In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien.
Ik bevind me momenteel in Frankrijk.

Avignon, Hôtel d'Europe

Avignon

Ik ben inmiddels een week of 2 in Avignon; de vaste bezoeker van dit blog heeft inmiddels wel begrepen dat ik na elke verhuizing even nodig heb om te aarden en mijn nieuwe draai te vinden.

Laat ik met het werk beginnen. Dat stelt niks voor. :-)
Ik begin om kwart voor elf ‘s avonds. Of eigenlijk om 22h42, om precies te zijn. Ik heb namelijk een werkweek van 39 uur. En als je 39 door 5 deelt, krijg je werkdagen van 7h48. Nee, dat meen je niet. Ja, dat meen ik wel.
De ‘werkdag’ begint dan met een uurtje wachten. Of eigenlijk 1 uur en 18 minuten, want om middernacht begin ik met een beetje schoonmaak. Voor die tijd moet ik aanwezig zijn, want er is ‘s avonds maar 1 receptionist, en die mag z’n plek niet verlaten; het kan weleens voorkomen dat een gast nog laat arriveert en naar z’n kamer begeleid moet worden, of dat er een auto in of uit de parkeergarage moet. Goed, dan de schoonmaak: het toilet op de begane grond moet schoongemaakt, de marmeren vloer van de lounge moet opgewreven (gelukkig is daar een machine voor), en de mat van de entree moet gestofzuigd. En dat is dan zo rond 1h30 klaar. “Zo,“, zei de collega die me inwerkte de eerste avond, “dan zet ik nu de wekker op kwart voor zes, en dan zoeken we een plekje om te gaan liggen.“. En ik dacht dat-ie een geintje maakte…
Hij maakte dus geen geintje: mijn collega’s doen een dutje van 1h30 tot 5h40. Die eerste nacht heb ik dat ook geprobeerd. Met als gevolg dat ik overdag geen oog meer dicht deed, en de volgende avond al helemaal verrot was toen ik nog met werken moest beginnen. Ik houd mezelf nu dus wakker ‘s nachts; de eerste 2 weken heb ik online films gekeken, maar met 2 films per nacht ben je daar vrij snel klaar mee.
En dus gaat vanaf vandaag de laptop mee, zodat ik de beschikking heb over alle tools die ik nodig kan hebben om een beetje te programmeren; ik heb nog een projectje liggen dat ik een maand of wat geleden opzij heb gelegd om me los te kunnen weken van Emmaüs, en ik heb ook nog een interessant nieuw project in mijn hoofd. En zo zou je dus kunnen zeggen dat ik weer betaald word om te programmeren. Maar dan zonder klanten of opdrachten.

En dan Avignon. Wat een heerlijke stad!
Ik was al nooit zo’n liefhebber van steden, en sinds mijn wandeling in 2014 was ik er helemaal allergisch voor. Maar Avignon is net even anders; in ieder geval het centrum.
Avignon is de prefectuur (hoofdstad) van het departement Vaucluse, en heeft als zodanig een centrale plek in de regio. Maar wat men hier heel goed heeft gedaan, is alle grote winkelketens naar Le Pontet sturen, een kleinere gemeente die tegen Avignon aan ligt. Wat betekent dat al die ongezellige koopfabrieken, waar Frankrijk zo vol mee staat, de sfeer in de stad niet verzieken, en er in het centrum volop plaats in voor gezelligere dingen. Zo bestaat de helft van het centrum uit restaurants, bistro’s, eettentjes en bars; dat geeft natuurlijk al heel veel sfeer. Verder heel veel theater; er is natuurlijk het jaarlijkse theaterfestival, maar daarbuiten zijn er ook heel veel theaters, theatertjes en theaterscholen. En omdat de ongezellige winkelketens in Le Pontet zitten, is er in het centrum van Avignon plaats voor de kleine ondernemers, zoals boekwinkeltjes, tweedehands-winkeltjes (kleding, stripboeken, muziek), enzovoort, enzovoort. Nou ja, in het kort: een stad waar de sfeer nog niet is doodgeslagen door de commercie.
Heel veel ijswinkeltjes ook, trouwens. De temperatuur ligt hier nog steeds rond de 30 graden, en ik heb al een kapitaal uitgegeven aan ijsjes. En over die temperatuur gesproken: die is er mede verantwoordelijk voor dat het straatbeeld hier gezellig goed gevuld is met rokken en rokjes, jurken en jurkjes; noem mij maar ouderwets, maar ik houd daar wel van. (Voor de dames mag ik daaraan toevoegen dat, terwijl noordelijker in Frankrijk de mannen steeds vrouwelijker worden, bijna op het Italiaanse af, de mannen in het zuiden van Frankrijk nog gewoon mannen mogen zijn, compleet met brede schouders en borsthaar. Wat mij uiteraard ook goed uitkomt, al heeft dat minder te maken met het straatbeeld, en meer met de spiegel.)
Dus ik ben vooralsnog erg enthousiast over Avignon. Zo enthousiast zelfs, dat het de eerste stad is, tussen verder dorpjes, op mijn — korte — lijstje met plaatsen waar ik me eventueel zou kunnen vestigen, als ik eindelijk klaar ben om ergens neer te strijken.

Zo woon ik de komende maanden:

En hier werk ik:

Goed, en ook nog een linkje erbij: Hôtel d’Europe.

Avignon, Hôtel d'Europe

46, 24, 32, 15, 19, 64, 12, 73, en 84

Nee, dat zijn niet de winnende getallen van de Loto. Dat zijn de nummers van de Franse departementen waar ik gewoond en gewerkt heb. Na de Lot (46), de Dordogne (24), de Gers (32), Cantal (15), Corrèze (19), Pyrénées-Atlantiques (64), de Aveyron (12), en Savoie (73), ben ik nu aanbeland in de Vaucluse (84).
Waar de middagtemperatuur nog heerlijk schommelt rond de 30 graden.

Maandagmiddag, na het sluiten van de laatste appartementen in Val d’Isère, en het schoonmaken van mijn kamer daar, ben ik naar Isère gereden (het departement; niet te verwarren met de plaats Val d’Isère, want die twee hebben niets met elkaar te maken, en liggen een paar honderd kilometer uit elkaar), waar ik mijn caravan gestald had. Vanwege gebrek aan zin om mijn zooi op te ruimen in een enorme pestbende geslapen, maar toch erg blij om weer ‘thuis’ te zijn.
Dinsdagochtend besloten dat ik nog steeds geen zin had om mijn zooi op te ruimen, maar lekker te vertrekken richting Avignon. Bovendien besloten mezelf de péage (tolweg) kado te doen. Ik ben eigenlijk zeer tegen het betalen van tol, en het was bij elkaar een euro of 25, maar het verschil tussen 4 en een half uur en 2 en een half uur won toch: ik had zin om aan te komen.

En toen kon ik het opruimen niet langer uitstellen. Wat een soort twee-dagen-durend spelletje Tetris werd: in de periode voor mijn vertrek naar Val d’Is had ik alles een plekje gegeven, en pasten al mijn spullen precies in alle kastjes; maar naar Val d’Is had ik al mijn kleren, toiletspullen, eten, kookspullen, enzovoort meegenomen, en uiteraard wist ik na 2 maanden afwezigheid niet meer wat nou ook alweer waar moest.
En zo verloor ik dus veel te veel tijd: volgens mij is er heel veel te zien in Avignon, maar ik heb er nog geen tijd voor gehad.

Morgenavond begin ik met werken; ik heb de eerste weken alleen maar nachtdiensten, om het hotel en het werk te leren kennen. Vandaag ben ik mijn werktenue wezen halen; voor het eerst in mijn leven dat ik een polo draag…
Ik hoop wel dat ik morgen overdag een beetje zal kunnen slapen, anders zou die eerste nacht weleens heel zwaar kunnen worden.

Pont Saint-Bénézet

En dit is die beroemde brug van Avignon, waar zo gedanst wordt, met rechts op de foto het Pausenpaleis; foto genomen vanaf de ingang van de camping.

Val d'Isère

Foto’s

Ik zal je niet langer ongevraagd lastig vallen met bergplaatjes.
Wie ze toch graag wil zien, kan terecht op mijn Flickr-profiel, in het album Val d’Isère.

:camera:

Val d'Isère

En weer een keer de bergen in

Mijn weekend valt op maandagmiddag, dinsdag, en woensdagochtend. En die woensdagochtend duurt tot 15h, dus ik had vandaag nog volop de tijd voor een wandeling, voor het werk. Dit keer nam ik de andere lift, die een van de andere bergen bestijgt. Waar de eerste berg erg rotsachtig was, was deze berg juist heel groen.

Laat ik maar weer met een panorama-plaatje beginnen.

En dit zijn de leukste van de andere plaatjes die ik geschoten heb:

Op de eerste foto kun je goed de afdaling zien die ik vorige week maakte. Als je heel goed kijkt, zie je links van de linkertop een gebouw staan; dat is het eindpunt van de lift, mijn startpunt. Iets rechts van het midden van de foto zie je dan, in het dal, het dorp liggen, mijn eindpunt.
Heel in de verte, achter het dorp, zie je een stuwmeer; dat is het meer waar dat beeld van die dame met me mee keek, in een vorige post.

Op de laatste foto zie je dan nog een keer die vorige afdaling. Daar zie je alleen het eindpunt van de lift niet, omdat ik deze foto van een iets lager punt maak; het gebouw staat net achter die rotsrand.

:boot: :backpack: :hat: :camera:

Chalet Skadi, Val d'Isère

2 Weken Chalet Skadi

Je hebt gelijk: het is wel weer tijd voor een update.
Het wordt een lange, maar gelukkig met veel plaatjes…

Om in de stemming te komen, begin ik met een foto die ik heb gemaakt vlak voordat ik voor de eerste keer Val d’Isère in reed.

(Even een linkje naar Pete R. als dank voor de panorama viewer.)

Best mooi toch? Het zal wel komen doordat we ze in Nederland niet hebben, maar op mij maken bergen altijd een enorme indruk.

En toen ik die foto maakte, stond deze dame over mijn schouder mee te kijken:

Nee, niet je aandacht af laten leiden door die mooie auto.
Wacht, ik maak het je makkelijker:

Nee, nu zit je naar haar billen te kijken. Ophouden, nou.

Goed, en toen kwam ik dus in Val d’Isère aan. De dag van mijn aankomst hoefde ik nog niet gelijk te werken. Ik had dus volop tijd om een rondje te maken, wat ik ook gedaan heb, maar ik heb niet veel foto’s gemaakt.

En toen mocht ik aan het werk. Het overgrote deel gaat me vrij makkelijk af (scharnieren en deurkrukken vastzetten, lampen vervangen, kleine reparaties), maar gelukkig valt er ook nog heel wat te leren (onderhoud zwembad en sauna, brandalarmsysteem).

In de gîtes waar ik gewerkt heb, hadden we een boiler van 200 of 300 liter. Maar omdat je tegen 37 appartementen met 5-sterren gasten niet kunt zeggen ‘Ja, dan moet je maar even wachten.‘, hebben we hier 4 boilers van ieder 3.000 liter.

De manager is nogal een controlfreak, maar hij laat mij mijn eigen gang gaan. En dat is goed om 2 redenen: A. hij beseft dat ik weet wat ik doe (en op basis daarvan gaat hij beslissen dat ik van de winter ga skiën); en B. ik ben niet zo heel erg onder de indruk van zijn (technische) capaciteiten, dus ik heb liever dat hij zich niet teveel met mijn werk bemoeit.
Met de rest van het team (we zijn met 7) kan ik het op zich niet slecht vinden, maar ik merk wel heel erg het leeftijdsverschil: op 1 na zijn ze allemaal van de leeftijd ‘student’.

Mijn eerste weekend ben ik heen en weer gereden naar mijn caravan, om wat spullen te halen. Maar het tweede weekend kon ik dan eindelijk de bergen in. Moet je kijken:

Ja, ik weet het: Mijn vlakke land enzo. Ook mooi, maar GVD, wat zijn die bergen indrukwekkend…

Als eerbetoon aan de berg, en misschien ook een heel klein beetje omdat ik soms ietsje eigenwijs ben, en ook niet zo heel goed met gebaande paden, besloot ik niet achter de rugzakjes aan de bordjes te volgen, maar de berg af te gaan zoals ik dat op ski’s zou doen. En dus ging ik te voet de zwarte piste af. Wat niet per definitie een goed idee is. Ik heb er 3 uur over gedaan, en ik ben 4 of 5 keer bijna het dal in gedonderd. Maar WHOAA, wat was het mooi, en wat zou ik het zo weer doen.

(Nee, die foto’s staan niet helemaal op afdalingsvolgorde.)

Nou, en dat waren dan mijn eerste 2 weken. Nou ja, niet helemaal natuurlijk. Ik zou ook nog kunnen vertellen dat ik 1 keertje tussen de middag op een terrasje ben gaan eten, maar dat ik daar na een cheeseburger van 14 euro snel van afgekickt was. Of dat mijn kamer ongeveer net zo groot is als mijn kamer bij Emmaüs, maar dat hier de helft in beslag genomen wordt door een douchecel met toilet en wastafel.
Maar laten we het dit keer maar gewoon bij de foto’s houden.

Voordat ik naar Savoie vertrok, ben ik trouwens ook nog even een dagje heen en weer geweest naar de Gers, om mijn gîte-meiden weer eens te zien. Ik ben toen ook even bij Frimousse langsgegaan.

O, en dat filmpje van 1 van de appartementen, dat ik beloofd had…? Nergens meer te vinden (ben blijkbaar nog niet helemaal thuis op de iPhone). Ik zal van de week een nieuwe maken.

Lanne-Soubiran

Prijsvraag

Nou ja, prijsvraag… Ik heb niks weg te geven, dus er valt niet echt iets te winnen, behalve de eer.

Ik heb tijdens een wandeling een schedel gevonden, en we komen er hier niet uit wat voor beest het zou kunnen zijn. Wie helpt me verder?

Let vooral op de enorme voortand, en op de manier waarop de kiezen een heel eind achter de voortand staan, en bovendien naar buiten wijzen.

Van voor tot achter meet het ding zo’n 12½ centimeter; op het breedste punt is hij zo’n 8 centimeter breed; de neus is zo’n 2½ centimeter breed; en de lengte van de (afgebroken) voortand is een centimeter of 3.

Mocht iemand enig idee hebben, dan hoor ik het graag.
Als je een foto nodig hebt uit een andere hoek, of ik moet iets opmeten, meld het me dan.

P.s.:
Gisteravond ben ik verhuisd van Arblade-le-Bas naar Lanne-Soubiran, waar ik voorlopig even wat klusjes ga opknappen in gîte Le Presbytère.

Pleaux

Niet mijn roots

Ik vind het altijd lekker om over begraafplaatsen te lopen; de rust spreekt me erg aan. Daarbij zijn de Franse begraafplaatsen een waar feestje voor het oog.
Omdat men mij als kind verteld heeft dat mijn achternaam uit Frankrijk komt, lees ik hier natuurlijk ook altijd de namen op de graven, om te zien of ik mijn eigen naam tegenkom. Dat is nog nooit gebeurd, maar zo dichtbij als vanmiddag ben ik nog niet eerder geweest…

Famille LALO - ROBERT

Famille LALO – ROBERT

Pleaux

Wandeling naar Pleaux

We zitten hier een stukje buiten het dorp Pleaux. Volgens Martijn bijna 5 kilometer, maar ik liep het in een half uur, heuvel op, dus het zal iets minder zijn. En dat is mooi, want in december zit ik hier een maand alleen en zonder auto, en dan is het lekker als het dorp op loopafstand is.

En verder…

Het leven is hier wat primitief, maar tot nu toe is het me gelukt om 1 keer per week een douche te vinden. Poepen in het bos is makkelijker dan op een emmer.

Ik ben vandaag begonnen een afdak/stal te bouwen voor Frimousse.
Frimousse begint trouwens een beetje te wennen en weer rustiger te worden. De eerste keer dat ik met hem ging lopen, schrok hij ergens van en rukte zich los; uiteraard schoot hij de weg op, en zette hij het steeds weer op een lopen als ik in de buurt kwam. Ik heb hem uiteindelijk kunnen vangen door een auto die bleef staan met draaiende motor, waardoor Frimousse niet meer verder durfde.

Vandaag waren de 2 ezels van de buurman ontsnapt, maar ezelfluisteraar als ik inmiddels ben, had ik ze binnen een mum van tijd veilig naar een weide gelokt.
Die wel…

Het huis is minstens 200 jaar oud, en daardoor schots en scheef; het leggen van de vloer op de bovenverdieping gaat dus niet erg vlot, maar ik houd de moed erin, want zodra die vloer ligt, heb ik een echte kamer in plaats van een hoekje van de zolder. Een nacht op een koude vloer vind ik niet zo erg, maar als alles gaat als gepland, zit ik hier tot het einde van de winter…

De werkdag eindigt elke dag met een biertje, een wijntje of Irish Coffee, en we hebben bijna dagelijks appeltaart met appels uit eigen tuin, of boterkoek.
:yahoo:

Bouillac, Frimousse, Pleaux

Op naar Pleaux

Een tijdje geleden schreef ik al dat ik een nieuwe plek heb gevonden om te overwinteren. De datum van de verhuizing is bekend: komende zaterdag, 10 oktober, worden Frimousse en ik opgehaald om neer te strijken in Pleaux.

In Pleaux ga ik een Nederlandse dame helpen en gezelschaphouden, die vanwege een ernstig auto-ongeluk tijdelijk wat minder mobiel is. Op dit moment wordt daar de zolder voor me in orde gemaakt, en komend weekend rijdt er in Bouillac een auto met paardentrailer voor, die ons daarheen brengt.

Onze laatste week in Bouillac is dus begonnen. Tijd voor een nieuw hoofdstuk.

Bouillac, Frimousse

En weer een rondje

Tja, we kennen allemaal het gezegde ‘Leven als Rob in Frankrijk‘ (in sommige streken is de naam ‘Rob‘ verbasterd tot iets anders, maar de strekking blijft hetzelfde).

Een graad of 30 was het vandaag, en dus begon ik — niet voor de eerste keer deze week — wat eerder met werken, zodat ik na de lunch vrij was, en een rondje kon gaan lopen. De plaatjes ken je natuurlijk eigenlijk inmiddels wel, maar ja: je blijft terugkomen, en ik wil je niet teleurstellen…
;-)

Vandaag trouwens ook 2 mijlpaaltjes met Frimousse.

Vanmorgen heb ik van mijn laatste geld een nieuw hoofdstel voor de ezel gekocht, omdat hij echt heel bang was voor het hoofdstel dat hij had; blijkbaar heeft de vorige eigenaar hem echt een trauma aangedaan met dat ding. Het bleek te helpen: hoewel Frimousse nog niet direct naar me toekwam om te vragen of ik het ding alsjeblieft om wilde binden, kwam hij er wel aan snuffelen; en dat is een totaal andere reactie dan het omdraaien-en-wegrennen dat hij deed als hij zijn oude hoofdstel zag.

En vanmiddag heb ik Frimousse meegenomen van zijn veld af. Ik vond het nog te vroeg om hem zijn nieuwe hoofdstel al om te binden, maar hij vond het goed dat ik het touw dat bij dat hoofdstel hoort om zijn nek bond, dus toen mocht hij aan het touw even van het veld. We zijn een kwartiertje ofzo van het veld afgeweest; toen ik hem terug wilde brengen, stribbelde hij even tegen, maar toen heb ik hem even streng toegesproken, en dat hielp. (En misschien denk je nu ‘Jajaja…‘, maar ‘Niememmefukke!‘ hielp echt. :-) )

Ik heb er allemaal geen foto’s van, want ik was met mijn aandacht even elders; ik zal proberen om dat volgende keer goed te maken.

Bouillac

Lekker weer: rondje lopen

Vandaag heerlijk weer (zonnig en een graad of 28), dus tijd om weer eens te gaan wandelen; kilometer of 10-15.

Montréal du Gers

Rondje Gers

We hadden vandaag maar 6 reserveringen, en dus mocht ik een rondje gaan lopen op mijn nieuwe schoenen.
Ik ben begonnen met een stukje camino dat ik morgen niet zal zien, omdat Anita me na de schoonmaak een stukje op weg helpt met de auto.

Ik heb een kilometer of 10 gelopen, en het was heerlijk.

Montréal du Gers

Condom

Vanmorgen heb ik een rondje gemaakt in Condom.

Goed, dan is dit even het moment om grapjes te maken…

Ja, toe maar, ik wacht wel even…

En dan zal ik er maar direct achteraan vertellen dat het Franse woord voor ‘condoom’ préservatif is.

Condom is de grootste plaats hier in de buurt. Anita moest vandaag boodschappen doen en zette mij in het centrum af, zodat ik eens kon rondkijken in deze wereldstad; ik was in 3 kwartier klaar…

Bouillac

Le printemps

Het kan natuurlijk zijn dat het een tijdelijke oprisping van de natuur is, maar volgens mij is hier de lente uitgebroken.

Bouillac

Lente-achtige wandeling

Had ik 2 weken geleden nog een druilerige wandeling, vandaag leek het wel lente…