In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien.
Ik bevind me momenteel in Frankrijk.

Avignon, Hôtel d'Europe

Avignon

Ik ben inmiddels een week of 2 in Avignon; de vaste bezoeker van dit blog heeft inmiddels wel begrepen dat ik na elke verhuizing even nodig heb om te aarden en mijn nieuwe draai te vinden.

Laat ik met het werk beginnen. Dat stelt niks voor. :-)
Ik begin om kwart voor elf ‘s avonds. Of eigenlijk om 22h42, om precies te zijn. Ik heb namelijk een werkweek van 39 uur. En als je 39 door 5 deelt, krijg je werkdagen van 7h48. Nee, dat meen je niet. Ja, dat meen ik wel.
De ‘werkdag’ begint dan met een uurtje wachten. Of eigenlijk 1 uur en 18 minuten, want om middernacht begin ik met een beetje schoonmaak. Voor die tijd moet ik aanwezig zijn, want er is ‘s avonds maar 1 receptionist, en die mag z’n plek niet verlaten; het kan weleens voorkomen dat een gast nog laat arriveert en naar z’n kamer begeleid moet worden, of dat er een auto in of uit de parkeergarage moet. Goed, dan de schoonmaak: het toilet op de begane grond moet schoongemaakt, de marmeren vloer van de lounge moet opgewreven (gelukkig is daar een machine voor), en de mat van de entree moet gestofzuigd. En dat is dan zo rond 1h30 klaar. “Zo,“, zei de collega die me inwerkte de eerste avond, “dan zet ik nu de wekker op kwart voor zes, en dan zoeken we een plekje om te gaan liggen.“. En ik dacht dat-ie een geintje maakte…
Hij maakte dus geen geintje: mijn collega’s doen een dutje van 1h30 tot 5h40. Die eerste nacht heb ik dat ook geprobeerd. Met als gevolg dat ik overdag geen oog meer dicht deed, en de volgende avond al helemaal verrot was toen ik nog met werken moest beginnen. Ik houd mezelf nu dus wakker ‘s nachts; de eerste 2 weken heb ik online films gekeken, maar met 2 films per nacht ben je daar vrij snel klaar mee.
En dus gaat vanaf vandaag de laptop mee, zodat ik de beschikking heb over alle tools die ik nodig kan hebben om een beetje te programmeren; ik heb nog een projectje liggen dat ik een maand of wat geleden opzij heb gelegd om me los te kunnen weken van Emmaüs, en ik heb ook nog een interessant nieuw project in mijn hoofd. En zo zou je dus kunnen zeggen dat ik weer betaald word om te programmeren. Maar dan zonder klanten of opdrachten.

En dan Avignon. Wat een heerlijke stad!
Ik was al nooit zo’n liefhebber van steden, en sinds mijn wandeling in 2014 was ik er helemaal allergisch voor. Maar Avignon is net even anders; in ieder geval het centrum.
Avignon is de prefectuur (hoofdstad) van het departement Vaucluse, en heeft als zodanig een centrale plek in de regio. Maar wat men hier heel goed heeft gedaan, is alle grote winkelketens naar Le Pontet sturen, een kleinere gemeente die tegen Avignon aan ligt. Wat betekent dat al die ongezellige koopfabrieken, waar Frankrijk zo vol mee staat, de sfeer in de stad niet verzieken, en er in het centrum volop plaats in voor gezelligere dingen. Zo bestaat de helft van het centrum uit restaurants, bistro’s, eettentjes en bars; dat geeft natuurlijk al heel veel sfeer. Verder heel veel theater; er is natuurlijk het jaarlijkse theaterfestival, maar daarbuiten zijn er ook heel veel theaters, theatertjes en theaterscholen. En omdat de ongezellige winkelketens in Le Pontet zitten, is er in het centrum van Avignon plaats voor de kleine ondernemers, zoals boekwinkeltjes, tweedehands-winkeltjes (kleding, stripboeken, muziek), enzovoort, enzovoort. Nou ja, in het kort: een stad waar de sfeer nog niet is doodgeslagen door de commercie.
Heel veel ijswinkeltjes ook, trouwens. De temperatuur ligt hier nog steeds rond de 30 graden, en ik heb al een kapitaal uitgegeven aan ijsjes. En over die temperatuur gesproken: die is er mede verantwoordelijk voor dat het straatbeeld hier gezellig goed gevuld is met rokken en rokjes, jurken en jurkjes; noem mij maar ouderwets, maar ik houd daar wel van. (Voor de dames mag ik daaraan toevoegen dat, terwijl noordelijker in Frankrijk de mannen steeds vrouwelijker worden, bijna op het Italiaanse af, de mannen in het zuiden van Frankrijk nog gewoon mannen mogen zijn, compleet met brede schouders en borsthaar. Wat mij uiteraard ook goed uitkomt, al heeft dat minder te maken met het straatbeeld, en meer met de spiegel.)
Dus ik ben vooralsnog erg enthousiast over Avignon. Zo enthousiast zelfs, dat het de eerste stad is, tussen verder dorpjes, op mijn — korte — lijstje met plaatsen waar ik me eventueel zou kunnen vestigen, als ik eindelijk klaar ben om ergens neer te strijken.

Zo woon ik de komende maanden:

En hier werk ik:

Goed, en ook nog een linkje erbij: Hôtel d’Europe.

Avignon, Hôtel d'Europe

46, 24, 32, 15, 19, 64, 12, 73, en 84

Nee, dat zijn niet de winnende getallen van de Loto. Dat zijn de nummers van de Franse departementen waar ik gewoond en gewerkt heb. Na de Lot (46), de Dordogne (24), de Gers (32), Cantal (15), Corrèze (19), Pyrénées-Atlantiques (64), de Aveyron (12), en Savoie (73), ben ik nu aanbeland in de Vaucluse (84).
Waar de middagtemperatuur nog heerlijk schommelt rond de 30 graden.

Maandagmiddag, na het sluiten van de laatste appartementen in Val d’Isère, en het schoonmaken van mijn kamer daar, ben ik naar Isère gereden (het departement; niet te verwarren met de plaats Val d’Isère, want die twee hebben niets met elkaar te maken, en liggen een paar honderd kilometer uit elkaar), waar ik mijn caravan gestald had. Vanwege gebrek aan zin om mijn zooi op te ruimen in een enorme pestbende geslapen, maar toch erg blij om weer ‘thuis’ te zijn.
Dinsdagochtend besloten dat ik nog steeds geen zin had om mijn zooi op te ruimen, maar lekker te vertrekken richting Avignon. Bovendien besloten mezelf de péage (tolweg) kado te doen. Ik ben eigenlijk zeer tegen het betalen van tol, en het was bij elkaar een euro of 25, maar het verschil tussen 4 en een half uur en 2 en een half uur won toch: ik had zin om aan te komen.

En toen kon ik het opruimen niet langer uitstellen. Wat een soort twee-dagen-durend spelletje Tetris werd: in de periode voor mijn vertrek naar Val d’Is had ik alles een plekje gegeven, en pasten al mijn spullen precies in alle kastjes; maar naar Val d’Is had ik al mijn kleren, toiletspullen, eten, kookspullen, enzovoort meegenomen, en uiteraard wist ik na 2 maanden afwezigheid niet meer wat nou ook alweer waar moest.
En zo verloor ik dus veel te veel tijd: volgens mij is er heel veel te zien in Avignon, maar ik heb er nog geen tijd voor gehad.

Morgenavond begin ik met werken; ik heb de eerste weken alleen maar nachtdiensten, om het hotel en het werk te leren kennen. Vandaag ben ik mijn werktenue wezen halen; voor het eerst in mijn leven dat ik een polo draag…
Ik hoop wel dat ik morgen overdag een beetje zal kunnen slapen, anders zou die eerste nacht weleens heel zwaar kunnen worden.

Pont Saint-Bénézet

En dit is die beroemde brug van Avignon, waar zo gedanst wordt, met rechts op de foto het Pausenpaleis; foto genomen vanaf de ingang van de camping.

Werk

Op naar Avignon

Ik schreef al dat ik de sfeer in Val d’Isère, of beter gezegd bij Chalet Skadi, misschien niet leuk genoeg vond om er een hele winter door te brengen. Afgelopen donderdag werd ik gebeld door de regio-manager, met de vraag of ik misschien zin had om in de winter terug te komen, en de mededeling dat er eigenlijk in het intersaison (de periode tussen de seizoenen, wanneer er geen gasten zijn, en er dus groter onderhoud gedaan kan worden) ook wel werk voor me was als ik dat wilde. Ik heb haar toen eerlijk gezegd dat ik niet zeker was of ik het wel 5 maanden zou uithouden met mijn manager.
Afgelopen vrijdag, bij de zoveelste nonsens-discussie waarbij ik persé het onderspit moest delven, omdat dat nou eenmaal is wat onderkloten horen te doen, besloot ik dat ik er genoeg van had, en joeg ik de kogel door de kerk. Ik ben middenin de discussie weggelopen om een mail te sturen aan de regio-manager om aan te geven dat ik niet geïnteresseerd was in de winter, en dat ik nog even moest nadenken over het intersaison. Vervolgens ben ik teruggegaan naar mijn manager om hem te zeggen dat ik zojuist die mail verstuurd had. Het enige dat hij kon verzinnen, was me heel belazerd aankijken.

Waarmee ik in ieder geval een deur had dichtgegooid.
Gelukkig stond een andere deur al op een kiertje.

Halverwege vorige week kreeg ik een mail van een 5-sterren hotel in Avignon, met de vraag of ik misschien geïnteresseerd was in een baan als Bagagiste/Voiturier/Employé polyvalent. Wat zo’n beetje neerkomt op degene die de bagage naar de kamers van de gasten brengt (bagagiste), degene die de auto’s van de gasten in de parkeergarage zet (voiturier), en degene die alle voorkomende klusjes opknapt waarvoor op dat moment even niemand anders beschikbaar is (employé polyvalent). Niet persé helemaal het werk dat ik zoek, maar het is werk, en dus een kans om de deur in Val d’Is dicht te smijten. En dus schreef ik dat ik best eens langs wilde komen om kennis te maken.

Gisteren was mijn vrije dag, en dus een logische dag om naar Avignon te rijden voor een gesprek.
Even een zijstraatje: toen ik ‘s morgens om 7 uur vertrok, was het 8°; ‘s middags in Avignon was het 34°; ‘s avonds om 0h30 terug in Val d’Is was het 10°. Het was even schakelen. Avignon ligt dan ook zo’n 400 kilometer zuidelijker dan Val d’Is. Ik leg straks uit waarom dat fijn is.

Het gesprek ging ongeveer zo:

  • Wat me, buiten uw CV, zo enorm bevalt, is uw leeftijd. En het feit dat u geen Fransman bent.
  • Ik ben helemaal in de war. Ik had u uitgenodigd als bagagiste, maar ik heb vanmorgen gehoord dat onze technicien vertrekt, en nu ik u zo voor me heb, denk ik eigenlijk dat u daar perfect voor bent.
  • Ik heb vanmiddag nog een paar sollicitatiegesprekken, maar eigenlijk wil ik gewoon u.
  • Ik moet vanmiddag echt die andere gesprekken ook nog doen, maar ik ben heel positief over ons gesprek.

Ik denk dat ik nauwelijks nog hoef te vertellen dat ik vanmorgen voor acht uur al een mail ontving om te melden dat ik 6 september kan beginnen. Het gaat voorlopig om een contract voor bepaalde tijd, tot half februari, wanneer het hotel een maand sluit voor het jaarlijks onderhoud. Daarna kan ik dan, als ik dat wil, verlengen met een nieuw contract voor bepaalde tijd, of met een contract voor onbepaalde tijd. Maar dat zien we allemaal tegen die tijd wel.
Ik begin als bagagiste, in ploegendienst, en dan gaan we van daar uit verder kijken; ik geloof dat het nog niet 100% zeker is dat de technicien vertrekt.

Ik begin pas op 6 september omdat ik zelf had aangegeven dat ik verplichtingen heb tot en met 3 september, en dan nog 2 dagen nodig heb om mijn caravan naar Avignon te slepen.
En dat is dus waarom het fijn is dat Avignon zuidelijker en lager ligt dan de skigebieden in Savoie: dit werk komt niet met logement, en dus woon ik van de winter in mijn caravan. En daar kijk ik echt enorm naar uit. Ik ben het zo ontzettend zat om constant mensen om me heen te hebben die echt in geen enkel opzicht mijn type zijn. En gelukkig is er in Avignon een camping die het hele jaar open is. En die op loopafstand is van het hotel. Ik heb die 300 euro per maand graag over voor een beetje privacy.

Dus volgende week maandag werk ik tot 13h00, zoals iedere maandag. Dan rijd ik naar mijn caravan in Isère, waar ik ook slaap. En dan heb ik 2 dagen om de caravan in Avignon te installeren, en begin ik 6 september om 22h45 met een nachtdienst.

:caravan:

Val d'Isère

Foto’s

Ik zal je niet langer ongevraagd lastig vallen met bergplaatjes.
Wie ze toch graag wil zien, kan terecht op mijn Flickr-profiel, in het album Val d’Isère.

:camera:

Werk

Winter op losse schroeven

Tja, je hebt gekozen voor een onzeker bestaan, dus dan zal je het krijgen ook. :-)

Ik heb nu 2 keer de eigenaar van de keten ontmoet. En laat ik het zo zeggen: de kans is vrij klein dat er tussen ons een hechte vriendschap zal ontstaan. In die 2 keer dat ik ‘m ontmoet heb, heb ik ook 2 keer een grote bek van ‘m gehad. Waarvan 2 keer ten onrechte. En 2 keer ook liet de manager me vallen als een baksteen, terwijl hij wist dat ik gelijk had.
En dus begin ik me een beetje af te vragen of ik hier van de winter wel 5 maanden wil doorbrengen.

Ik heb nog niets afgeblazen, want het is wel 5 maanden werk. En 5 maanden skiën.
Maar ik ben wel bezig mijn CV bij te werken, en sites af te struinen. En als ik iets aantrekkelijks tegenkom, dan ben ik niet getrouwd met ‘hier’.

En dus stel ik ook op m’n blog de vraag nog een keer: mocht je iemand kennen, ergens in Europa, die een paar maandjes werk heeft voor een vriendelijke, meertalige, handige, hardwerkende zwerver, dan hoor ik het graag. (Maar, voor de volledigheid: de tijd van kost en inwoning ligt achter me; ik denk nu weer aan de toekomst.)

Chalet Skadi

Ski’s bestellen

De manager heeft me zojuist gevraagd of ik van de winter terug wil komen. Ik moet nog even op internet zoeken wat een salaris zou zijn dat een beetje beter past bij mijn verantwoordelijkheid, zelfstandigheid, leeftijd, enzovoort, maar ik denk dat we er wel uit zullen komen.

En toevallig had ik gisteravond al een paar websites gevonden voor tweedehands ski’s. Dus, ja…

En dan te bedenken dat ik er 4 en een half jaar geleden ook voor had kunnen kiezen om nòg 15 jaar achter de computer door te brengen.

:ski:

Chalet Skadi

Appartement 110

Nou, laten we zo’n appartement eens van dichtbij bekijken.
Laat ik het zo zeggen: ik ken mensen die bescheidener wonen…

Chalet Skadi - Appartement 110

(Flickr beperkt het afspelen van video’s tot de eerste 3 minuten. Als je de laatste 41 seconden ook wilt zien, ga je naar de Flickr-pagina, en download je de video.)

En mocht je het je afvragen: nee, dit is niet het grootste appartement. Het grootste appartement is #310, met 2 verdiepingen, en nog meer van hetzelfde. Maar dat appartement is lastiger filmen, en ik vond deze, met die lange gang, wel heel cool.

In de week van oud-en-nieuw mag je in dit appartement slapen voor ruim 8000 euro per week. En dat is uiteindelijk slechts 1000 euro per persoon, als je alle bedden vult.

Val d'Isère

En weer een keer de bergen in

Mijn weekend valt op maandagmiddag, dinsdag, en woensdagochtend. En die woensdagochtend duurt tot 15h, dus ik had vandaag nog volop de tijd voor een wandeling, voor het werk. Dit keer nam ik de andere lift, die een van de andere bergen bestijgt. Waar de eerste berg erg rotsachtig was, was deze berg juist heel groen.

Laat ik maar weer met een panorama-plaatje beginnen.

En dit zijn de leukste van de andere plaatjes die ik geschoten heb:

Op de eerste foto kun je goed de afdaling zien die ik vorige week maakte. Als je heel goed kijkt, zie je links van de linkertop een gebouw staan; dat is het eindpunt van de lift, mijn startpunt. Iets rechts van het midden van de foto zie je dan, in het dal, het dorp liggen, mijn eindpunt.
Heel in de verte, achter het dorp, zie je een stuwmeer; dat is het meer waar dat beeld van die dame met me mee keek, in een vorige post.

Op de laatste foto zie je dan nog een keer die vorige afdaling. Daar zie je alleen het eindpunt van de lift niet, omdat ik deze foto van een iets lager punt maak; het gebouw staat net achter die rotsrand.

:boot: :backpack: :hat: :camera:

Chalet Skadi, Val d'Isère

2 Weken Chalet Skadi

Je hebt gelijk: het is wel weer tijd voor een update.
Het wordt een lange, maar gelukkig met veel plaatjes…

Om in de stemming te komen, begin ik met een foto die ik heb gemaakt vlak voordat ik voor de eerste keer Val d’Isère in reed.

(Even een linkje naar Pete R. als dank voor de panorama viewer.)

Best mooi toch? Het zal wel komen doordat we ze in Nederland niet hebben, maar op mij maken bergen altijd een enorme indruk.

En toen ik die foto maakte, stond deze dame over mijn schouder mee te kijken:

Nee, niet je aandacht af laten leiden door die mooie auto.
Wacht, ik maak het je makkelijker:

Nee, nu zit je naar haar billen te kijken. Ophouden, nou.

Goed, en toen kwam ik dus in Val d’Isère aan. De dag van mijn aankomst hoefde ik nog niet gelijk te werken. Ik had dus volop tijd om een rondje te maken, wat ik ook gedaan heb, maar ik heb niet veel foto’s gemaakt.

En toen mocht ik aan het werk. Het overgrote deel gaat me vrij makkelijk af (scharnieren en deurkrukken vastzetten, lampen vervangen, kleine reparaties), maar gelukkig valt er ook nog heel wat te leren (onderhoud zwembad en sauna, brandalarmsysteem).

In de gîtes waar ik gewerkt heb, hadden we een boiler van 200 of 300 liter. Maar omdat je tegen 37 appartementen met 5-sterren gasten niet kunt zeggen ‘Ja, dan moet je maar even wachten.‘, hebben we hier 4 boilers van ieder 3.000 liter.

De manager is nogal een controlfreak, maar hij laat mij mijn eigen gang gaan. En dat is goed om 2 redenen: A. hij beseft dat ik weet wat ik doe (en op basis daarvan gaat hij beslissen dat ik van de winter ga skiën); en B. ik ben niet zo heel erg onder de indruk van zijn (technische) capaciteiten, dus ik heb liever dat hij zich niet teveel met mijn werk bemoeit.
Met de rest van het team (we zijn met 7) kan ik het op zich niet slecht vinden, maar ik merk wel heel erg het leeftijdsverschil: op 1 na zijn ze allemaal van de leeftijd ‘student’.

Mijn eerste weekend ben ik heen en weer gereden naar mijn caravan, om wat spullen te halen. Maar het tweede weekend kon ik dan eindelijk de bergen in. Moet je kijken:

Ja, ik weet het: Mijn vlakke land enzo. Ook mooi, maar GVD, wat zijn die bergen indrukwekkend…

Als eerbetoon aan de berg, en misschien ook een heel klein beetje omdat ik soms ietsje eigenwijs ben, en ook niet zo heel goed met gebaande paden, besloot ik niet achter de rugzakjes aan de bordjes te volgen, maar de berg af te gaan zoals ik dat op ski’s zou doen. En dus ging ik te voet de zwarte piste af. Wat niet per definitie een goed idee is. Ik heb er 3 uur over gedaan, en ik ben 4 of 5 keer bijna het dal in gedonderd. Maar WHOAA, wat was het mooi, en wat zou ik het zo weer doen.

(Nee, die foto’s staan niet helemaal op afdalingsvolgorde.)

Nou, en dat waren dan mijn eerste 2 weken. Nou ja, niet helemaal natuurlijk. Ik zou ook nog kunnen vertellen dat ik 1 keertje tussen de middag op een terrasje ben gaan eten, maar dat ik daar na een cheeseburger van 14 euro snel van afgekickt was. Of dat mijn kamer ongeveer net zo groot is als mijn kamer bij Emmaüs, maar dat hier de helft in beslag genomen wordt door een douchecel met toilet en wastafel.
Maar laten we het dit keer maar gewoon bij de foto’s houden.

Voordat ik naar Savoie vertrok, ben ik trouwens ook nog even een dagje heen en weer geweest naar de Gers, om mijn gîte-meiden weer eens te zien. Ik ben toen ook even bij Frimousse langsgegaan.

O, en dat filmpje van 1 van de appartementen, dat ik beloofd had…? Nergens meer te vinden (ben blijkbaar nog niet helemaal thuis op de iPhone). Ik zal van de week een nieuwe maken.

Chalet Skadi, Werk

Val d’Isère

Yes! Aanstaande vrijdag begin ik als Agent Technique (Technisch Beheerder) in Val d’Isère.
En aangezien een link meer zegt dan 1000 woorden: Chalet Skadi, heet de ‘tent’.

Het is een 5-sterren residentie met 37 appartementen, en het technisch onderhoud wordt gedaan door een team van 1 (mijzelf). En dat gaat dan niet alleen om de vaatwassers en koffiezetapparaten in de appartementen, maar ook om het zwembad, de sauna, de hamam, enzovoort. Ik kan hierbij overigens, indien nodig, wel rekenen op ondersteuning van het team in Val Thorens, waar de groep 7 hotels heeft.

Aangezien het een 5-sterren residentie is, en de hotelbranche nogal conservatief, leek mijn lange haar een probleem te worden, maar blijkbaar zijn mijn persoonlijkheid, cv en referenties toch goed genoeg om genoegen te nemen met een staartje. Ik heb de afgelopen paar jaar al een paar keer overwogen eens voor een ander kapsel te gaan, maar het was er nog niet van gekomen. En dit leek me een goeie reden om het nog even uit te stellen: de lange lokken mogen er op zich best af, maar om dat te doen om een bepaalde baan te krijgen, zou toch een beetje voelen als prostitutie. En het voelt wel goed de Village Montana groep een stukje op weg te helpen naar de 21e eeuw. Overigens had ik voor het sollicitatiegesprek mijn oorbellen wel al uit gedaan; het leven is geven en nemen.

Het is wel werk in loondienst en niet als freelancer, en dan ook nog eens tegen het minimumloon (+ een kamer, en een gedeelde keuken en douche). Maar onderhoud van een 5-sterren residentie is een mooie toevoeging aan mijn cv. En de kans om van de winter terug te komen, en eindelijk te leren snowboarden, spreekt me ook wel aan. En ik heb weinig vaste lasten, dus zelfs met het minimumloon kan ik nog wat sparen.

Het zomerseizoen duurt hier trouwens 2 maanden, en het winterseizoen 5. Dus voorlopig ben ik tot september onder de pannen, dan 3 maandjes om de Camino Portuguès te lopen, en misschien wat in de wijnoogst te werken, en dan hopelijk van december tot en met april weer terug.

La vie est belle!

Werk

We bellen je morgen

“Of uiterlijk overmorgen.”

Dus ja… Overmacht…

Ik geen nieuws, jij geen nieuws. Kom morgen nog maar eens terug, dan hoop/verwacht ik meer nieuws te hebben; ik weet dat m’n referenties al gebeld zijn.

Verder zwerven

Op reis

Dinsdag heb ik een afspraak. Om 14h00. En met een uur of 7 rijden voor de boeg, betekende dat dat ik uiterlijk om 7 uur ‘s morgens zou moeten vertrekken. Om verrot aan te komen.

Maar laat Claude nou een dochter hebben die op ‘slechts’ 3 uur rijden daarvandaan woont. De dochter van wie mijn caravan is geweest. En waar dus best een plekje in de tuin is voor mijn caravan.

Kortom, ik maak mijn eerste reisje met mijn caravan. Ik doe het in 2 dagen; zo heb ik een weekendje vakantie. En zo kan ik rustig de tolwegen vermijden, die van de week een behoorlijke rib uit mijn lijf waren (80€ voor een dagje heen en weer; daar denken de tegenstanders van de wegenbelasting en het kwartje van Kok nooit over na).
Goed, de camping is met 17€ natuurlijk ook veel te duur voor het vieze sanitair dat je ervoor krijgt, maar netto spaar ik toch nog wat uit. En ik heb eindelijk een keer mijn barbec’ gebruikt.

Werk

600 Kilometer, 10 minuten, 600 kilometer

Gisteren op sollicitatiegesprek geweest. Op 600 kilometer van waar de caravan momenteel staat (in de tuin van de vrijwilliger van wie ik ‘m gekregen heb). Da’s een beetje alsof je in Den Helder woont, en dan even heen en weer rijdt naar Parijs voor een sollicitatiegesprek.
Ik vertrok om 10 uur ‘s ochtends; om half 2 ‘s avonds was ik terug.

Het valt niet mee om ‘freelance’-werk te vinden op een camping voor de zomer: de campings hebben hun teams al compleet. Ik ben nou eenmaal wat laat begonnen; ik had een gevecht te leveren voor ik van start kon (lening, auto, ambtenaren, leiding van Emmaüs).

En omdat ik niet zoveel zin had om na 2 maandjes alweer bij Emmaüs aan te kloppen voor een kamer, besloot ik dan ook maar te solliciteren op seizoenswerk in loondienst. Waarbij ik er even niet bij stilstond dat mensen, ook als het om werk voor slechts 2 of 3 maandjes gaat, je soms willen ontmoeten voor ze je in dienst nemen.
En in dit geval bleek het ook niet meer dan even ontmoeten: na 10 minuten zei de man “J’ai envie de te faire confiance.” (letterlijk vertaald “Ik heb zin om vertrouwen in je te hebben.“). Die man was het hoofd Technische Dienst.  Dinsdag wil de directrice me nog even zien, maar voor zover ik het kan inschatten, is dat slechts een formaliteit. Dus dinsdag ga ik weer heen en weer. Of alleen heen, want als de directrice akkoord is, kan ik, als het meezit, direct beginnen.

En inderdaad: ik draai er een beetje omheen. Ik heb nog geen zin om in details te treden.
Dinsdagavond meld ik of ik de baan gekregen heb. En als ik ‘m gekregen heb, vertel ik ook wat en waar. Maar ik kan wel alvast zeggen dat, als ik de baan krijg, een applausje wel op zijn plaats is.

Tot dinsdag!

Micro-entrepreneur

Meer vrijheid dan me lief is

Nou, nu ben ik dan volledig vrij: ingeschreven als ondernemer, auto onder m’n kont, caravan om in te wonen. Wat wil een mens nog meer? Nou, werk dus, bijvoorbeeld.

Gelukkig had ik wat gespaard voordat ik bij Emmaüs vertrok. Maar dat gaat nu wel heel hard. Met de kosten die ik heb, kan ik er misschien nog een maandje mee verder, maar dan is het op.
Trouwens, even een zijstraatje, over kosten gesproken: de telefoon moet natuurlijk betaald worden, en de nodige verzekeringen, maar voor de auto heb ik een erg goeie deal gehad: de helft heb ik kado gekregen van Emmaüs, en de andere helft betaal ik met 100 euro per maand af, zonder rente. Ja, da’s wel heel mooi, ja.
Maar goed, met de kilometers die ik maak om werk te vinden, heeft de auto ook wel regelmatig dorst; ik heb er inmiddels al een paar duizend kilometer op zitten.

Ik ben begonnen met alle campings met Nederlandstalige eigenaren. De reacties waren over het algemeen positief of zelfs enthousiast, maar dat wil nog niet gelijk zeggen dat men ook werk voor me had. Dus heb ik daarna ook nog een paar rondjes gedaan voor campings met Franse eigenaren en gemeentelijke campings. Ik denk dat ik nu zo’n 40-50 campings gehad heb (wat nog helemaal niet zo heel veel is op de bijna 200 die er zijn in de Aveyron, de bijna 800 in de Midi-Pyrénées, de ruim 1600 in Occitanië, of de ruim 3000 in Le Grand Sud-Ouest). De visitekaartjes gaan als warme broodjes, en de diesel ook. Maar er komt nog niet echt heel veel voor terug.
Maar goed, dat zou zomaar ieder moment kunnen veranderen. Ook Fransen kunnen ziek worden. En met de hoeveelheid visitekaartjes die ik heb rondgestrooid, kan het dan zomaar zijn dat er iemand denkt “Hé, maar wacht ‘s even… Was hier niet laatst die zwerver die werk zocht?“. Nou ja, dat denken Fransen natuurlijk helemaal niet, want Fransen hebben de gewoonte in het Frans te denken, maar je snapt wat ik wil zeggen.

En ik doe niet helemaal niks. Ik heb de afgelopen weken steeds een aantal uur per week ergens in de tuin kunnen werken.
Weer een zijstraatje. Vroeger, lang geleden, had ik Filmnet. En daar had je dan op zaterdagavond laat vaak films over rijke weduwen en hun tuinmannen; films die toenmalig vriendinnetje en ik best inspirerend vonden. Maar zo blijkt het in het echt dus helemaal niet te zijn. Maar goed, de dames waar ik tot nu toe in de tuin heb gewerkt, waren 63 en 84 jaar, dus ik kan nog wel even wachten.
Oké, in de tuin werken dus. Waarmee ik ongeveer de vaste lasten kan dekken. En dus ook het einde van het spaargeld een beetje kan uitstellen. Ook nog wat rondjes maken naar campings. En dan zijn er ook nog hotels. En chambres d’hôtes.

Maar mocht je nou een favoriete camping of bed&breakfast hebben, doe dan even een goed woordje voor me, alsjeblieft. Wel op maximaal 2 dagen rijden van waar ik nu zit, dus laten we zeggen Frankrijk, Spanje, Portugal, Italië, België, Nederland, Zuid-Duitsland of Zwitserland. Mijn CV en overige gegevens staan op www.roblalau.net.

En verder geniet ik wel enorm van mijn caravannetje, dat al echt als thuis begint te voelen, en van zelf koken (dat was ook al ruim anderhalf jaar geleden), en van zelf stappen zetten om verder te komen. Dus het leven is wel goed. Ondanks èn dankzij alles.

Verder zwerven

C’est parti!

Het wachten is eindelijk voorbij. Vanavond slaap ik voor het eerst in mijn caravan.

Het is nog een beetje een bouwput, maar ik probeer er nu zoveel mogelijk tijd door te brengen, zodat ik zoveel mogelijk werk kan verzetten. Uiterlijk woensdag moet ik mijn kamer bij Emmaüs ontruimen – donderdag arriveert de compagnon die mijn kamer krijgt – dus de tijd dringt een beetje.

Gelukkig kon ik donderdagmiddag eindelijk mijn auto halen, zodat ik nu de nodige tochtjes naar de bouwmarkten kan maken.

Donderdagmiddag en vrijdag heb ik besteed aan het zoeken naar werk. Ik had een lijst gemaakt met alle campings in dit departement (Aveyron) met Nederlandstalige (dus ook Vlaamse) eigenaren. Dat zijn er een stuk of twintig, en ze liggen soms behoorlijk uit elkaar, dus ik zal nog minstens 1 toer moeten doen.

En zo ben je weer een beetje op de hoogte. Komend weekend hopelijk meer nieuws over werk, en foto’s van een caravan die zomerklaar is.