In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik (meestal voor kost en inwoning).

Gastenboek

Les trois Maries

IMAG0195-croppedDe 3 Maries: Marie-Madeleine, Marie-Claude en Marie-Odile; 3 dames op leeftijd die constant praten en toch gezellig zijn.

Gastenboek

Oublier les soucis de la journee

IMAG0193-croppedEén van de dames had pijn in haar voeten en kon niet meer verder; Isabelle is ze daarom gaan halen op 3 kilometer voor de gîte. De volgende dag hebben de dames moeten besluiten dat het er voor dit jaar op zit.

Vorig jaar had ik Josette en Françoise ook al ontmoet, toen ik bij Anita werkte. Tot mijn schande had ik ze niet herkend, maar Françoise zei het direct toe ze aankwamen.

Gastenboek

Australie, Uruguay, Allemagne, Hollande, France

gb-20160614Dat is inderdaad waarschijnlijk het mooiste van de Jacobsweg: de verschillende nationaliteiten en culturen die je tegenkomt.

Hospitalero

Korte update

Alors…
Daar ben ik weer.

Even een korte update. Ik zou erg graag een lange update doen, maar Uhart-Mixe ligt in een zogenaamde white spot, wat wil zeggen dat we hier digitaal gezien zo’n beetje volledig afgesloten zijn van de rest van de wereld; ik tik dit terwijl ik met mijn laptopje voor de deur zit van het plaatselijke taxi-bedrijf, dat zo aardig is om zijn internetverbinding via gratis wifi te delen met de rest van het dorp. En de batterij van mijn laptop is niet berekend op lange verhalen.

Ik ben dus inmiddels aangekomen in Uhart-Mixe, waar ik bij Isabelle in gîte/bar l’Escargot werk. Het werk was een beetje teveel voor Isabelle alleen, dus ik kom hier niets te vroeg, en mijn ervaring als hospitalier en horeca-medewerker komt goed van pas.
Eergisteren zijn ook nog 2 vriendinnen van Isabelle aangekomen om te helpen. Eerlijk gezegd heb ik sterk het idee dat die vooral gekomen zijn om te bewijzen dat een hospitalier het leven niet altijd makkelijker maakt; maar goed, zaterdag vertrekken ze weer, en dan begin ik gewoon weer opnieuw met het inlopen van de achterstand.

En dan natuurlijk nieuws over mijn eigen gîte.
Die komt er voorlopig nog niet.
Ik had al zo mijn twijfels over de eigenaar van het huis — de ene dag zei hij dit, en de volgende dag weer dat — maar het huis was prachtig, en de afspraken die we gemaakt hadden leken solide, dus op 1 juni liet ik hem weten dat ik het zou gaan doen. Vervolgens kreeg ik op 2 juni een mail van hem, waarin zo’n beetje alle voorwaarden weer veranderd waren, met als belangrijkste wijziging (voor mij) dat het niet langer mijn gîte was, maar ineens onze gîte. En dat was voor mij niet acceptabel; ik was sowieso al niet op zoek naar iemand die wilde mee beslissen over de manier waarop de gîte gerund zou worden, maar aangezien deze man zelf in een vuilnisbelt leeft, was hij wel de laatste die ik daarin zou accepteren. En dus heb ik hem op 2 juni laten weten dat het hele feest niet doorgaat.
En ben ik nu naarstig op zoek naar werk en onderdak voor komende winter.

En nu is de batterij van mijn laptop bijna leeg, en ga ik dit verhaaltje dus afbreken. Van de week zal ik proberen wat foto’s en een video van de afgelopen weken te uploaden, en wat meer uit te weiden over waar ik nu ben, en waar ik de afgelopen tijd was.

Gastenboek

Simple et sympatique

IMAG0172-cropped

Gastenboek

Reposante et amicale

IMAG0170-croppedIMAG0171-cropped

Gastenboek

Merci à Rob

IMAG0169-croppedOm de een of andere reden hang je er als hospitalier vaak maar een beetje bij voor de pelgrims; ik verbaas me er iedere keer weer over hoeveel pelgrims er zijn die bij vertrek alleen de eigenaar van de gîte bedanken en groeten. Deze mensen kwamen tijdens of na het schrijven van het bericht waarschijnlijk tot de conclusie dat ze eigenlijk vrijwel alleen met mij gepraat hadden, en nauwelijks met Martine, en hebben mijn naam er nog even vlug bijgekrabbeld.

Gastenboek

Beau musique

IMAG0166-croppedDe eerste pelgrim(a) die ik heb zien dansen bij het ontbijt. Waarmee eens te meer bewezen is dat Dave Brubeck de ideale ontbijttafel-muziek is.

Hospitalero, Verder zwerven

Les négociations sont commencées

Een weekje geleden schreef ik al dat ik even wat telefoontjes zou gaan plegen. Nou, dat heb ik gedaan.

Eergisteren ben ik naar een grotere plaats hier in de buurt gereden om een huis te bekijken en de eigenaar te spreken. Het is het oude huis van zijn ouders die overleden zijn, en nu wil hij daar graag een gîte van maken. Of eigenlijk wil hij dat er een gîte van gemaakt wordt, want hij wil er zelf niets aan doen. Hij zoekt dus iemand die het gaat huren om het als gîte te exploiteren. En ik heb me opgeworpen als degene die het gaat huren.
Althans: als degene die het graag zou willen huren. De huur moet namelijk wel gewoon betaald worden, en die is op zich een schijntje als je het huis ziet, maar ik heb al 2 jaar geen inkomen meer, en heb dus geen buffertje. Ik ben daarom nu enerzijds druk bezig met onderhandelen over de prijs voor het eerste jaar, en anderzijds met het zoeken naar betaald werk.

Op zich is het niks voor mij om al over zoiets te schrijven als het nog niet rond en beklonken is, maar in deze tijd van het jaar willen mensen nog weleens de zolder en/of de schuur op gaan ruimen, en als dit doorgaat, heb ik heel veel nodig. Zo zijn er hier bijvoorbeeld van de week 6 stapelbedden aan een tweedehandswinkel weggegeven; ik zei nog ‘Als dit doorgaat, kan ik ze goed gebruiken.‘, maar blijkbaar hoort het bij de Deutsche Grundlichkeit om dan te zeggen ‘Ik heb nu al gebeld, dus ik kan het niet meer terugdraaien.‘. Goed, laat ik daar niet te diep op ingaan, want daar wordt ik nog steeds een beetje ongezellig van, maar ik wil toch proberen te voorkomen dat zoiets nog een keer gebeurt.

Dus, mocht je binnenkort spullen tegenkomen die je eigenlijk wilt weggooien, maar je hebt nog een plekje over… Als dit doorgaat, heb ik onder andere bijvoorbeeld nodig:

  • stapelbedden, dus
  • gereedschap; er moet nog heel veel geklust worden
  • mop met wringemmer; het leven van een hospitalier bestaat voor 50% uit schoonmaken
  • dekens; voor pelgrims die weken gaan lopen, zonder een slaapzak mee te nemen (ja, helaas bestaan die)
  • minstens 1 broodbakmachine; er moet toch 1 gîte zijn waar de pelgrims eindelijk eens een fatsoenlijk ontbijt voorgeschoteld krijgen, in plaats van dat vieze, kleffe, witte stokbrood
  • pannen en ander keukengereedschap; de eigenaar van het huis heeft een grote biologische winkel, dus een fatsoenlijke avondmaaltijd hoort er ook bij
  • servies en bestek; om het eten te kunnen serveren
  • droogrekken; pelgrims wassen hun kleren elke dag
  • tuinmeubelen en parasols
  • stereo
  • 100.000 andere dingen
  • ik wil m’n espressomachine terug… :-(

Maar zoals gezegd is het nog helemaal niet zeker dat het doorgaat (hoewel ik er een goed gevoel bij heb), dus bewaar niks dat in de weg staat.
Ik heb trouwens ook nog geen idee hoe en wanneer ik de zaken naar Frankrijk moet krijgen, maar het is sowieso wel een goed idee als ik dit jaar een keertje naar Nederland rijd, om een paar lieve mensen te bevrijden van mijn spullen, waar ze al 2 jaar zonder klagen omheen kruipen.

IMG02924Pas mal, hein…?

Overigens zal het, voor de inkomsten en vanwege het aantal pelgrimsbedden in de stad, wel nodig zijn om er een gîte voor zowel pelgrims als toeristen van te maken. Ik denk voorlopig aan 2 dortoirs (slaapzalen) voor pelgrims, en 1 grote kamer met tweepersoonsbed als chambre d’hôtes (bed & breakfast) voor toeristen. Dan blijft er voor mij nog 1 kamer over om me terug te trekken als ik dat wil, en keuken, douche en toilet delen we.

O, en nog wat: als dit doorgaat, kan ik tussen, laten we zeggen, augustus dit jaar en april volgend jaar ook wel wat hulp gebruiken voor opknappen, klussen, verbouwen, schoonmaken, aanmoedigen. Mocht je dus op zoek zijn naar een werkvakantie: houd dit blog in de gaten; betalen kan ik je niet, maar eten en een bed (of een matras op de vloer) moet lukken. En het weer is hier prima, en de wijn goedkoop.

Gastenboek

Un accueil chaleureux

IMAG0156-cropped

Gastenboek

Wonderful stay

IMAG0159-croppedOp zich niet een heel persoonlijk bericht. Maar Jean en Bob liepen de Camino al voor de derde keer, en zeiden bij vertrek dat dit één van de beste gîtes was waar ze ooit verbleven hadden, en dat dat voornamelijk aan mij te danken was. En dat is dan weer wel vrij persoonlijk. :-)
(Veel meer dan een praatje met ze maken en een paar gîtes voor ze reserveren heb ik overigens naar mijn gevoel niet gedaan…)

Gastenboek

Atmosphère particulière

IMAG0146-croppedFabien was een jongen die heel erg zoekende was naar de zin van het leven, en zijn camino met volle teugen indronk.

Gastenboek

Afgekeken

IMAG0144-croppedZij wisten mijn naam niet meer, en hebben ‘m dus afgekeken van het vorige bericht.

Algemeen, Hospitalero

Rob, wat ben je stil…

Ja, het komt er inderdaad momenteel niet echt van om regelmatig berichtjes te plaatsen. Nu even een volledige update, dan maar.

Ik zit nog steeds in Lanne-Soubiran, in Gîte Le Presbytère. Ik ben eindelijk begonnen met het maken van de douche waar ik eigenlijk voor kwam. Marinette schoot steeds weer in de twijfels, en het bleek ook nog eens duurder dan gepland, maar inmiddels heb ik de electriciteit aan- en omgelegd, een tijdelijke bypass gemaakt voor de waterleiding, staat de muur, en kan ik van de week beginnen met de douchebak en de tegels. Verder komt het pelgrimsseizoen langzaamaan weer op gang, dus we hebben bijna elke avond visite.

Ik kan hier blijven tot eind april. Daarna ga ik nog een paar dagen terug naar Véronique in Arblade-le-Bas om wat aan haar website te sleutelen. En dan ga ik van 4 tot 18 mei weer bij Anita werken in Montréal-du-Gers; het pelgrimsseizoen is dan op zijn hoogtepunt, dus daar ben ik alleen maar bezig met ontvangen, blaren, eten opdienen, opruimen en schoonmaken.

Als het goed is, kan ik daarna 2 weken terecht bij Martine in Larressingle; ook daar ga ik als hospitalier de pelgrims verzorgen. En heel juni werk ik dan in gîte L’Escargot in Uhart-Mixe.

Ik heb dus in ieder geval voor een maand of 3 onderdak.
Het plan was om deze zomer ook weer betaald werk te vinden, maar dat valt me moeilijker. Er is in Frankrijk een organisatie die met ontspoorde jongeren naar Santiago de Compostela loopt; steeds 1 jongere met 1 begeleider. Ik wilde me daar als begeleider aanmelden. Of eigenlijk wil ik dat nog steeds, maar het kost me moeite om de vereiste lettre de motivation (motivatiebrief) te schrijven. Dat zijn toch al van die dingen waar ik niet zo veel mee heb, en als het dan ook nog in het Frans moet…

Betaald werk heb ik bovendien nodig om in aanmerking te komen voor de carte vital, het pasje van de ziektekostenverzekering. Al een tijdje heeft mijn gebit professionele verzorging nodig, maar sinds mijn wandeling van Corrèze naar hier, in februari, heb ik ook pijn in mijn borst. Het neemt inmiddels wel af, maar ik zou er toch graag even naar laten kijken.
Gelukkig kun je in Frankrijk, als je SDF bent (Sans Domicile Fixe; zonder vaste woon- of verblijfplaats) in sommige gevallen in aanmerking komen voor AME (Aide Medical de l’Etat; medische hulp betaald door de staat). We zijn bezig om daar een ingang voor mij te vinden. Zal overigens ook niet makkelijk worden, want ik zal moeten aantonen dat ik minstens 3 maanden in Frankrijk en zonder inkomen ben geweest. Als je een leven als ik leidt, heb je al niet echt een waterdichte administratie waaruit blijkt waar je elke dag was (ik was heel februari lopend onderweg, bijvoorbeeld), maar hoe toon je bovendien aan dat je geen inkomen had? Bovendien zal ik ergens geregistreerd moeten staan, maar dat schijnt bij een centre social of een mairie te kunnen. We gaan het zien; ik hoop volgende week op de mairie van Nogaro op het matje te mogen komen om mijn verhaal te doen (om informatie in te winnen; nog niet voor de aanvraag).

En zo sukkelen we vrolijk verder. :yes:

Gastenboek

Robb

IMAG0142-cropped‘Rob’ is een lastige naam voor Fransen; het wordt ‘Robb’, of ‘Rod’, of ‘Rom’, of ‘Huhh?’, maar zelden ‘Rob’.