeat

 O Cádavo Castroverde Lugo 

Vanmorgen werd ik weer eens wakker met dikke ogen en mijn neus helemaal dicht. Dus weer een tip: ga er altijd van uit dat kussens in gîtes en albergues vies zijn. Gebruik bijvoorbeeld een stapeltje kleren als kussen (helaas was mijn was gisteravond niet droog). Ik heb ook iemand gezien met een opblaasbaar kussen; dat vind ik ook geen gek idee. Aan een eigen kussensloop heb je niets, want de kussens in Frankrijk en Spanje hebben over het algemeen andere afmetingen dan in Nederland.

Na een uurtje lopen kom ik langs een huis waar een man bezig is om een lange wandelstok te snijden uit een tak. Hij ziet mijn lange wandelstok, en wil ze direct vergelijken. Ze blijken exact even lang, en dan bedoel ik ook echt op de milimeter. De man vindt het prachtig en wil mijn stok van alle kanten bekijken en wegen; ook wat ik er allemaal in gebrand heb, vindt hij schitterend. Vervolgens wil hij me laten zien wat hij in zijn loods heeft. Die blijkt helemaal vol te staan met prachtig houtsnijwerk; ik vind het bijna jammer dat ik geen ruimte in mijn rugzak heb voor souvenirs.

Als het tijd is om te lunchen, kom ik langs een paar tafeltjes met stoelen, met daarbij automaten met frisdrank, bier, snacks en koffie. Dat zie je hier vaker; zo profiteert men ook in de dorpjes zonder cafés nog een beetje van de pelgrims. Om mijn gebruik van een tafel en stoel voor mijn lunch te rechtvaardigen, besluit ik een grote koffie uit de automaat te trekken. Helaas loop ik hier weer tegen mijn gebrekkige Spaans aan: blijkbaar betekent ‘café largo‘ niet ‘grote koffie‘, maar ‘klein trut-beetje koffie met heel veel suiker‘. Weer wat geleerd…

Een uurtje na de lunch zie ik vanuit de verte een camper met een geel kenteken op een parkeerplaats langs de weg staan. ‘Ha, Nederlanders,’, denk ik, ‘daar ga ik eens aankloppen.’. Als ik dichterbij kom, en de koffie die ze me ongetwijfeld gaan aanbieden al bijna kan proeven, zie ik dat het een Brits kenteken is.

Gisteren bleek mijn gidsje er een paar kilometer naast te zitten, maar vandaag waren de gids en de GPS het roerend eens: 29,8 kilometer. Gelukkig hoefde er bijna niet geklommen te worden, en liep het bijna de hele weg flauwtjes af richting Lugo. Het was bovendien prima wandelweer.

Lugo is een stad, en hoe ik over steden denk, weten we inmiddels wel, dus daar hoef ik verder niet meer op in te gaan.
De albergue in Lugo heeft 44 bedden, maar ik geloof dat ik daar inmiddels ook mijn zegje wel over gedaan heb.
Kamperen was hier trouwens geen optie, want we zitten middenin de stad, binnen de historische stadsmuren.

Ik heb sowieso maar besloten dat ik me niet te druk meer ga maken over de toeristen. Overmorgen sluit ik aan op de Camino Frances, de meest toeristische Jacobsweg, en dan wordt het nog veel erger. In Arzúa, waar de Camino Primitivo en de Camino Frances elkaar ontmoeten, zijn 6 albergues met in totaal 316 bedden; en dan ook nog de nodige pensions en hotels. En dat wordt alleen maar erger naarmate we dichter bij Santiago de Compostela komen.
En mijn tocht duurt ruim 5 maanden en zit er bijna op; laat ik dat niet afsluiten met 2 weken boosheid.

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue de Peregrinos
Plaats Lugo
Prijs per nacht €6,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Heel klein keukentje aanwezig. Volop winkels en restaurants.
Camino de Santiago

We are legion

 A Fonsegrada Montouto O Cádavo 

De route leidde vandaag weer langs de ruïne van een Hospital de Peregrinos (Montouto).

Al sinds mijn vertrek droeg ik een extra Jacobsschelp mee in mijn tas; ik was ervan overtuigd dat ik daar op een gegeven moment een mooie plek voor zou vinden. Die plek bleek Montouto te zijn.
Door mijn schelp achter te laten in Montouto heb ik me voor mijn gevoel definitief aangesloten bij het legioen pelgrims dat al sinds een paar duizend jaar voor Christus, eerst vanuit heel Europa en nu zelfs van over de hele wereld, naar Compostella (Sterrenveld) loopt om daar, en onderweg, te vinden wat je alleen kunt vinden door te lopen zonder te zoeken.

Ik begrijp nu ook beter de traditie van het Cruz del Ferro. En dan bedoel ik niet de toeristen die overal te pas en te onpas steentjes oprapen om die een stukje verder weer neer te leggen, maar de mensen die van thuis een steen met zich meedragen om die bij het Cruz del Ferro, bijna aan het einde van hun reis, neer te leggen en op die manier symbolisch hun oude leven achter zich te laten.

Mijn reis is bijna voorbij.
Er rest nu nog 1 belangrijk ding: voor eens in mijn leven zal ik iets tot het einde toe volbrengen.
Op naar Fisterra.
Ultreia!

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue de Peregrinos
Plaats O Cádavo
Prijs per nacht €6,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Armzalige kookgelegenheid aanwezig. 1 Klein supermarktje en 1 restaurant in het dorp.
Camino de Santiago

Wat een rust…

Heerlijk rustig wakker geworden vanmorgen: niemand die vroeg op pad moest, dus om half 8 werd ik uit mezelf wakker. De andere gast sliep nog, dus eerst op het gemak een kop koffie en een donut uit de automaat getrokken. Tijdens de koffie gezien dat de volgende albergue op ruim 30 kilometer is, dus nu moet ik op gaan schieten.

Camino de Santiago

62 Nieuwe foto’s

Het zijn er niet zo veel als de vorige keer, want het was nog niet zo lang geleden. En een groot aantal heb je al op mijn blog kunnen zien. Maar ik had wat tijd over, dus ik heb weer wat foto’s geüpload naar mijn Flickr-account.

Camino de Santiago

Moeilijk, nat en duur

 Grandas de Salima Padraira A Fonsagrada 

Het eten bij een restaurant gisteren heeft geleid tot een wat katerig gevoel in de ochtend. Nou ja, indirect dan. Ik belandde met Andreas, een Duitser die ik al een week dagelijks tegenkom, in een restaurantje. Daar bleek de wijn inbegrepen bij de prijs van het menu del dia (gestoofde varkenswangen, heerlijk), ook de tweede fles die we bestelden. Voor het eten hadden we ook al een biertje gedronken, en na het eten was er meer bier, en er was een drankje dat ik moest proeven, en bij de volgende bar was er nog meer bier, en weer een ander drankje dat ik moest proeven, en toen vond de barman dat we dan ook moesten proeven van het drankje dat hij zelf gemaakt had, en… Nou ja, je snapt het wel: ik rolde als een balletje mijn tent in om half 2.

Als je een kater hebt, kun je 2 dingen doen: je gaat in een hoekje zitten en jezelf heel zielig vinden, of je duikt in een tunnel waar je niets hoort, ziet en voelt, en alleen maar doorgaat. Ik besloot tot dat tweede. De hele ochtend liep ik als een razende, en dat was maar goed ook, want ik had een kilometer of 30 voor de boeg, en ik was laat vertrokken. Na de lunch ging het echter voor geen meter meer, en was ik niet meer vooruit te branden.

Mijn entree in Galicië werd ingeluid met een paar enorme donderklappen. De vrouw aan wie ik net om een fles water had gevraagd, reageerde met ‘¡Madre de dios, Santa Maria!‘, maar dat hielp niks: het donderde vrolijk verder. Om de pret compleet te maken, barstte een uurtje later ook de regen los.

Vanwege het weer is mijn tent vandaag geen optie, en dus leg ik een tientje neer voor een bed in een albergue. Geen heel slechte keus overigens: er is wifi, en we zijn met 2 pelgrims op 24 bedden. De andere man is wel erg dik, dus ik ben bang dat hij een snurker is.
En omdat het zondag is, zijn de winkels gesloten. Ik zal dus ook nog 9 euro neer moeten tellen voor een pelgrimsmenu bij een restaurant, want ik heb geen eten meer in mijn tas.
Door regen gisteravond zijn mijn handdoek en kleren niet droog, en douchen sla ik dus maar een keer over.

Update avond:
Goed, de ensalada rusa was gewoon een kwak huzarensalade op een bord. Maar de costillas (spare ribs) waren heerlijk. En er hoorde een flesje wijn bij. En die extra euro voor een kop echte koffie kon er ook nog wel bij.

Eindpunt (overnachting)
Naam Os Chaos
Plaats A Fonsagrada
Prijs per nacht €10,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten Verschillende restaurants.